Maggi bloggar / the blog

Skyldleikar

2012-02-11T12:33:00.000Z

Þá sjaldan að ég gef mér tíma til að setja Standup á fóninn (Jethro Tull 1969) þá kemur alltaf upp í hugann það sama þegar lag númer 3 á seinni hlið hljómar um húsið.
We used to know.
Veit ekki hvort þú heyrir það?

Hér er tónleikaútgáfa frá 1970 (og annað lag með).

Og ég bara verð að ná í Don Henley og Ernina og hlusta á þetta.

Heyrirðu núna?

Anderson hefur alla tíð sagt að ef Henley hafi bruggað Hotellagið upp úr We used to know þá sé hann stoltur af að vera sá sem hafði áhrif á það að svona glæsilegt lag hafi orðið til.

En hver voru tengslin?
Eagles voru að byrja ferilinn og áttu að hita upp fyrir Tull í USA 1970/1971. Eagles áttu smell með Take it easy rétt um það sem túrinn hófst og því voru þetta meira tvær stjörnusveitir saman. Anderson segir að Tull hafi fundist Eagles hallærislegir country gæjar en Eagles hafi litist iilla á þessa bresku furðufugla og því hafi samgangur verið lítill. En We used to know var hluti af sviðsprógrammi Tull þarna.

Þetta er gaman að skoða - nógu gaman til að menn hafi sett upp Oops - oh no they didn't og That song sounds like og Sounds just like og Songs that sound like the same!

Bara gaman!

Hvers virði?

2012-02-09T12:35:00.000Z

Það er ekki auðvelt að vera fréttamaður og eiga að skilgreina verðmæti. Ég tala nú ekki um þegar um er að ræða verðmæti sem viðkomandi hefur ekki skynbragð á.
Auðvelt er að meta t.d. fjárhagsleg verðmæti nýju plötu Mugison. Við vitum í hversu mörgum eintökum hún seldist og auðvelt er að kanna hlut listamannsins, meira að segja einstaka kostnaðarliði, s.s. hlut hljóðfæraleikara o.s.frv. En getum við verðmetið hvað það gaf þjóðinni að hann hélt í þrígang sömu tónleikana í Hörpu þar sem viðstaddir greiddu ekkert fyrir miðana og að auki var einum þessara tónleika útvarpað og sjónvarpað? Hvernig metum við slika gjöf listamanns?
Nýverið var sagt frá því hér að eitt lítið lettersbréf hefið fundist í erfðaskrá. OG?
Handskrifað bréf frá Beethoven (hann átti ekki tölvu og ekki ritvél blessaður). OG?
Það er vitnað í ýmsa sem segja það upplýsandi um Beethoven. OG?
En Fréttablaðið setur mælikvarðann (12.1.2012) sem er að hægt sé að selja það á 16 milljónir króna.
Þá er sagt frá því að mynd Balthasars Kormáks (Contraband) muni raka inn þremur milljörðum króna um helgina. Fæstir velta því fyrir sér hvort einhverjir þeirra sem eyddu í miða á myndina skemmtu sér vel eða mæltu með henni, - nema DV, sem vill þó ekki vera raunverulega neikvætt því þetta er semi íslensk mynd ekki satt og okkur veitir ekki af góðum fréttum.
Þessi hugsun, að meta allt til fjár, er okkur allt of ofarlega í huga. Ég velti því fyrir mér einu sinni hvað dóp kosti í raun og velti því fyrir mér oft og einatt hvort sé mikilvægara markmið atvinugolfara, - að spila fallegt golf og vinna mót eða að vera ofarlega á tekjulista. Getur vissulega farið saman. Ronaldo hinn portúgalski, er á fínum launum hjá Real Madrid. Sögusagnir i bresku pressunni gáfu til kynna að þegar hann fór frá verkamannaliðinu í Manchester hafi hann átt 80 milljónir sterlingspunda í eignum og lausafé. Eitt pund samasem tæpar 200 krónur gera hvað 1.600.000.000 króna. Það er fjármagn til að reka Flensborg í þrjú ár, - og kaupa jeppa handa skólameistaranum.
Það er talið að tekjur hans Ronaldo frá Real (með bolasölu, boltamerkingum o.s.frv.) séu 20 milljónir Evra á ári. Sinnum 160? Svo eru auglýsingatekjur taldar alla vega annað eins. Einhver reiknaði út að hann hefði svakalegt tímakaup. En á það að trufla mig þegar ég horfi á hann spila?
Eða á það að trufla mig þegar ég horfi á Garly Oldman leika í Tinker, tailoro, soldier, spy, að vita ekki hvað hann fékk í laun?

Punkturinn er þessi: Ef ég horfi listaverk með það eitt í huga hvert verðmæti þess er, þá mundi ég missa af því sem skiptir máli. Sama gildir um Yrsu og Arnald. Mér er algjörlega sama í hversu mörgum eintökum bækur þeirra seldust. Bók Yrsu var ágæt og Arnaldar betri. Mest gaman hafði ég þó af bók um Ástarljóð Páls Ólafssonar. Veit ekki hvort fleiri eintök seldust en það sem ég fékk.

Van Gogh seldi ekki nema eina eða tvær myndir meðan hann lifði og bróðir hans ku hafa horft á staflann sem listamaðurinn skildi eftir og velti fyrir sér hvað hann ætti að gera við þetta óseljanlega drasl.
Ein myndanna sem Van Gogh gerði af sólblómi (veit ekki hvort það er þessi) var seld fyrir metfé til japansks safnara seint á síðustu öld. Sá læsti það inni á öruggum stað. Vincent fékk ekki arð af því né Theo bróðir hans sem fyrir eitthvert kraftaverk brenndi ekki draslið, enda báðir öngu farnir til feðra sinna. En þegar ég horfi á mynd Van Goghs horfi ég á tilfinningar, kraft, tækni. Ekki verðmiðann.
Mér var einu sinni sagt af manneskju sem keypti sér skartgrip sem kostaði álíka mikið og íbúðin sem ég var þá að basla við að borga af. Ég sá mynd. Mynd er blekkjandi. Gripurinn var aðallega merkilegur af því að demantur sem prýddi hann var stór. Fallegur? Ég hefði aldrei sagt eigandanum að svo væri ekki, - en...

Ég skil vel að blaðamenn eigi í basli með að skilgreina verðmæti eða skaða. Hvort er merkilegra að skemmtiferðaskip sem metið er á X milljarða hafi sokkið við Ítalíu eða að gáleysi skipstjórans hafi kostað 15 manns lífið? Hver af þessum fimmtán á foreldra (2), segjum að jafnaði 2 systkin, 2 börn og ótalda ættingja og vini. Það eru sem sé hundruð manna og kvenna slegin vegna þess að skarð er höggvið í samfélag þeirra. Hvað kostar það?

Vel menntuð þjóð

2012-02-07T18:59:00.000Z

Við erum svo vel menntuð þjóð!
Á ráðstefnu hjá OECD var bent á tvo veikleika í íslensku þjóðlífi, sem báðir ýta undir það að íslenskum ungmennum finnst ekki ástæða að vera lengi í námi.
Annar sé sá að við séum, sem þjóð, minna menntuð en margar OECD þjóðir. Hitt að atvinnulífið gerir ekki kröfur um fagmenntun. Líklega má skrifa vitleysu eins og saltmálið og þungmálmaáburðarmálið á svona hluti. Sem sé verulegan skort á fagmennsku.

En sem sé ég fór á vef OECD og skoðaði mælikvarða þeirra samtaka á menntun þjóða. Við erum ekki sérlega vel sett. Við erum undir meðaltali ESB þegar þar voru 19 þjóðir, en þær voru að meðaltali ríkari en þær sem nú eru (25). Og við erum undir meðaltali OECD.
Þarna er stórt vandamál á ferð. Meðan við erum ekki betur menntuð, meðan við virðum ekki leikreglur og segjum að það sé í lagi að nota iðnaðarsalt í stað matarsalts, meðan við leggjum til jafns fagmennsku menntaðra og ómenntaðra þá er ekki von á betra.
En sem menntuð þjóð erum við ekkert sérlega vel menntuð á heimsmælikvarða.

Gamlinginn

2012-02-05T19:00:00.000Z

Ég var að ljúka við bók sem heitir Gamlinginn sem skreið út um gluggann og hvarf (JPV 2011) eftir Jonas Jonasson (Hundraåringen som klev ut genom fönstret och försvann 2009). Bráðskemmtileg bók sem er eins og Forrest Gump sænskra bókmennta. Allan Karlsson lætur sig hverfa rétt áður en hjúkrunarkonan Alice sækir hann í til að fara í veislu í tilefni af hundrað ára afmælis hans.
Ólíkindaleg og fyndin frásögnin gerir vægðarlaust grín að sænskri lögreglu og velferðarkerfi sem ræður ekki við atburðarás sem ekki fellur að kerfinu. Ekki gerir verra að samhliða er rakin ævi Karlsson en hann kemur við hjá Stalín, Maó, blæs kjarki í Kim Il Jong, borðar með De Gaulle og Johnson og er þá fátt eitt talið, svona ef þú átt eftir að lesa hana.
Hvað eftir annað skellir maður upp úr yfir fáránlegum uppákomum og setningarbrotum. Sem bókmenntaverk er hún ekki í fremsta flokki en sem óvænt og skemmtileg frásögn er hún vel þess virði. Eins og Shaw sagðið (minnir mig) a time you enjoy wasting is not wasted time.
Það eyðileggur ekki að Eskilstuna Kurieren leikur stórt hlutverk.
Aldeilis ágæt bók og afþreying. Ef þeir gera bíómynd – þá mæti ég!

Stjörnur á festingunni

2012-02-03T22:39:00.000Z

Tekið á Flúðum að kvöldi 21. janúar 2012..
Smelltu á myndina til að stækka hana og ef þú notar hana þá segirðu hvað þú fékkst hana!
M

Smá meira um hagstjórn og krónur

2012-02-01T18:56:00.000Z

Mér hefur verið sagt að með svoddan pistlum og síðast birtist, sem og fleirum svipuðum, að ég sé að tala niður Ísland. En ég er að reyna að tala það upp úr hjólförum vana, spillingar og blekkingarleikja.
Þeir sem tala harðast gegn ESB eru öfl sem fóru sínu fram í spilltu vinavæðingarsamfélagi og maður þarf ekki annað en grípa niður í einverjum mesta glæpaþriller sem út hefur komið (Rannsóknarskýrslu alþingis) til að sjá það. Framsókn og Sjálfstæðisflokkur berjast um á hæl og hnakka í kröfunni gegn ESB í skugga ritstjóra Moggasnepilsins, en ef það var eitthvað sem kom okkur í vanda þá voru það þeir og þeirra forysta. Afstaða VG er merkileg þar til maður áttar sig á að þar stýra ferð (eða hafa gert á umliðnum árum) hagsmunaverðir sem hugsa meira um hagsmuni ákveðinna afla. Þar erum við að vísu laus við ráðherra sem sýndi framsóknareðlið eins opinskátt og hægt var. Þegar svona öfl ráða ferð þá er ekki farið yfir málin á hlutlægan hátt, kostir og gallar vegnir og metnir, heldur farið áfram með hótanir og hræðsluáróður að vopni.
Ísland tapar sjálfstæði sínu! Af hverju sækir ESB þá ekki ICEsave málið fyrir hönd Breta og Hollendinga?
Landbúnaður hrynur! Hann gerði það ekki annars staðar og að auki – er hann ekki þegar á brauðfótum?
Svarthvítar myndir og tvílitir tölvuskjáir eru ekki mælikvarðar þegar við höfum alla mögulega liti til að skoða. Og hótanir eða ógnanir eru ekki málefnaleg umræða.

Bergnuminn og gagntekinn

2012-01-30T12:00:00.000Z

Það var auðvelt að verða bergnuminn yfir því sem gerðist í Eldborgarsal Hörpu í dag, sunnudag. Ekki er nóg með að salurinn sé glæsilegur og hljómburður til fyrirmyndar. Það voru tæplega 300 ungmenni á sviðinu og fóru á kostum. Um var að ræða tónleika Sinfóníuhljómsveitar tónlistarskólanna og með þeim sungu kórar Flensborgarskólans og Menntaskólans í Reykjavík.
Efnisskráin var metnaðarfull og glæsileg. Flutningut verkanna frábær. Umgjörðin við hæfi. Með öðrum orðum ég var gagntekinn af hrifningu.
Til hamingju allir sem áttu hér hlut að máli.
Tónleikarnir hófust með því að Katrín Brynjarsdóttir lék einleik á hörpu og spilaði lag Jóns Ásgeirssonar við Vísur Vatnsenda-Rósu. Afskaplega fallega svo ekki sé meira sagt. Því næst fungu kórarnir, við undirleik hljómsveitarinnar, Finlandiu eftir Sibelíus. Vel gert og hljómaði vel.
Næst kom kórverk Hjálmars H. Ragnarssonar við Áfanga Jóns Helgasonar og var það ekki síður vel gert. Kórarnir fluttu kvæðið afskaplega vel og ekki var undirleikurinn síðri.
Síðan kom Ragnar Jónsson, átján ára sellóleikari, og lék með hluta sveitarinnar. Þau fluttu verk Tsjakovski, Pezzo capricciosco op. 62. Ragnar flutti verkið af mikilli nákvæmni og persónuleika og sveitin var góð með en kannski helst veik.
Eftir hlé var flutt verk Bizet, L'Arlésienne nr. 2. Raunar voru teknir tveir kaflar úru fyrri svítunni. Menuettinn (þriðji kaflinn) var sérlega fallega leikinn en hann er lágstemmdur kafli leikinn á hörpu, flautu og fleiri hlóðfæri sem einleikskaflar. Þetta verk Bizet var flutt af krafti þar sem við átti og afar nákvæmri ljlúfmennsku þar sem það átti við.
Eftir öflugt uppklapp tók sveitin, með kórunum, seinni helming Finlandiu og var nú ekkert gefið eftir.
Sem aðstoðarskólameistari Flensborgarskólans, gamall MR ingur og mikill áhugamaður um tónlist, auk þess að vera áhugasamur um tónlistarnám, þá verð ég að segja að þessari stund í Hörpu var vel varið.
Kórstjórarnir, Hrafnhildur Blomsterberg og Guðlaugur Viktorsson hafa þálfað kóra sína vel og Guðmundur Óli Gunnarsson, stjórnandi tónleikanna, hafa skilað verki sínu vel og það var algjör snilld að sjá hversu agaðir krakkarnir voru sem og frábærlega vel æfðir.
Þá fengum við miklar þakkir fyrir að leyfa kórunum og sveitinni að æfa í Hamarssal og áttu stjórnandinn og aðrir ekki orð til að lýsa hljómburði og aðstöðu í salnum. Það er heiður fyrir skólann að hjálpa við þetta verkefni og eiga hlutdeild í þessum frábæru tónleikum.

Harmsaga gjaldmiðils

2012-01-29T18:54:00.000Z

Á dögunum heyrði ég tvo ágæta þingmenn ræða Evrópumál og krónuna. Var annar mjög áfram um aðild en hinn á móti, annar mjög áfram um Evru og hinn um varðveislu krónu. Það sem þó vakti athygli mína var að á endanum voru þeir sammála um að þetta snérist um hagstjórn og siðferði. Fannst þá krónumanninum betra að hafa stjórn á krónu en hinn benti á að kannski þyrftum við höftin sem fylgdu Evrunni.
Allt var þetta mjög eftirtektarvert. Hins vegar er ég ekki búinn að fá botn í gæði krónunnar. Enda er krónan eins og bíllinn minn, það er bílstjórinn sem ræður för og ef hann ætlar í Þórsmörk á Yaris þá heyrist bara blúbb við Krossá.
Þannig að það er aveg rétt að króna versus evra er kannski ekki rétta spurningin en það má samt spyrja hennar. Sem sé – Við tókum upp krónu snemma á tuttugustu öld. Þá átti hún að fylgja þeirri dönsku. Nú er danska krónan um 25 sinnum verðmætari en sú íslenska og að auki höfum við tekið tvö núll af okkar svo þar með er sú danska 2500 sinnum verðmætari. Okkar króna er því 1/2500 af því sem hún var eða 0,004% sem sé 4 prómill af því sem hún var. Þetta er lærdómurinn af hagstjórn tuttugustu aldar og síðasta áratugar að auki. Hversu lengi á þessi tilraun að standa?
Verðtrygging er annað sem deilt er um. Hvergi hygg ég á byggðu bóli er annar eins vefur verðtrygginga og hér. Til er á Hagstofu Íslands (hagstofan.is) greinargerð um þróun vísitölu neysluverðs og raunar allra hugsanlegra vísitalna. ÉG hef haldið því fram og fleiri að vísitalan sé í raun verðbólguhvetjandi vegna þess að hækkun einnar ýtir á aðra. Vissulega má segja að það sé einföldun en maður man þá tíð að hækkanir á vísitölutengdum vörum voru látnar bíða fram yfir þann dag mánaðar að vísitölumæling væri birt. Þannig töldu þær ekki fyrr en næstu mánaðamót. En aðrir hafa bent á að vísitalan sé eins og fíkniefni. Meðan hún sé notuð til að tryggja fjármagn þá sé öllum sem máli skipta sama. Þannig sé hún eins og staðdeyfing og hvatinn til að taka betur á hagstjórnartækjum og raunverulegum úrræðum skipti minna máli.
Hvað segir sagan?
Á Hagstofuvefnum má sjá að frá 1997 til 2011 hefur bensínverð þrefaldast, sem og húsnæðisverð. Hvernig má vera, ef byggðar voru 8000 íbúðir umfram eftirspurn að húsnæðisverð hrynur ekki? Jú líklega vegna þess að lífeyrissjóðir og bankar eiga of mikið undir og geta haldið umframhúsnæði til hliðar, - í bili allavega.
Innflutt og innlend mat- og drykkjarvara hefur einungis (svo) tvöfaldast á sama tíma.
Förum lengra.
Ný neysluverðsvísitala var birt 1988 (100) en þá hefur verið krukkað í vægi þeirra þátta sem hana mynda. Í dag eru sú 377 stig. Það þýðir að það sem fékkst fyrir hundraðkall þá kostar 377 krónur í dag að jafnaði. Eldri vísitala er frá 1984 (100) og er nú um tæp þúsund stig. (100 kall 1984=926 kr í dag m.v. þá samsetningu). Vísitalan frá 1981 (100) mællist nú tæp 3700 stig (sjá um hundraðkall) og frá 1968 (100) 119.225,9.
Hvað hefur verðtryggingin gert? Ekkert sem hagstjórnartæki. Hún hefur einvörðungu mælt hrun íslensku krónunnar. Og hverju er þá verið að fórna?
Svona í blálokin. Veistu að elsta vísitölumæling Hagstofunnar er frá 1939. Neysluverðsvísitala. Þá var enginn Skjár-inn, Stöð 2, sjónvarp, farsímar og fleira. Hún mældi því aðallega mjög mikla grundvallarþætti. Elsta birta talan er frá 1939 og þá var hún hundrað.
Raunar 102 stig.
Það tók tuttugu of fjögur ár að tífalda hana eða árið 1963 en þá varð hún 1040.
Það tók fjórtán ár að tífalda þá tölu en 1977 náði hún 12.822 stigum.
Það tók sex ár að tífalda þá tölu en 1983 varð hún 178.866 stig. Þá var nýbúið að taka af tvö núll vegna þess að það var svo gott hagstjórnarlega séð.
Sextán árum seinna náði hún einni milljón stiga. Sem sé ef eitthvað kostaði 100 kall 1939 þá kostaði það milljón 1999.
Tólf árum síðar náði hún tveimur milljónum stiga eða árið 2011 – 1.995.233,1.
Vextir í krónum (án verðtryggingar) eru margfaldir á við Evru. Er ekki þessi tilraun að verða fullreynd?
En vitaskuld er þetta ekki krónunni (bílnum) að kenna. Bílstjórinn er sá sem réði för,- eða hvað?

Myndir frá Flúðum, teknar 21. janúar 2012

2012-01-27T16:27:00.000Z

Ef þú vilt sjá stærri mynd þá músar þú á hana og smellir. Ef þú notar mynd þá vinsalega nefndu hvaðan þú fékkst hana!

That beneath the bitter snow

2012-01-25T22:58:00.002Z

In the wonderful song "The Rose" you find these lines:
(something like this)
Just remember, in the winter, that beneath the bitter snow,
lies the seed that with our gods love, in the spring becomes the rose...

These are two sets of pictures shot on my telephone.
The first in the very early hours of Jaanuar 25th 2012. (Probably 0400 or so)
and the other one in the evening.
Piles of snow!

Morning set:, shot through the window.

This is the evening sett - it snowed heavily throughout the day!

Aurora Borealis - Norðurljós

2012-01-25T00:35:00.000Z

Að kvöldi 23. janúar 2012 vorum við hjónin að taka saman eftir góða helgi í bústað á Flúðum þegar himininn lýstist upp af norðurljósum. Ég skellti gömlu 18-55 mm eos linsunni framan á digital vélina, þrífæti undir, stillti á sjálftöku og tvær sekúndur. Árangurinn er hér að neðan.
Ef þú vilt sjá stærri mynd þá tvísmellirðu á myndina og ef þú notar mynd þá segirðu hvaðan þú tókst hana.

myndin að ofan er sama mynd og að neðan. Ég lýsti bara myndina og þá sást dansinn sem ég var að horfa á. Á neðri myndinni sjást Ásinn og trén.

Aftur sama mynd að neðan og ofan - bara lýst.

Alltaf - sama mynd að ofan og neðn

En sú sem hér að neðan er svolítið stílfærð!

Algjört æði Norðurljósin!

And there is more since these were shot and more to come!

2012-01-25T00:08:00.001Z

Silfur að gulli?

2012-01-23T08:00:00.000Z

Stöku sinnum gerist það að Silfur Egils fer inn á brautir sem eru verulega íhugunarverðar. Það gerðist í dag. Viðtal Egils við Karl Sigfússon, sem kallar sig millistéttaraula, var athyglivert vegna þess að hann er að benda á hvernig lánakerfið kúgar lántakendur. Sama gildir um viðtal hans við þá Gylfa Arnbjörnsson og Ólaf Darra Andrason hjá ASÍ um skaðann af krónunni sem og viðtal hans við Sigurbjörgu Sigurgeirsdóttur um leikkerfi stjórnmálanna. Gylfi og Ólafur Darri sýndu skaðann af efnahagsstjórn landsins í skugga krónunnar og Sigurbjörg benti á hvernig frávísunarumræðan föstudaginn 20/1 2012 skapar einfaldlega leikstöðu fyrir stjórnmálamenn á alþingi, auk þess að sýna hversu vanhæft þingið er sem og eftirlitsstofnanir í alvöru dagsins.

Allt þetta var afar merkilegt. Samt stefndi í að fyrsti hlutinn yrði hreint kynngimagnaður. Það endaði samt ekki þannig. Sá hófst með játningu Þráins Bertelssonar og einhverskonar uppgjöri hans og Guðfríðar Lilju. Síðan kom atriði með inngripi Birgittu Jónsdóttur sem mæltist afar vel um hæfi og vanhæfi þingmanna og loks atriði með Ragnheiði Elínu sem sosum reyndi að verjast en sannfærði ekki mig. Svo er leið á þennan hluta þá fór umræðan í hefðbundinn farveg og hápunktur þar þegar Þráinn sýndi ótrúlegan hroka með því að segja við Ragnheiði Elínu „leyfðu mér nú að tala/klára elsku kerlingin mín.“

Ég fór að hugsa um þetta hæfi / vanhæfi.
Enn eru ráðherrar í ríkisstjórn sem sátu í hrunstjórninni.
Enn eru þingmenn sem voru leiðandi á þingi og/eða í ríkisstjórn fyrir hrun.

Hvað hefði gerst í lýðræðisríki á þessu kjörtímabili?
1.    Forsetinn hefði sagt af sér, vegna tengsla við hrunið 2008 frekar en fara í huggunarherferð í ársbyrjun 2009.
2.    Þeir sem sátu í ríkisstjórn fyrir hrun hefðu ekki gefið kost á sér til stjórnarsetu. Ekki heldur Jóhanna.
3.    Þeir sem sátu á þingi fyrir hrun, jafnvel líka þingmenn VG hefðu ekki boðið sig fram 2009, ekki einu sinni í heiðurssæti.
4.    Þingið hefði sagt af sér eftir fyrri ICEsave kosninguna.
5.    Þingið hefði sagt af sér eftir þá seinni.
6.    Forsetinn hefði sagt afdráttarlaust að hann vildi vera áfram 2012 en ekki sett á svið þá leikfléttu sem blessaður Guðni Ágústsson hefur látið hafa sig út í.

Annað sem hefði gerst í alvörurríki síðustu vikur?
7.    Forsvarsmenn Matvælaeftirlitsins hefðu sagt af sér og stofnuninni líklega lokað.
8.    Forstjóri Ölgerðarinnar sagt af sér eða verið rekinn.
9.    Jói Fel hefði skammast sín.
10.    Þeir bændur sem keyptu gallaðan áburð væru að hamast við að sýna að framleiðsla þeirra væri í lagi.
11.    Landsvirkjun myndi harma óhóflega og stórskaðlega notkun DDT við bygginu Steingrímsstöðvar.
12.    Ýmsir aðilar innan heilbrigðiskerfisins væru búnir að skipta um stóla.
En á Íslandi er þörf fyrir að reynt fólk sitji áfram svo allt sé nú í lagi. Við höfum séð að það er traustsins vert.

21.1.1982-2012 30 ár

2012-01-21T18:00:00.000Z

Ég velti oft fyrir mér, þegar fjölmiðlar birta myndir af slysum, nöfn á fórnarlömbum o.s.frv. hvort það fólk hafi gengið í gegnum það sama og fjölskylda mín gerði fyrir þrjátíu árum síðan. Það munaði að vísu því að þá var fórnarlambið ekki til staðar.
Þetta krefst líklega skýringa. Í janúar 1982 birtist þessi mynd í Mogganum þar sem verið er að breiða yfir fórnarlamb skotárásar í útöndum. Þetta snertir okkur fæst, nema við getum velt fyrir okkur hversu geðsleg svona mynd er. Margar verri hafa birst. Maðurinn sem þarna lá átti sína vini, ættingja og samstarfsmenn sem voru harmi slegnir yfir þess ótrúlega atviki. Ég hef án efa flett blaðinu og hugsað lítið um þessa forsíðu.
Tveimur dögum seinna, að morgni 21. janúar 1982 lést Kristján Karlsson Víkingsson bróðir minn. Það er ótrúlegt að sitja í fallegu veðri, við fannhvíta jörð, og hugsa til þessa dags. Hann fórst í björgunaraðgerð við Vestmannaeyjar og fannst aldrei. Það var erfitt.
Atvikið vakti gríðarlega athygli og fréttamiðlar fóru hamförum. Það voru samt einvörðungu dagblöðin og Ríkisútvarpið þá. Ég man enn eftir samtalinu sem ég átti við fréttastjóra Ríkisútvarpsins, sem lá í mér að fá að birta nafn hans í kvöldfréttum. Við vorum ekki búin að kortleggja hvort við hefðum náð í alla sem þurfti að tala við. Auk þess sem okkar nánasta fólk var sumt enn að velta fyrir sér hvort von væri til þess að hann væri týndur en ekki látinn. Það að birta nafnið var staðfesting okkar á að hann væri farinn. Sem hann var. En það að vita ekki hvar hann var fór mjög illa í okkur. Það að vita ekki hvort við gætum kvatt.
Daginn eftir birtist þessi forsíða á Mogga. Ég varð æfur. Af hverju vorum við ekki látin vita? En þegar ég talaði við Moggann þá var svarið að nafnið hefði birst í kvöldfréttum daginn áður og þar með hefði þessi mynd Sigurgeirs í Eyjum verið akkúrat það sem vantaði. Það væri ekki hægt að sinna svona í önnum dagsins.
Ég var lengi að fyrirgefa þetta.

Það var Axel frændi minn sem fékk mig til að sættast við málið. Hann sagðist líta á þessa mynd, þá síðustu sem til var af bróður mínum, sem mynd af hetju. Hetjunni sem hann var. Hann sagði mér að ég ætti að gera slíkt hið sama. Og hann átti fleiri myndir frá Sigurgeiri.

Mikið er ég þakklátur þessum góða frænda mínum fyrir leiðsögnina.
En ég hugsa enn til aðstandenda fólks, þegar nöfn eru birt. Sem betur fer er oftar farið fram af meiri rósemi en gert var þennan dag.

Þrjátíu ár. Blessuð sé minning hans.

Spörning um viðhorf

2012-01-21T08:52:00.000Z

Íslenska landsliðið var ekki í góðu formi í gær og spurning hvernig þeim farnast nú þegar þeir fara áfram í milliriðil gegn Ungverjum, Spánverjum og Frökkum. Kannski hefði verið eins gott að þessi hópur færi heim um helgina fremur en eiga hugsanlega tvo eða þrjá rasskelli eftir. Fyrir mann eins og mig sem alltaf er pollrólegur á hliðarlínunni (engar athugasemdir við þetta takk) þá finnst mér þjálfarar stundum læsast inni með leikmenn í svona leik. Ekkert gengur, mistök á mistök ofan. Hví ekki að leyfa Ólunum, Oddi og fleirum að koma inn á og spreyta sig? Á tímabili gat þetta ekki versnað. Kári stóð sig ekki lakar en Róbert o.s.frv.
Norskur þulur sagði dönskum dómurum að fara til h****** og allt varð vitlaust. Eins og það sé eitthvað nýtt að slíkt gerist - að Nojari segi Dana að fara norður og niður. En kannski ekki í beinni. Hann var lítt skárri íslenski þulurinn á Rás 2 í leik Slóvena og okkar manna. Hann talaði um Íslendinga eins og hann væri sjálfur ekki af þeirri sortinni, vildi að markmenn söfnuðu markvörslum en ekki að þeir verðu skot eða markið, og bullaði út og suður af miklum tilfinningahita, réðst gegn einstaklingum í liðinu með hæðni og sleggjudómum og er þá fátt nefnt.
Sá norski baðst afsökunar. Bara svona nefni það...

Af árum, árum, árum og ræðurum

2012-01-19T10:23:00.003Z

Þessi fyrirsögn kann að virðast skrýrtin. En ég er að tala um ára, ár og árar.
Í mörg ár hef ég talað um þá áráttu manna að kerfisbinda hluti og kenna svo kerfunum um.
Dæmi: Það hroðalega ástand sem skapast hefur í kringum forystumenn kirkjusafnaða ( í USA, á Íslandi og víðar) vegna meintrar og sannaðrar misnotkunar, sérstaklega á börnum, hefur ekki með kristni að gera heldur siðblindu manna.
Annað dæmi: Kommúnisminn sem féll í Austur Evrópu um 1990 var ekki Marxisminn eða Owenisminn sem lýst var á 19. öld. Hann var einræði og kúgun valdasjúkra einstaklinga og vina þeirra.
Slíkir árar hafa árum saman og öldum saman misnotað stöðu sína í skjóli kerfa, notað kerfin og misnotað. En það efa ég að Kristur hefði skrifað upp á barnamisnotkun, krossferðir, galdrabrennur... Eða Marx og Owen upp á Gúlök og pólítíska skoðanakúgun. Allt þetta voru afleiðingar þess að til valda komust einstaklingar sem misnotuðu aðstöðu sína í stóru sem smáu.
Að sama skapi er afskaplega þreytandi að hlýða á átök þar sem þessari stefnunni eða hinni er kennt um efnahagsástandið sem hér skapaðist. Þessi umræða hefur staðið árum saman.. Hvar er Nýja Ísland? Hverjir lásu Rannsóknarskýrsluna og drógu af henni lærdóm?
Afar gott dæmi er sá sjálfstillti hegðunarmáti (default?) VG að bregðast við allri gagnrýni með að kenna kapítalisma og frjálshyggju um, sjálfstæðisflokknum og svo framvegis en stimpla sig hvíta og saklausa af öllu. Að sama skapi er jafnþreytandi og bragðlaus tuggan þeirra Bjarna og Sigmundar um ofsköttun og efnahagslega frystingu. Og þetta naglaklór er jafn skaðlaust og naglaklór er.
Þetta er ekki síst vandræðalegt þegar kemur að gjaldmiðilsumræðu og Evrópusamstarfi því þá hrökkva þessir flokkar í hagsmunagírinn. Það þarf að verja bankana, atvinnulífið, krónuna, bændurna, sjávarútveginn og svo framvegis.
Þegar maður svo les Stefán Jón Hafstein í TMM og sér að það eru fleiri en ég að hugsa um þennan Nepótisma sem hér ríkir, bræðralagshugsun, svo ekki sé talað um þrönga hagsmunavörslu og innilokunarstefnu, þá gleðst ég. Ég er þá ekki einn í þessari geggjun!
Hún birtist til dæmis mjög sterkt hjá forystu VG í tali þeirra gegn Evrópu, með krónunni o.s.frv.
Mér finnst t.d. fyndið að hlusta á þessa blindu allaballa framsóknar umræðu. En hræðilegt að sjá hvernig hún er kokgleypt. Hverju bjargar krónan? Krónan er bara áhald eins og smjörhnífur. Og jafn bitlaus.
Þetta eru sömu rökin og að kenna byssum um morð en ekki þeim sem skaut. Eða bíl um að valda slysi en ekki þeim sem ók. Í besta falli aðstæðum.
Eða - Árinni kennir illur ræðari...
Þeir hafa sýnt það VG menn og konur að þetta fólk er í sömu hagsmunavörslunni og aðrir flokkar. Það er ágætt. Það er um að gera að tryggja það að bankarnir skili arði. Að lífeyrissjóðirnir geti haldið uppi arðsemi. Að bændur geti varist samkeppni. Að sjávarútvegurinn geti haldið áfram að sukka með kvótann.
Ef þetta færi til h******s þá værum við í vondum málum. En þetta er allt á uppleið er það ekki?
Hvað gerist ef fólk getur ekki greitt lánin sem halda uppi arðsemi bankanna? Eða lífeyrissjóðirnir eignast eignirnar sem þeim eru veðsettar? Eða við viljum alveg eins fá skynsamlega verðlagða matvöru ein og verndartollaða? Ekki síst þegar við heyrum um hversu hrein sú íslenska er - Sjá hér og hér. Þú veist hvaðan það kemur er það ekki?
Hagsmunagæsla, vináttuhyglingar, og svo framvegis eru það sem rannsóknarskýrslan fordæmdi. Hún fordæmdi líka siðblindu, óheiðarleika og margt annað.
Ekkert þessara hugtaka hafa með pólítísk eða efnahaglseg kerfi að gera. En kerfi geta öll umsnúist á grundvelli manna sem eru siðblindir, óheiðarlegir, hagsmunapúkar og klíkubræður.
Það er málið.

The Moody Blues - sýrupopp eða sinfóníurokk?

2012-01-17T18:14:00.001Z

Það er afskaplega gaman að plægja gegnum gamla vinyla og rifja upp plötur. Ég sat yfir safninu mínu um daginnn og tók bara úr geymslu það sem mér fannst mest um vert. Suma plötuna horfði ég á og reyndi að muna af hverju sú hefði verið keypt!
Þegar Seventh sojourn lá í hendi mér var ekki vafi og hún hefur fengið upprifjun, spegilhrein og rispulaus. Eins og hún var spiluð.

Moody blues voru afar sérstæð hljómsveit. Í henni voru drengir með einbeittann vilja til að komast áfram og þeir eru víst enn að, sumir alla vega. Ræturnar eru í Birmingham þar sem þeir Ray Thomas, John Lodge og Mike Pinder komu saman.Lodge fór annað um tíma en hinir tveir tíndu saman músíkanta til að vinna með. Meðal fyrstu gítarleikara sveitarinnar var Denny Laine sem seinna var einn aðalburðarásinn í Wings. Hann átti verulegan hlut í fyrsta smellinum - Go now - sem Laine átti til að taka með Wings. Þetta lag mun reyndar eina lagið sem þeir hafa komið í fyrsta sæti í Bretlandi.
Seinna tók við þurrkatími en þetta voru árin 1964-7. Þeir þóttu ófrumlegir, sungu blúsa og Merseybí og þegar hallaði á 1966 var sveitin nánast að liðast upp. Denny Laine hvarf á braut og allt virtist búið.
Þá fengu þeir Lodge aftur í hópinn og gítarleikarann Justin Hayward, manninn með mjúku röddina. Eftir nokkurn barning ákváðu þeir að snúa blaðinu við og einbeita sér að frumsömdu efni. Á þessum tíma var sýrurokk vinsælt en þeir tóku það skrefnu lengra og lögðu grunn að ópusasveitum eins og Genesis og fleiri.

Til að bjarga þeim ákvað Decca útgáfan að nota þá til a bjarga nýu merki sem hét Deram og áttu þeir að gera útgáfu af Nýja heims sinfóníu Dvorsaks. Þeir gáfust upp á því en létu stjórnendur Deram fá í staðinn efni í plötu sem átti aið heita Days of future past. Hún var svokölluð Concept plata og þeir sáu hana sem eitt tónverk. Þeir nýttu nýtt hljóðfæri, Mellotron auk gamalla sem voru handleikin af London Festival Orchestra. Þó platan sé eitt tónverk voru tvö lög tekin á smáskífur. Annað þeirra fylgir þeim að eilífu amen en það er Nights in white satin. og hér og hér.
Nú var björninn unninn og frá þeim streymdi hver platan af annarri (In the search of the lost chord 1968; On the threshold of a dream 1969; To our children's children´s children 1969; A question of balance 1970; Every good boy deserves a favour 1971 og loks meistarastykkið meðal frekar keimlíkra platna, Seventh sojourn.
Einkenni sveitarinnar var draumkennt rokk, yfirhlaðið af hljóðfærum (sagt var að þeir hefðu notað 33 gerðir hljóðfæra á seventh...) og draumkenndum textum sem voru svakalega flottir en, eins og segir einhversstaðar, meikuðu ekki sens.

Eftir gríðarlega frjósamt tímabil og miklar tónleikaferðir var gert hlé á framleiðslunni 1974 til 1978.
Þeir komu aftur saman og hafa haldið uppi fornri frægð með flottri spilamennsku, gefið út söku plötu þó Hayward hafi skorað hæst á plötu Jeff Wayne memð laginu Forever autumn.
Svo hafa þeir tínst burtu einn og einn en Hayward er sá sem heldur fánanum á lofti ásamt Lodge og Edge og þeir voru að spila bara í fyrra, 2011. Með tilkomu Norda Mullen á flautu og bakrödd Julie Ragins, aukatrommara o.s.frv. þá tekst þeim að fá góða dóma, áhorfendur og mikla stemmingu þó hallirnar séu minni og meira fyrir hlutunum haft.
Elstu lögin eru farin að nálgast fimmtugt og hvers vegna eru þau þá kölluð dægurflugur?
Gleymum því ekki að sum lög Mozart. Lizt og Strauss voru kölluð dægurflugur og lifa enn. Sem sé meðan fólkið vill hlusta þá eru þeir til í að spila!

Hver er hann þessi Jethro Tull?

2012-01-15T19:32:00.008Z

Jethro Tull var breskur landbúnaðarfrömuður á átjándu öld. punktur.

Á tuttugustu öld tók bresk blússveit upp þetta nafn, að sögn eftir að hafa spilað undir mörgum nöfnum, en bara einu sinni undir hverju um sig. Þegar þeir höfðu spilað undir þessu nafni eitt kvöld og voru beðnir að koma aftur varð það úr að þeir notuðu það aftur.
Fyrstu plötuna gáfu þeir út 1968 og fljótlega eftir það tók söngvari sveitarinnar öll völd. Aðalsprautan, Mick Abrahams hætti og stofnaði Blodwyn pig, sem enginn hefur heyrt um. Ian Anderson réði Martin Barre á gítar í staðinn og hefur starfað síðan undir merkjum Jethro Tull sem allir rokkunnendur kannast við.
Fyrsta platan hét This was, svo kom Standup og loks Benefit 1970. Þessar eru blúsaðar þó Benefit vísi á þyngra rokk sem nú var framundan. Næst koma þrjár concept plötur. Fyrsta er Aqualung sem Anderson kallar lagasafn og hefur oft látið í veðri vaka að hann hafi lítið dálæti á. Samt eru fleiri ög af þessari i venjulegu tónleikaprógrammi Tull en af nokkurri annarri plötu. Lög eins og Aqualung, Cross eyed Mary, Locomotive breath eru föst en að auki hafa Wind up, Hymn 43 og Mother Goose oft verið með. Næst kom Thick as a brick sem er tvö samfelld tónverk - hlið a og hlið b á vinylnum og síðan A passion play sem sama gildir um. Þarna fór Anderson nýjar brautir en erfiðleikarnir við að flytja verkin gerði að verkum að það var almennt ekki gert nema í túrunum sem voru farnir beint í kjölfarið. Thick as a brick og Aqualung standa upp úr af þessum verkum og næstu plötur voru mistækar, - góðar og nú var beygt úr hörðu rokki í meiri þjóðlagastefnu. War child (frekar hörð) var mistæk en Minstrel in the gallery er sterkari og betri. Too old to rock and roll er ein alfrægasta og mest selda platan og þykir frekar skotheld. Hún er flott en heillaði mig aldrei. Næstu tvær voru enn meiri þjóðlagaverk og leyna verulega á sér. Þetta eru Songs from the wood og Heavy horses. Afbagðs plötur.
Þegar hér var komið við sögu hafði Anderson skipt út úr bandinu flestum, nema Martin Barre gítarista.
Nú fór Anderson að þreyfa fyrir sér með raftækni og komu út fjórar misjafnar plötur. Þetta eru Stormwatch (1980), A (1982), Broadsword (1983) og Under wraps (1984). Ekki meira um þær.
Mitt mat er að bandið hafi verið flottast frá 1970 til 1980 og skora á hvern sem er að hlusta t.d. á Bursting out hljómleikaplötuna sem kom út 1978 og sýnir þá í fantaformi. Eða hlusta á 25 ára útgáfuna og bera saman tímabilin.
Eftir Under wraps kom útgáfuhlé og biðin var þess virði. 1987 kom Crest of a Knave sem er snilld, þétt rokk og fullt af lögum. Næsta var lakari, Rock Island en Catfish rising og Roots to branches eru skolli góðar. Síðasta alvöru stúdíóplatan er J-Tull dot Com. Sosum ágæt í sjálfu sér. Catfish kom 1991, Roots 1995 og J-Tull 1999. 21 stúdíóplata með fullt af góðri tónlist á þrjátíu árum. Ekki margir sem toppa það. Eða kraftinn í karlinum. Djöflast á sviðinu fram og til baka.
Þegar þeir höfðu starfað í tuttugu ár fóru að streyma út söfn laga. Á tuttugu ára afmælinu kom út tvöfaldur safndiskur, Best of. Á 25 ára afmælin flottur kassi með tónleikaútgáfum frá ýmsum tímum, tónleikum frá 1969, æfingaupptökum o.fl. Þá kom út Night cap safnið með lögum sem aldrei komust alla leið, sem og frumvinnunni að því sem seinna hét A passion play. Þá hafa komið út nokkur tónleikasöfn. Nefndi Bursting out, svo er A little light music o.fl. Eitt skemmtilegasta safnið er raunar frá BBC en þar eru upptökur frá því um það leiti sem fyrstu plöturnar komu út.
Loks má nefna jólalagasafnið sem er alveg brill.
Hins vegar hafa útgefendur Andersons og hann verið duglegir að gefa út endurútgáfur. Þannig er til 20 ára afmælisútgáfa af Standup. 25 ára afmælisútgáfa og ég held alla vega 40 ára útgáfa.
Og nú er að koma 40 ára útgáfa af Thick as a brick.

Og það er verið að auglýsa tónleika með Jethro Tull í Hörpu. Hjartað tekur kipp.
En ef það kostar frá 15 þúsund á Kiri te Kanawa, hvað kostar á þetta?

Svo fer maður á jethrotull.com og hvað stendur þar?
"Ian will perform the classic concept album in its entirety for the first time since 1972, going out for a world tour..."

Ian will perform. Ekki Jethro Tull.

Það er sosum allt í lagi.
Mig langar - langar mig?

Veit það ekki.

Ég þekki þessa útgáfu frá plötunni og finnst hún flott..
Og þessa frá 1978 og þarna finnst mér flottasta útgáfa sveitarinnar vera á ferð.
Og þessa frá 1973 á sviði.
Og þessa frá sviði 1972 og 1976
Svo sá ég Anderson á sviði með Luciu Micarelli og félögum úr sinfóníuhljómsveit Íslands og fleirum. Frábær kvöldstund. Þar heyrði ég þessa gerð, 2006.

Og þá er það spurningin - hvaða minningu vil ég eiga?

Ps - hér er internetútvarp Jethro Tull

minnir mig á...

2012-01-13T17:31:00.001Z

Þessi huggulega mynd sem ég fékk lánaða hér, sýnir Orlok greifa. Orlok greifi var nú líklega aldrei annað en hugarfósrtur Murnau, þýsks leikstjóra og fyrrverandi orrustuflugmanns úr fyrri heimstyrjöld. Max Schreck lék Orlok sem var Vampíra, byggð á Drakúla greifa. Myndin hét Nosferatu og kom út árið 1922.
Ég veit ekki af hverju en Schreck í þessum búningi minnir mig á einhvern...

Bjartari framtíð?

2012-01-11T17:48:00.001Z

Þetta mun vera nafn á nýju stjórnmálaafli sem kennt er við Guðmund Steingrímsson en Heiða Kristín Helgadóttir talar einnig fyrir. Þau komu afar vel fyrir í Silfri Egils og ég velti fyrir mér nokkrum hlutum í kjölfarið. Í fyrsta lagi hvort Jón Gnarr hafi órað fyrir að hann væri að valda straumhvörfum í stjórnmálum. Það vill segja að framboðiðð sem fékk atkvæði auðra og ógildra sýndi fram á það að fólk sem ekki hefði verið alið upp innan gömlu stjórnmálaflokanna gæti verið fært um að stjórna ekki lakar en þeir sem úr útungunarvélunum kæmu?

Sem fær mann til að hugsa um t.d. gagnrýni rannsóknarnefndar Alþingis um klíkuskap, kunningjagreiða og fjölskylduvensl, eða gagnrýni sem kom fram á ráðstefnu IMF sem haldin var í Hörpu þar sem Willem Buiter fór hamförum um Nepótisma íslenska kerfisins. Rifjast jafnvel upp frá menntaskólaárunum hvernig tilteknir valdapóstar í félagslífinu þar voru farnir að sýna klærnar og æfa sig í valdaleikkjum. Margir þeirra eru í dag þægilega settir, ekki síst í oopinberri þjónustu.

Það var nú sitthvað sem þau Guðmundur og Heiða lögðu til málanna en kannski best að benda á tvennt. Annars vegar að stjórnmál þurfa ekki að vera bundin við valdabaráttumaskínur gömlu flokkanna og að fullt af sómakæru fólki kærir sig ekki um að taka þátt í þeirri vitleysu sem þar er borin fram. Í raun er sitthvað í íslensku samfélagi sem ergir fólk almennt en það sættir sig við. Hér er um að ræða t.d. hvernig stjórnmálamenn raða sér á jötuna. Sem beetur fer er vonandi búið að taka fyrir þá vitleysu t.d. í Seðlabankanum. Það er kannski arfur Davíðs að það var gert. En hversu margir hafa verið í sendiherrastörfum o.fl. undir allskonar afsökunum, jafnvel á fullum eftirlaunum ofan á embættislaunin.

Ríó söng einu sinni ,,Hann var fulltrúi þess lýðs er flokkinn kaus (o svei). Þess lýðs er veit jú bara ekkert í sinn haus (o svei). En ætt'ann þá að deyja - auralaus? Ó Nei!."

ÉG fagna þessu nýja framboði. Veit ekkert hvort ég kýs það en það er þó veik von til að þarna veljist fólk sem ekki er uppalið innan spillingar núverandi kerfis.

Kannski.

Af hverju fer Ólafur Ragnar ekki fram aftur?

2012-01-09T17:38:00.002Z

Maður spyr sig?
Hann gæti viljað hætta á toppnum - maður ársins hjá Stöð 2, gríðarlegur þjóðarleiðtogi, bjargaði stolti okkar í ICESAVE málinu.

Hann gæti verið búinn að fá nóg af að vera í spéspegli Spaugstofunnar, Áramótaskaupsins og viðlíka. Ég verð nú að segja að útreiðin sem hann og forsetafrúin fengu nú síðast var harkaleg, - en mér að skapi.

Hann gæti verið búinn að fá nóg af þessu ati sem í embættinu felst og ég skil það afar vel.

Kannski vill hann sitja við hafið í Mosfellsbæ og slaka á með frúna sér við hlið.

Kannski sér hann sig í algjörlega nýju ljósi sem mentors íslenskra stjórnmála eða jafnvel heimsmála? Fyrirlestrarferðir eins og Gorbatsjoff, eða Thacher eða Clinton eða þá sáttarullur eins og Carter eða Blair?

Eða gæti verið að hann viti að á næsta kjörtímabili eru meiri líkur en minni á að EES dómstóllinn dæmi ríkið vegna ICESAVE, sem leiði til þess að Ísland þurfi að borga meira vegna málsins en seinasti samningur sem fór til þjóðarinnar hefði leitt af sér?

Maður spyr sig...

En svo má vel vera að hann fari fram aftur...

Silfur Egils í dag

2012-01-09T00:38:00.000Z

Ef þú heyrðir það ekki þá farðu á Rúv og hlustaðu á Stefán Jón Hafstein. Hann var flottur.

Hvers vegna Norðmenn?

2012-01-08T13:16:00.001Z

Félagi Tryggvi Gíslason gerir kröfu um að Ríkisútvarpið biðji Norðmenn afsökunar vegna smekklauss brandara um Noreg. Fleiri gera slíkt, m.a. Eiður Guðnason.
Ég hef kynnst Tryggva sem er drengur góður og er maður formfestunnar, enda fyrrverandi rektor MA og að auki fyrrverandi starfsmaður Norðurlandaráðs (eða var það Norræna ráðherranefndin?). Nú vil ég taka fram að formfesta er góð, upp að vissu marki. Mér finnst t.d. heldur vont að börn og unglingar kalli forsetann Óla, - þó svo ég sé enginn aðdáandi Óla. En ég ber virðingu fyrir embættinu.

Vissulega má efast um að viðbótin í brandaranum um Noreg í áramótaskaupinu, sem vísaði á fjöldamorð Breiviks, hafi verið fyndin eða smekkleg.

En hvað má þá segja um útreiðina sem forsetinn fékk, allir stjórnmálaforingjar nema kannski Jón Gnarr, svo ekki sé talað um biskupinn, Hörpu, fallega fólkið og svo margt annað.
Ráðherrarnir voru sýndir eins og villuráfandi sauðir og kjánar, foringjar stjórnarandstöðunnar, - annar eins og strengjabrúða en hinn eins og gráðugur rasisti.
Forsetinn var kjöldreginn, forsetafrúin sett í ól, og biskupinn eins og eitthvað sem byrjar á H og endar á viti.
Fannst Tryggva ekkert slæmt við það?

Eins og fyrr greinir fannst mér þessi nojarabrandari smá fyndinn fram að setningunni um Breivik. Mér fannst sú setning hins vegar ekkert móðgandi. Gleymum því ekki að frændsemi Norðomanna er í réttu hlutfalli við hagsmuni þeirra, eins og fram kom í Smugudeilunni.

Æ Tryggvi - tölum um eitthvað sem skiptir máli.

Friðarræðan í heild sinni.

2012-01-07T17:17:00.000Z

Það er afar sérstakur heiður að fá að ávarpa þessa samkomu, við lok þrítugustu og annarrar friðargöngunnar. Hún hefur verið mikilvægur hluti jólahalds fjölskyldu minnar í næstum þrjátíu ár og eina skiptið sem við voru erlendis á Þorláksmessu þá fórum við okkar eigin friðargöngu þar sem við bjuggum þau jólin.

Friður er orð sem við skiljum öll en ekki endilega á sama hátt. Þannig var friði náð í Evrópu í lok blóðugrar fyrri heimstyrjaldar með því að skella allri skuldinni á einn aðila, lofa afvopnun sem enginn stóð við og skilja eitt öflugasta ríki Evrópu eftir í sárum sem ekki gátu gróið. Menn tryggðu frið en ekki sátt. Ófriður á hinn bóginn, er ekki endilega styrjöld eða ofbeldi. Það má leiða líkur að því að á Íslandi ríki ófriður. Samt berum við ekki vopn og við sem stöndum hér eigum ekki von á því að á okkur verði ráðist með vopnum, hvað þá heldur að okkur verði bannað að koma hér saman. Við lítum svo á að okkur sé frjálst að tjá okkur, frjálst að trúa á það sem við viljum. Frjálst að hafa skoðanir hvort sem þær snerta skipuleg trúarbrögð, stjórnmál eða heimspekikenningar. Og við erum hér vegna þess að við viljum frið, sum undir merkjum samtaka sem kenna sig við trúarbrögð, önnur í nafni samtaka sem kenna sig við mannréttindi og einnig tengd stéttarfélagi. Flest jafnvel á eigin vegum. En það eru friðurinn og óskin um frið sem kalla okkur saman.

Frá örófi alda virðist, af fornleifarannsóknum og rituðum heimildum, sem maðurinn hafi leitað að kjarna lífsins, tilgangi lífsins, grunni tilverunnar. Á þessu hef ég lengi haft áhuga og mér virðist sem fjöldi trúar- og heimspekileiðtoga hafi allir leitað að kjarnanum hjá manninum sjálfum, í gerðum hans og því sem hann skilur eftir sig. Mér sýnist, að með einföldum hætti, megi segja að lykilhugtökin séu leit, friður, kærleikur og sátt. Búddha leitaði innri friðar, hvatti fólk til þess að spyrja og efast og lagði áherslu á virðingu fyrir lífinu. Akhenaten, egypskur faraó, boðaði eingyðistrú en kjarni hennar var að sólinni fylgdi birta og líf. Hann vildi leiða fólk sitt úr myrkri í birtu og hann lagði áherslu á að þessi guð hans elskaði lífið. Annar trúarleiðtogi fornaldar, Zaraþústra, lagði kapp á að menn berðust fyrir sannleika, kærleika og því að berjast gegn hinu illa. Út frá kenningum hans varð til trúarkerfi sem var vinsælt meðal hermanna fornaldar og var kennt við guðinn Miþras. Miþras boðaði líf eftir dauðann, lagði kapp á baráttuna við hið illa og kærleika milli manna. Víða má finna fornar minjar hofa Miþrasar og viti menn, þar eru vísbendingar um að kristnir menn hafi stundað trú sína í sömu hofum. Og hver var kjarninn í boðskap Kristninnar ef ekki kærleikur og friður. Sú hugsun er svo nátengd mannkyninu að hún finnst nær alls staðar. Ghandi, sem var Hindúi, lagði áherslu á friðsamlega baráttu gegn óréttlæti. Martin Luther King gerði það líka og kannski er Nelson Mandela magnaðasta dæmið. Hann hafði setið í fangelsi lunga ævi sinnar vegna skoðanna sinna. Þegar hann var frjáls, og vann ásamt stuðningsmönnum sínum leið til valda í Suður Afríku, þá leitaði hann sátta, ekki hefnda eins og sumir hefðu gert.

Einföld niðurstaða mín er sú að öll helstu trúarkerfi mannkyns, allar helstu mannkenningar, ganga út á það að leita sátta, leita friðar og kærleika en kannski mest út á það að ná sátt við sjálfan sig, leita innri friðar og sýna kærleika. Og hér á þessu torgi erum við saman komin, eins og fyrr sagði, stór hópur fólks sem kallar eftir friði í heiminum, án tillits til stjórnmálaskoðana, trúarbragða eða annarra merkimiða sem á okkur hanga.

Eina leiðin til að ná friði er að beita friði, beita gagnkvæmri virðingu og leita sátta. Aldrei hef ég vitað að sátt náist þar sem einn aðili fær allt sitt fram en annar ekkert. Við berjumst því ekki fyrir friði. Við leitum friðar, við beitum friði. Í hindúisma segir að gæska leiði af sér gæsku en illska illsku. Þess vegna sagði Ghandi að ef menn vilji fá auga fyrir auga og tönn fyrir tönn þá endi það einvörðungu þannig að allir verði blindir.

Við eigum rétt á friði. Börnin í Palestínu eiga rétt á friði. Drengirnir sem hafa verið settir til vopna, víða í Afríku, eiga rétt á friði. Stúlkurnar sem fluttar hafa verið mannsali milli landa, börn sem þræla í verksmiðjum víða um heim eiga rétt á friði og virðingu þeirri sem í mannréttindum felst. Og með friði eigum við líka við kærleika og sátt. Sátt við umhverfi okkar og sátt við okkur sjálf.

Mér finnast jólin yndislegur tími. Þau eiga margbrotnar trúarlegar skírskotanir. Í aldanna rás hefur fólk hækkandi sól, um allan heim, en kannski ekki allt á sama tíma. Það er sama hvort við hugsum í íslenskum trúmálum fyrir eða eftir kristnitöku. Við færum gjafir, kveikjum ljós og fögnum því að nú er daginn farið að lengja og við fögnum þessu einstaka afmælisbarni sem er liðlega 2000 ára. Vissulega getum við látið kapítalismann og neyslusukkið fara í taugarnar á okkur en við eigum líka að muna það sem á bak við jólahaldið stendur. Við sendum vinum jólakort og kveðjur, sem eru skilaboð um að við munum eftir þeim og að okkur þykir vænt um þá. Við söfnumst saman á vinnustöðum, heima hjá okkur, söfnumst í vinahópa og fjölskyldubandalög. Við pirrum okkur hvert á öðru en munum að við viljum ekki vera án hvors annars. Jólahald fjölskyldunnar er líklega eitthvert sterkasta kærleiksafl ársins. Ungir og gamlir hittast, blanda geði, spila, rökræða, en kannski fyrst og síðast tengjast.

Og það er þessi réttur sem mér finnst kannski mest um verður. Rétturinn sem við eigum til að búa við frið, deila friði. Það sem við köllum mannréttindi, réttinn sem hvert og eitt mannsbarn á , hvar sem það fæðist, á Íslandi, á Austur Tímor, í Bangla Desh, í Efra Volta.

Sem kennara og skólastjórnanda finnast mér þessi réttindi barna og okkar allra mikils verð. Þegar ég horfi á unga fólkið sýna hæfileika sína í íþróttum, rökræðum, prófum, skapandi listum og skapandi hugsun svo eitthvað sé nefnt, þá get ég ekki varist þeirri hugsun að við verðum að muna að grundvallarréttindin sem okkur eru gefin í mannréttindayfirlýsingum eru ekki umsemjanleg. Við verðum að verja þau, við verðum að trúa á þau og beita okkur fyrir því að aðrir njóti þeirra líka. Kannski hittir Páll Óskar naglann á höfuðið þegar hann syngur „Megi það byrja með mér!“

Þá vil ég lýsa þeirri ósk minni heitastri að nú á myrkasta tíma vetrarins þegar sólin er farin að hækka og framundan eru vorið og birtan þá takist okkur að rækta fræ friðar í hjörtum okkar. Ég get ekki með orðum lýst þeirri þrá sem með mér býr að þetta blessaða þjóðfélag okkar búi börnum sínum sátt og framtíð þar sem, þessi friðarfræ, fá að vaxa.

Að lokum vil ég segja ykkur frá því að nú þegar þessari ræðu minni lýkur þá hlakka ég til að fara til konu minnar, barna og allmargra vina sem hér eru og syngja með þeim og þessum glæsilegu kórum eitthvert alþjóðlegasta og fallegasta lag allra tíma, Heims um ból, eins og ég hef gert síðustu áratugi. Ég er mikið jólabarn og frá og með þessari stundu ganga jólin í garð hjá mér. Ég færi ykkur öllum óskir um gleði á jólum, farsæld á nýju ári og frið um alla tíð. Takk fyrir að gefa ykkur tíma til að hugsa um frið. Takk fyrir áheyrnina.

lækjartorg

2011-12-24T01:25:00.000Z

Shine on you crazy diamond

2011-10-11T05:49:00.000Z

I am often asked about favourite bands and favourite music.
It is a bad thing for me. Selection angst.
How ever a few bands really appeal to me and I have followed some of them for more than 40 years. The best examples being The Beatles and especially McCartney (see older blogs), Jethro Tull, Clapton and a few others.
One band I always return to is the Pink Floyd.
And in particular two records. Leave you thinking and coming back to this.
They are a crazy diamond.
Established as the Pink Floyd Blues band, The Pink Floyd Sound and several other interesting names, they were five, Syd Barrett, Roger Waters, Nick Mason, Rick Wright and Bob Klose. These guys joined hands in the 1960´s and soon became known for psychadelia, long soundexperiments and funny songs by Syd Barrett. Bob Klose left in 1966, before they did any serious recording. Barrett took over in the sense that his songs were seen as qurky, interesting and different. Barrett defined a musical road for the band and his music gathered fans that saw it as treason when Barrett was dropped from the band in 1968. Barrett was however badly ill with mental problems. He would vanish into a world of his own and stand inactive on the stage. To try and solve this the other members got an old mate of Barretts to join. He was/is a top class guitarist, good singer and a top musician. This was David Gilmour.
As Barretts illness became a greater problem the band saw no other way than to drop him.
I am often asked about favourite bands and favourite music.
It is a bad thing for me. Selection angst.
How ever a few bands really appeal to me and I have followed some of them for more than 40 years. The best examples being The Beatles and especially McCartney (see older blogs), Jethro Tull, Clapton and a few others.
One band I always return to is the Pink Floyd.
And in particular two records. Leave you thinking and coming back to this.
They are a crazy diamond.
Established as the Pink Floyd Blues band, The Pink Floyd Sound and several other interesting names, they were five, Syd Barrett, Roger Waters, Nick Mason, Rick Wright and Bob Klose. These guys joined hands in the 1960´s and soon became known for psychadelia, long soundexperiments and funny songs by Syd Barrett. Bob Klose left in 1966, before serious recordings had happened and Barrett took over in the sense that his songs were seen as qurky, interesting and different. Barrett defined a musical road for the band and his music gathered fans that saw it as treason when Barrett was dropped from the band in 1968 and it did change direction dramatically. Barrett was however badly ill with mental problems. He vanish into a world of his own and stand inactive on the stage. To try and solve this the other memebers got an old mate of Barretts to oin. He was a top class guitarist, good singer and a top musician. This was David Gilmour.

Piper at the gates of dawn.

As Barretts illness became a greater problem the band saw no other way than to drop him.
They had released "Piper at the gates of dawn."

A saucerful of secrets

The first album after Barrett was "A saucerful of secrets" and it contained songs by him. And more. They however were headed for problems by then. The diection was quite unclear and remained so for a while.

Ummagumma (1969) sounds like a possible last effort. Two vinyls. One is their live setlist and the other one was constructed so that each of the four had a half a side to write for. A bit restless and here and there.

Atom heart mother (1970) has certain leads to where they might head, especially in the way they use tape loops and recorded effects.

Meddle (1971) is very much a Gilmour/Waters thing. It has the song Fearless with the Liverpool crowd doing their "you never walk alone" and a few quite good songs but the masterpiece was Echoes. Thats a really good piece of work.

Then came Obscured by clouds, another movie soundtrack and it has some intresting music indeed. They had done a few moviesoundtracks and probably could have turned that into a career but >>>>>=====>>>>

Just let the record show that I did not follow them at the time. I caught the bus with their next little thing...

Gagnrýni og skinhelgi

2011-10-04T19:26:00.000Z

Enn undrast ég hversu mikla þolinmæði fólk sýnir stjórnmálamönnum. Það er kannski réttara að segja að samfélagið hafi farið að ráðum hippanna og „tuned out“ eða slökkt á móttökunni. Það er kannski skýring þess að „þjóðin“ sem mótmælti við þingsetningu taldi um 3.000 manna og kvenna.

Annað sem er spennandi að skoða er hversu mikill einhugur er meðal íslenskra stjórnmálamanna um að endurreisa virðingu Alþingis og traust þjóðarinnar. Til þess eru tafsandi borgarstjóri, forsetahjón með eigin hagsmuni, margklofin ríkisstjórn og þingheimur sem fer í sama gír, rétt eins og bíll fastur í afturábak, þegar bein útsending er frá þinginu.

Heyrði af facebook stöðu sem gekk út á að enn væri verið að senda út gamla hryllingsmynd með sömu lélegu leikurunum en undir nýju nafn. Þetta var stefnuumræðan í gær. Ég ver ekki matarkast – ef fólk á nógan mat þá getur það gefið svöngum að borða. En maður spyr sig.

Og svo misbauð mér algerlega þegar ég heyrði rausið í Birni Val hjá Agli silfurmanni um helgina og svo í Steingrími formanni í gær.

Eins og einn samstarfsmaður minn segir stundum – DDDÍIIIIIssssssssssssssUUUUUUUUUUUssssssssss.

Björn Valur ógurlega ánægður með sig að hafa setið þegar forsetinn gekk í salinn við þingsetningu. Minnir á strák sem var með mér í skóla sem ullaði á fólk þegar það snéri í hann baki. Og svo kom þessi líka ræða. Það má ekki gagnrýna VG því þeir tóku að sér svo flókið verkefni sem var að endurreisa Ísland og uppræta spillinguna.

Honum var bent á að afsláttarkjörin sem bankarnir fengu (nýju) á lánum, það hvernig lífeyrissjóðir fórna hagsmunum félagsmanna sinna fyrir ávöxtunarkröfur og margt fleira. Sama hvert litið er – tónn „þegnanna“ er – þið eruð ekki að hugsa um okkur!

VG er reyndar ótrúlegt afl. Ég trúði smátíma að það skipti máli. Það er líklega fjórða alvarlega tilraunin til að sameina vinstri menn (1930, 1938, 1956 og loks 1999) og út klufu sig óánægjumenn og allaballaframsóknarmenn sem héldu nú uppi jafnréttisskiltum (sjá ráðherrahópinn), umhverfisskiltum og meintri hugmyndafræði um norræna velferð.

Frá 1999 til 2009 var gagnrýnt og skammast. Það mátti ekki setja Árna Matt í að koma syni Davíðs í vinnu (sjá Jón Bjarnason) og það var skammast yfir einkavinavæðingu (Sjá Steingrím), svo ekki sé nú talað um það hvernig í sífellu var farið í kringum reglur og hundsaðar ábendingar eftirlitsstofnana (sjá hér). Sem sé – þetta er allt annað en áður var!

Og allt var þetta nú sérlega málefnalegt.

En sem sé – eins og Björn Valur sagði – ekki gagnrýna – þetta var svo stórt og erfitt mál!

Og hvað sagði Steingrímur i gærkvöldi undir stefnuræðunni? Ekki gagnrýna. Í gær: „Látið það vera, hafið ykkur á burtu ef þið hafið ekkert þarfara fram að færa," sagði Steingrímur.

Og í fyrra: „Því liðna fáum við ekki breytt…“ – og maður spyr sig hvers vegna VG hrekkur alltaf í að þrasa yfir sekt Sjálfstæðismanna þegar þeir eru sjálfir gagnrýndir?

Af hverju má ekki gagnrýna Vinstri græna? Er þetta einkaréttarmál?

Flensborgarhlaup

2011-10-03T11:15:00.002Z

Gamall draumur rættist á laugardag þegar fyrsta Flensborgarhlaupið var ræst. Ég er búinn að ganga með þetta í maganum frá því ég hljóp áheitahlaup í Newcastle líkl. 2006. En það vantaði stemminguna. Forsendur breyttust með heilsueflandi skóla verkefninu og þegar þessu var varpað fram á liðnu vori var ég staðráðinn í að leggja mitt af mörkum.
Og það tókst!
Sjá hér!
Og hér!
Og hér!
Og hér
Og hér!
Takk allir sem lögðu okkur lið í stóru sem smáu!

Hér er smá myndafrétt af deginum
Takk!
Fyrsti vinningur var forláta hjól frá Hjólaspretti en að auki var fjöldi annarra vinninga sem eftirfarandi gáfu: Bingó, Eggert Kristjánsson og co, Fríða skart, Heilsuver, HRESS, Icelandair, Kjötkompaní, Músík og sport, O Johnsen og Kaaber, Pipar og salt, Rafmiðlun, Rekstrarvörur, Rio Tinto alcan, Sigga og Tímó, Sportís, Súfistinn, Smart motion. Kunnum við þeim bestu þakkir fyrir.

Líkamsræktarstöðin HRESS sá um upphitun fyrir hlaupið. Að auki þökkum við fjölda fólks sem kom að þessu verkefni, starfsmönnum skólans, mökum þeirra, öflugum kunnáttumönnum og hjálparfólki úr Skokkhópi Hauka og Hlaupahópi FH, Sendibílastöðinni, Atlantsolíu, Hafnarfjarðarbæ (sem bauð í sund), lögreglunni, hlaup.com, Hafsteini og Kristni fyrir tækniaðstoð og fleirum og fleirum sem sjálfsagt gleymist að nefna.

Á ég að hafa áhyggjur?

2011-09-30T11:48:00.000Z

The Economist er mér sagt að sé heldur hægri sinnað blað. Á ég þá að hafa áhyggjur þegar ég sé eitthvað sem mér finnst merkilegt í blaðinu?
17/9 2011 var grein á vef þeirra sem heitir Reforming education. The great schools evolution.
Hún er góð og fer yfir sitthvað sem OECD, PISA, McKinsey o.fl. hafa tekið saman um þróun menntakerfa.
Niðurstöður?
M.a. að það er ekki spurning hvort miklu sé eytt í menntamál heldur í hvað peningarnir eru settir.
Og að stéttafélög kennara geta haft þveröfug áhrif á þróun menntakerfa - haldið þeim í gíslingu frekar en eflt þau. Gæti tengst punktinum á undan. Þannig er miklu fjármagni eytt í skólastarf hér á landi, hlutfallslega litlu í laun og Ísland er neðarlega á fyrrgreindum listum...
En Ecoomist heldur því fram að af fyrrgreindum gögnum sé fernt sem ráði öllu um framgang gæða í skólastarfi.
Fimmti þátturinn er þó að það er engin ein lausn!

Atriðin fjögur eru:
1. Að dreifstýra kerfinu og leyfa skólum að þróast sjálfstætt. En þeir þurfa aðstoð, sérfræðinga og leiðsögn.
2. Að einbeita sér að underachievers eða þeim sem eru ekki að standa undir væntingum. Láta alla gera eins vel og þeir geta.
3. Að byggja upp kerfi ólíkra skóla sem eru fjölbreyttir í raun.
4.. Að kennarar séu fyrsta flokks eða high standards for teachers eins og það er kallað.

Þessi atriði koma frá McKinsey sem er ráðgjafarfyrirtæki og hefur gefið margt út um menntamál sem mark er takandi á. Þar á meðal er skýrsla um stjórnun skóla sem er algjört kennslufræðilegt lostæti.

Þar sem ég starfa í skóla sem hefur fengið að þróast tiltöulega á eigin forsendum, sem leggur áherslu á að bjóða þjónustu sem er ekki allstaðar og hefur einbeitt sér að því að ráða inn fyrsta flokks kennara er ég afar hamingjusamur með þetta mat og mun auka rökræðu mína um þá sem spila undir getu.

Hins vegar er fleira í pottinum og eins og lesendabréf Econnomist benda á þá er vitaskuld stærsta málið að nemendur leggi sig fram og læri, frekar en að kennarar kenni. Kennarar eru þá eins og lífhvatar í efnakerfum, hliðverðir, boot camp þjálfarar o.s.fr.v

Það skiptir öllu að kennslan þvælist ekki fyrir námi nemenda, - eða hvað?

Nokkrar bækur

2011-09-28T11:27:00.000Z

Alltaf gaman að skoða bækur.
Hér eru þrjár.
David T. Conley gaf út bók sem heitir Who governs our schools (Teachers College Press 2003). Gömul? Kannski. En fróðleg engu að síður enda skrifuð á hápunnkti The reign of Error, þegar George annar ríkti í Bandaríkjunum. Hann fer vítt og breitt yfir stefnur og hagsmunaaðila og veltir við ýmsum steinum á leið sinni. Fróðleg lesning.

Zwaagstra, Clifton og Long gáfu út bók sem heitir What´s wrong with our schools og settu ekki spurningamerki svo þeir eru með það á hreinu. Bókin er furðuleg samsetning og öfgakennd og kom út 2010. Þeir leggja til að nemendur með hamlanir þvælist ekki fyrir öðrum, að stöðluð próf og utanbókarlærdómur verði efldur, reglur hertar o.s.frv. Gamanlesning fyrir skynsamt fólk sem hefur ekkert betra að gera en annars bara eitthvað sem fer í kassa g gleymist.

Michael W. Apple ritaði bók sem heitir Educating the "right" way. Markets, standards, god and ineequality. Hann tók mig með sér í innganginum með frásögn af ráðstefnu á Kúbu þar sem bandarískur kollegi kallaði hann "creep and a disgrace to the American flag." Stuttu síðar fullyrðir hann að bandarískir íhaldsmenn haldi sig á jaðri við "the ludicrous" eða fáránleika. Hann vísar m.a. í lista tímaritsins Human Events, sem er afar hægri sinnað, og listinn fjallar um tíu skaðlegustu bækur 19. og 20. aldar. Hann gerir lítið úr listanum.
Efst var Kommúnistaávarpið, þá Mein Kampf og í þriðja Rauða kverið hans Maós. Svo kom Kinsey skýrslan um kynferðismál, þá rit Deweys um lýðræði og menntun. Das Kapital er annað rit Marx á listanum, The feminine mysique eftir Betty Friedan og svo eru lykilrit Compte, Nietzche og Keynes.
Ég er ekki búinn með hana en held ótrauður áfram. Maður sem gerir lítið úr svona lista er þess virði að kynna sér. Raunar er það meginkenning mín að ef menn hefðu lesið Mein kampf og tekið mark á henni, utan Þýskalands og utan Nasistaflokksins, hefði mátt komast hjá seinni heimsstyrjöldinni.

Apple er til í bókasafninu í Stakkahlíð - en ég er með hana sem stendur!

Myndir úr meistaraleik Vals og FH.

2011-09-26T16:07:00.000Z

Hlýrabolir, stutt pils og góð grein í mogga

2011-09-24T09:58:00.001Z

Stundum geta menn vakið athygli á virkilega mikilvægummálum, skrifað verulega flottar fréttir en farið samt rangt með.

Blaðamaður á mogga skrifar grein, 23/6/2011 (bls. 23) semheitir „Af hlýrabolum og stuttum pilsum.“ (sjá http://www.mbl.is/bladid-pdf/2011-09-23/A2011-09-23.pdf).

Í greininni segir m.a. (Greinin í heild hér að neðan):

„konu í stuttu pilsi hafði verið hópnauðgað íalmenningsvagni og í framhaldi af því hvatti borgarstjóri Jakarta konurborgarinnar til að hylja sig betur í almenningsvögnum, en þannig taldi hann að komamætti í veg fyrir að svipuð voðaverk endurtækju sig...En því miður eru svona ummæliekkert einsdæmi og þekkjast líka hér á landi. Foreldrar nýnema í ónefndumframhaldsskóla á höfuðborgarsvæðinu voru nýlega boðaðir á fund, þar sem þeirvoru fræddir um ýmislegt sem tengist skólastarfinu, meðal annars um væntanlegabusavígslu. Þar kom fram að allir busarnir áttu að vera í hvítum stuttermabolumvið vígsluna, væntanlega til að hægt væri að aðgreina þá frá öðrum nemendum.Skólameistari skólans beindi síðan þeim tilmælum til foreldra busastúlkna aðsjá til þess að dætur þeirra klæddust hlýrabolum undir téðum stuttermabol. Lögðvar áhersla á að hefðbundinn undirfatnaður kvenna dygði ekki til, því að í hitaleiksins gæti bolurinn blotnað, jafnvel orðið gegnsær og það væri ávísun á kynferðislegaáreitni af hendi karlkyns menntaskólanema. Engum sögum fer af því hvortforeldrar busapilta hafi fengið einhverjar viðlíka viðvaranir, eða hvortforeldrar eldri nemenda hafi fengið tilmæli um að biðja börn sín um að farasiðsömum höndum um busastúlkurnar.

Góður tilgangur skólameistarans og umhyggja hans fyrirnemendum sínum er síður en svo dregin í efa. En hver eru skilaboðin? Að það séalfarið á ábyrgð menntaskólastúlkna verði þær fyrir kynferðislegri áreitniskólafélaga sinna? Það er áhyggjuefni að búist sé við því að nýnemar íframhaldsskólum verði fyrir kynferðislegri áreitni í busavígslum, að minnstakosti í þessum tiltekna skóla. Sé svo, væri þá ekki lag að endurskoðafyrirkomulagið?

Nú efa ég ekki að slík umræða sem hér er vísað í gæti hafaátt sér stað í nær öllum framhaldsskólum þar sem busadagar fara fram með sulliog ofbeldi. (Sjá blogg mitt hér) Ég las nýverið menntaskólablað þar sem lagt var til að busum yrðislátrað og frétti af öðru þar sem voru ráðleggingar til eldri nema sem vildurekkja með busastúlkum. Þar var lagt til að þær yrðu tuskaðar til svorekkjunauturinn yrði dömunni minnisstæður. Vitaskuld er þetta náttúrulega barafyndið eða hvað?

Meðal þrauta á svona degi eru alkunnir fullorðinsleikir s.s. að pilturgeri armbeygjur og undir liggur hnáta á meðan eða að bjúga skal sleikt meðkynferðislegum tilburðum. Úr skóla barst saga af þrautsem fól í sér að láta borða banana sem stóð úr úr buxnaklauf og enn öðrum affólki sem var plastað saman þannig að höfuð voru milli fóta. Það er strákur ogstelpa eða tveir strákar.

Mín áhyggjuefni eru jafnan fjórþætt í þessu máli.

Hver er tilgangur svona dags,
ég vil ekki líða ofbeldi gegn neinum,
ég vil allt kynferðisofbeldi út og loks að
ég tel að á svona degi verða allir fyrir ofbeldi, karlarjafnt sem konur, kynferðislegu eða annars konar.

Það að vera valinn t.d. til að vera plastaður við annan,hvernig sem maður snýr, hvors kyns sem maður er, er sama kynferðislegaofbeldið. Og þó það sé forgangsmál að berjast gegn kyndbundnu ofbeldi ogbarnaofbeldi þá er hið virka lykilorð ofbeldi.

Ég er viss um að téður skólameistari hugsaði mál sitt svona. Hann lagði að til að stúlkur yrðu þannig klæddar að ekki sæist í gegnum boli þeirra, sem er síðsemismál og allt annað mál. Svo vill til að við erum viðkvæmari fyrir konum berum að ofan en körlum. Hann vill án efa ekki blautbolasýningu á hlaðinu hjá sér.
Hann hugsði án efa eins og höfundur greinarinnar að þetta eru tvö aðskiln mál. Annað snýst um almenna siðsemi en hitt um ofbeldi.
Þannig er mitt mat að samþykkja algjörlega téða grein en efa að sú tenging sem þar er gerð milli skólameistara ónefndsframhaldsskóla og borgarstjóra Djakarta sé við hæfi.

Hér að neðan grein úr mogga.

„Síðastliðinn mánudag birti Morgunblaðið frétt undirfyrirsögninni „Segið þeim að nauðga ekki“. Þar var sagt frá hópi indónesískra kvennasem komu saman í borginni Jakarta, klæddar stuttum pilsum og með skilti sem ástóð: „Ekki segja okkur hvernig við eigum að klæða okkur, segið þeim að nauðga ekki.“Ástæða þessa var að konu í stuttu pilsi hafði verið hópnauðgað íalmenningsvagni og í framhaldi af því hvatti borgarstjóri Jakarta konurborgarinnar til að hylja sig betur í almenningsvögnum, en þannig taldi hann að komamætti í veg fyrir að svipuð voðaverk endurtækju sig. Auðvelt er að býsnast yfirviðhorfum borgarstjórans indónesíska. En því miður eru svona ummæli ekkerteinsdæmi og þekkjast líka hér á landi. Foreldrar nýnema í ónefndumframhaldsskóla á höfuðborgarsvæðinu voru nýlega boðaðir á fund, þar sem þeirvoru fræddir um ýmislegt sem tengist skólastarfinu, meðal annars um væntanlegabusavígslu. Þar kom fram að allir busarnir áttu að vera í hvítum stuttermabolumvið vígsluna, væntanlega til að hægt væri að aðgreina þá frá öðrum nemendum.Skólameistari skólans beindi síðan þeim tilmælum til foreldra busastúlkna aðsjá til þess að dætur þeirra klæddust hlýrabolum undir téðum stuttermabol. Lögðvar áhersla á að hefðbundinn undirfatnaður kvenna dygði ekki til, því að í hitaleiksins gæti bolurinn blotnað, jafnvel orðið gegnsær og það væri ávísun á kynferðislegaáreitni af hendi karlkyns menntaskólanema. Engum sögum fer af því hvortforeldrar busapilta hafi fengið einhverjar viðlíka viðvaranir, eða hvortforeldrar eldri nemenda hafi fengið tilmæli um að biðja börn sín um að farasiðsömum höndum um busastúlkurnar.

Einhverjum gæti þótt heillavænlegt í þessu sambandi aðskólameistarinn fræddi nemendur um virðingu fyrir samnemendum sínum í stað þessað setja reglur um klæðaburð þeirra sem hugsanlega kynnu að verða áreittir.Kynferðisleg áreitni og annar slíkur ófögnuður er sem betur fer undantekning ímannlegri hegðun, líka meðal menntaskólanema. En slíkt athæfi á ekki upptök síní því hvernig fólk klæðir sig. Ástæðuna er að finna í hugarfari þess semframkvæmir. Eigi að koma í veg fyrir eða fyrirbyggja að fólk áreiti hvað annað,þá er flest vænlegra til árangurs en að segja fólki hvernig það má eða má ekki klæðasig. Málið snýst nefnilega ekki um stutt pils og hlýraboli. annalilja@mbl.is“

Beautiful desert

2011-09-13T21:47:00.001Z

From a Sunday drive to Thjorsardalur (Þjórsárdalur) in the south of Iceland.
The valley was settled in the 9th century but abandoned after an eruption in Mt. Hekla in the 12th century. The river is Fossá and in it one finds several waterfalls, this one called Hjálp or Hjálparfoss. And yes, it means Help!

Another vantage point of Hjálp.

This from the south.

Close up.

And this one draws forth the standing stones, stuðlaberg, a formation in the lava.

A lonely preacher!

I don't know -its just kinda cute!

From Hjalp you go towards Stöng and then in an offroad vehicle until you arrive at Gjáin. And its an oasis in the desert. Clear water, vegetation and berries (if you are there in August/September).

See the cave? Teethed opening? Left side - see the troll in red? Click the picture!

See what I mean with oasis?

Its so beautiful! Imagine it prior to the eruption, with trees!

And there is a scary, halfburied face! Its a macigal place. Just brilliant! But even if the pics are nice - its best to be there!

Ókey - einhliða umfjöllun um busamál

2011-09-08T11:40:00.009Z

Sjá hér. eða hér (betra).

Svakalega öflugir

2011-09-07T11:35:00.001Z

FH var að koma frá Ísrael þar sem þeir léku í Evrópuforkeppni um sæti í Meistaradeildinni annars vegar og Evrópubikar hins vegar.
Mér er spurn hvort menn hafi áttað sig á styrk þessa liðs?
Þeir léku við norska liðið Haslum HK sem hefur ítrekað spilað í Evrópukeppni og er titlað atvinnumannalið á vef sínum sem og Maccabi Srugo Rishon Lezion sem skv. vef ehf hefur spilað á ymsum stigum Evrópukeppni á hverju ári síðustu ár.
Og lið FH?
Af fjórtán leikmönnum eru fjórir aðkomumenn, þar af tveir sem hafa verið í Krikanum um nokkurt skeið.
Sá fimmti aðkomni telst uppalinn FH-ingur þó hann hafi verið hjá Fram um hríð.
Það eru tíu uppaldir leikmenn í þessu liði FH. Andri er er aldursforseti þeirra, svo kemur Ari en allir hinna eru fæddir 1989 eða síðar. Danni og Óli 1989, Sigurðarnir tveir, Kalli og Dóri 1990, Ísak og Magnús 1992.
Að auki eru Örn Ingi og Raggi fæddir 1990. Sem sé 10 af 14 eru rétt liðlega tvítugir eða yngri.
Þeir eru ríkir FH-ngar því svo er nóg af fólki á leiðinni.
Vel gert!

Nature and pictures - pretty ones at that!

2011-08-28T13:08:00.000Z

If you click on the picture you see it full size!
Recently staying at Flúðir, weather wonderful, stil, bright, rained Saturday night.
Sunday morning we had these guests. Left a Ptarmigan hen and right her young. There were more but they did not use the hospitality!
This one shot through a window, as were the next two.

Cool as a cucumber! And mummy resting!

This one kept an eye out for the big ones, but went for the bread anyway.

This is a small clearwater brook going into the dirty Thjorsa at Urriðafoss.

And this is Seljalandsfoss from the side. Water from the heavens?

From Thingvellir. On a clear day!

This is little Strokkur at Geysir, literally about to burst his bubble!

Gulfoss and a strange opening in the mist / spray...

Somewhere under the rainbow is Gull (foss)

And these guys should mind their step!

Later!

This one shot outside. And the chicklet going:"Mom, why is that guy taking pictures?"

A school for all - inclusion

2011-08-25T01:53:00.000Z

For these past years there has been a heavy debate on inclusion in the Icelandic school system.
Does that mean that we are still pining for a segregated, exclusive, excluding system?
What are we? A society that is a priviledged society - only for some?

Þú hýri Hafnarfjörður... (hvað sem Flosi Ólafs blessaður kann að hafa sagt)

2011-08-23T08:11:00.008Z

Þessar myndir eru af fallegum ágústdögum og kvöldum í Hafnarfirði.
Fegurð án orða.

Ofan af Hamrinum má sjá óendanlega langt, nema Esjan sé fyrir...
20. ágúst 2011

Hafnarmynnið að kvöldi 19. ágúst 2011.

Norðurbakkinn.

Rómó. (veit ekki hver þetta voru...)

Símamynd tekin af Hamrabergi við Kvistaberg.

Símamynd tekin af Hamrinum 18. ágúst.

Meira að segja kvíarnar ljótu verða sætar!

Eintóm ánægja og smá verkir

2011-08-21T13:53:00.001Z

Í fyrsta lagi. Takk allir sem studdu okkur hjónin og þar með Parkinsonsamtökin í Reykjavíkurmaraþoni 2011. Takk Íslandsbanki fyrir það að hvetja fólk til áheitasöfnunar og að standa svona vel að þessu verkefni. Það er mjög ánægjulegt að fá að vera með í þessu hlaupi, vitandi að maður fær að hafa jákvæð áhrif á góð málefni og skiptir máli.

Og ekki spillti veðrið fyrir. Þessi mynd var tekin við Tjörnina um kl. 9 um morguninn.

og þessi líka. Þær eru báðar teknar á símann minn svo gæðin eru ekki til að hrópa húrra yfir.

Þarna er hópurinn fyrir framan mig...

og þessi voru fyrir aftan mig!

Hér erum við komin út á Fríkirkjuveg. Röðin er komin upp Skothúsveg. Þetta eru um 4000 manns!

Og hér er ég að horfa upp Skothúsveginn.

Hérna er ég kominn út á Norðurströnd og var búinn að týna frúnni en hafið þið séð bugtina svona?
Þessir þrír voru hluti af amerísku Boot camp gengi og skemmtu sér stórvel með allskonar æfingum á leiðinni.

Þetta er önnur af bugtinni.

Hér er makríll að skemmta sér í yfirborðinu.

Fáninn á Iðnó hékk en blakti aðeins þegar ég tók myndina. Þarna fann ég frúnna og fleiri til en það eru vitni að því að ég valhoppaði síðustu metrana!

Ég síðan tek ofan fyrir þeim foreldrum, sem hlupu um morguninn, en fóru samt með krakkana sína í Latabæjarhlaup síðdegis. Á næstu mynd er hópurinn að safnast saman í Sóleyjargötu, - eða hluti hans.

Í öllu falli var dagurinn frábær og ég efa ekki að menningarnótt var frábær þar á eftir þar, til fylleríið á landanum hófst. Þá var ég feginn að vera heima. En enn og aftur kærar þakkir!

Þarf nokkuð að vanda sig?

2011-08-21T13:25:00.000Z

Ég er afskaplega mikill aðdáandi þeirrar helgar ársins sem menningarnótt í Reykjavík dettur á. Í fyrsta lagi er maraþonið sem ég tek fyrir sér. Í öðru lagi er öll sköpunargleðin sem leysist úr læðingi með opnum húsum, listviðburðum og öðru. Vera má að sumt þyki skrýtið en það er líka svo margt frábært. Í gær voru Magnús og Jóhann og fleiri í Hljómskálagarðinum, Magnús Eiríks og KK í Rosenberg og hundruð annarra viðburða. Svo nær þetta hámarki með stórtónleikum Rásar 2 og þeirra sem styrkja það og endar með flugeldunum.
Og á degi eins og í gær? Hvað er betra? (myndin er tekin um morgunin reyndar).
Ég reikna með að lesandinn sé farinn að sjá að það hangir eitt stykki EN í loftinu.
Stórtónleikarnir voru án efa flottir. Ég sá The White Soxs sem ásamt Jónsa voru bara svalir. Mugison með Adda Gísla og co var líka alveg frábær.
En svo kom kallgreyið hann Bubbi.
Ég er mjög hrifinn af Sólskuggunum. Þeir eru alveg svakalega flottir.
En Bubbi? Með allan sinn lagalista? Þarna voru tugir þúsunda, börn og fullorðnir. Fjölskyldur.
Fyrst kom Ísbjarnarblús sem endar á pælingu um kíló af grasi og að fíla náttúruna.
Flljótlega þar á eftir fór hann yfr hvernig Svartur afgan varð til og stuttu síðar kom blammering á Hörpu, sem átti að vígja fáeinum mínútum síðar. Endalaus Yei og yæ og komment á stúlku sem væri í stuði. ,,Hún er í stuði", sagði Bubbi. ,,Veit ekki hvort hún er á efnum en hún er i stuði..."
Og svo var lagaúrvalið ekki stærra en svo að það þurfti að taka afar sýrukennda (en flott spilaða) útgáfu af Ísbjarnarblús aftur.
Mér finnst að á þessum punkti ætti að hafa mann sem hægt er að treysta til að láta ekki eins og Bubbi lét í gær. Þetta tók alveg úr mér gleðina um tíma.
Bubbi spilaði með Egó minnir mig á hafnarbakkanum fyrir mörgum árum síðan í svipuðu veðri og var þá flottur. Í gær var hann ekki flottur. Allt hitt var flott.
Samt hlakka ég til næsta árs.

Aldeilis

2011-08-03T21:39:00.001Z

Jahérna.
Þessi 187 grein/póstur/bréf/innlegg/blog er settur í tilefni af því að lesandi frá Svíþjóð, við Malardalens Högskola (veit nú líklega hver það er) var sá fimm þúsundasti sem las bloggið mitt.
Takk fyrir það.
Ég vona bara að hinir 4999 hafi ekki bara verið ég!
En takk fyrir að líta á þetta - hver sem þú ert!

Garðmyndir

2011-08-01T09:36:00.000Z

Hér erum myndir úr garðinum mínum, en mér finnst gaman að leika mér með ljósmyndavél á fallegum degi. Hér er ein af dögglingskvisti.
Ef þú smellir á myndina sérðu hana stærri.

Bútur úr næstu mynd fyrir ofan... aðeins búinn að skerpa!

Sami bútur sem vatnslitamynd!

Önnur mynd - daggardropinn er fallegur!

Dropinn klipptur út

Aðeins búið að auka litina og skerpuna

Einskonar vatnslitagerð

Enn einn dropinn

Svolítið búið að breyta litamynstri

Vatnslitagerð

Hugleiðingar um Ítalíu

2011-07-26T22:29:00.000Z

Vasaþjófar. Við höfum verið mjög heppin, en við þeim er varað og alveg sérstaklega þar sem mikið er af ferðamönnum. Þá er oft sem maður fær á tilfinninguna að þeir séu nokkrir saman, einn sé á útkikkinu en annar að velja fórnarlamb. Ekki mörg ráð en þó – ekki flíka stórum seðlabunkum eða dýrum tækjum (myndavél / fartölvu / ipad). Þetta er eins og hunang fyrir geitunga.

Manneskjan í rauða bolnum, fyrir miðju,
var búin að elta fólkið langa lengi þegar
myndin var tekin.

Ágengir sölumenn. Á stærstu ferðamannastöðum eru nokkrir flokkar sölumanna. Þeir sem hafa leyfi og starfa í básum, þeir sem selja af teppum og götuhornum en lögreglan lætur í friði og þeir sem taka saman í hvelli ef lykt af löggu finnst. Ef þeir krækja í mann þá er einfaldast að forða sér og kveðja með mjög ákveðnum hætti.
Ein plága ferðamannastaða eru síðan sölumenn frá Afríku eða meiintum góðgerðasamtökum sem svífa á mann á torgum og vilja gefa manni eitthvað af tómum kærleika, - en endar með framlagi til þessa og hins. Áður en þú þiggur eða skrifar undir áskorun, vertu viss um hvað það kostar eða einfaldlega forðaðu þér!

Það sem er oft erfiðast er að mottusölumennirnir eru líklega oft að selja ólöglega vöru og jafvel illa fengna. Þegar sölumaður býður þér Rolex úr (svo merkt) á spottprís, eða Louis Vutton tösku, þá er það annað hvort illa fengin vara eða falsvara. Það að kíkja á ítalskan sölubás og kaupa Xiangsuensushi úr eða Sxaxaxax penna er annað. Þetta er líklega drasl vara en þó ekki undir fölsku flaggi.

Sölubásar eru plága í túristaborgum eins og Flórens og Pisa en þeir eru líka til staðar fyrir ítalska kaupendur s.s. í Genóa og víðar. Þá eru götumarkaðir algengir í ítölskum borgum og eru þá skyldir líklega því sem selt er í Kolaportinu. Þegar maður sér röð af básum, eins og við Skakka turninn í Pisa eða Piazza Erbe í Verona, er oft notalegt að kíkja og komast úr sólinni en básar á sama torgi eru merkilegt nokk meira og minna með sömu vöru á sama verði...

Hver er munurinn á Polizia og Carabineri? Hvar sem maður kemur er lögga á götunni, vopnuð. Oft eru hermenn líka á ferð, ef spenna er í loftinu. Polizia eru venjulegir lögregluþjónar og tengdir sveitarfélaginu en carabineri eru herlögregla. Báðir gegna álíka verkefnum og eru afar liprir og hjálplegir, - ekki síst ef þeir skilja ensku!

Umferðin er eins og Formúla I án reglna. Ef þú ert á bíl skaltu skoða tryggingamál þín vel. Á Ítaliu sést varla ódældaður bíll...

Umferðin er hröð og gangandi vegfarendur, eða þannig líður mér alla vega, eru eins og leirdúfur á skotsvæði. Horfðu vel í kringum þig. Á götum eru oft sporvagnar, strætisvagnar, bílar, mótorhjól (allt frá vespum upp í Harley Davidson) og við erum ekki að tala um sporthjólamenn, og reiðhjól. Reiðhjólamenn virða engar reglur og maður heyrir þá bara klingja bjöllum sínum hvar sem er. Minnstu mótorhjólin fara næstum sömu leið en ekki alveg. Bílar halda sig þó á götunum. En gættu þín. Þeim mun fleiri hjól sem eru á tækinu, eða hestöfl, því minni virðingu ber ökumaðurinn fyrir þér.
Area pedonale er göngugata. Reiðhjólamenn vita það alla jafna ekki.

Lestasamgöngur eru frábærar og ódýrar. Ef þú ert á borgaflakki er auðvelt að leita í gegnum trenitalia.com og aðalflækjan er að sú síða er afar nákvæm á staðarheiti. Milan flugvöllur heitir t.d. ekki Milan Malpensa heldur einungis Malpensa. Hægt er að fá fyrsta og annan klassa, sem raunar fara með sama hraða, og ekki er þetta dýrt, en þó misdýrt eftir því hvort um er að ræða hraðlest eða kamarlest (stoppar á hverjum kamri).
Á lestarstöðum eru svo sölukassar sem skilja fjölda tungumála og eru bæði einfaldir og þægilegir. Svo eru mannlegar miðasölur sem geta verið afar misliprar eins og gengur.
Á lengri ferðum bókar maður sæti og þá stendur á miðanum að maður sé í Carrozza (vagni) nr. eitthvað og svo koma sætisnúmer – Posti. Á stöðinni er svo að finna gula kassa (oftast við pallana – binary) og manni ber að stimpla miðann þar svo sjá megi hvort hann hafi tekið gildi. Lestarverðirnir sýna heimskum túristum mikinn skilning með þetta en það ber að sekta fólk fyrir vanrækslu á þessu sviði. Tilkynningar á lestarstöðvum eru alla jafna vélrænar og á ítölsku. Lestum seinkar, þær eru færðar milli palla og svo framvegis svo fylgstu með á skjám. Upplýsingar um lestir eru einnig að finna á stórum veggspjöldum. Gul eru brottfarir en hvít lestir sem eru að koma.

Horfðu í kringum þig. Þegar þú ert á ferð í ítalskri borg er algengt að vegalengdir séu villandi. Það sem maður heldur að sé langt er stutt o.s.fvr. En götumyndirnar eru oft fallegar. Ekki horfa bara á jarðhæðina. Horfðu líka upp eftir húsveggjunum!

Milan flugstöð. Icelandair flýgur til Milano, sem er frábær staður. Þetta er (sumarið 2011) kvöldflug. Flugstöðin er stór og glæsileg og full af búðum. Þær loka hins vegar allar sem ein, meira að segja veitingahúsin nær öll, kl. 21.-21.30, en flugfélagið hleypir um borð milli 23 og 23.30. Það bjargaði okkur að vera komin tímanlega og komast í veitingasölu fyrir innritun.

Taxi – leigubílar. Taktu merktan bíl!!! Gildir raunar um öll lönd. Bílstjórarnir eru alla jafna liprir og hjálplegir en mjög misgóðir í öðrum málum en ítölsku. Eftir því sem borgin byggir meira á ferðamennsku þá eru þeir betri. Borgirnar voru margar skipulagðar á miðöldum eða fyrr og því eru akstursleiðir oft kúnstugar. Einstefnugötur, lokanir og svo framvegis leiða til þess að ferð milli staða verður krókótt og snúin. En þannig er það bara.

Þjórfé – Coperta. Í stærstu ferðamannaborgum eru veitingahús farin að reikna þjórfé sem aukagreiðslu. Þú sérð það á reikningi. Ef ekki þá er athyglin oft vakin á að þú eigir kost á að bæta við. Þjórfé er 10-15% eftir verði matarins og ánægju þinni. Máltíð upp á 40€ verður þá 44€. Lægra ef þú ert ekki ánægð/ur en hærra ef þú ert mjög ánægð/ur. Coperta er kallað cover charge og orðið þýðir skjól, teppi eða dekk á skipi. Coperta getur verið frá 1€ (algengt mun vera 3€) og ef maður spyr eða þetta greiðsla fyrir sætið, fyrir servíettu og hnífapör, en er ekki hluti af þjórfé.

Metro finnst í mörgum ítölskum borgum. Í Genóa er ein líka en í Milano eru þrjár. Eins og önnur Metro eru þau ódýr og þægileg.

Sporvagnar eru víða ( í Flórens er ein lína) og virka eins og strætó en strætisvagnakerfin eru misjöfn milli borga. Í mörgum borgum eru fleiri en einn rekstraraðili og því misjöfn þjónustan. Hægt er að kaupa miða í mörgum vögnum og þá í sjálfsala sem gefur jafnan ekki til baka. Best er að kaupa miðabunka í næstu Tabbaccheriu, blaðasölu eða smábúð sem selur slíka miða. Þeir gilda í 60-120 mínútur frá því þeir eru stimplaðir í (gulum) kassa í vagninum. Þessir miðar eru oftast ódýrastir en fleiri valkosti má svo finna hjá þeim sem upplýsa ferðamenn auk þess sem hótelafgreiðslur veita upplýsingar.

Hár

2011-07-25T09:15:00.000Z

Ég fór, ásamt fleirum, í Hörpu að sjá Hárið, sönleik þeirra Rado og Ragni, (og McDermot) sem var fyrst frumsýndur ,,Off Broadway" eins og það heitir, árið 1967. Rado mun hafa verið tónskáld með einhverskonar Rogers og Hammerstein væntingar en Ragni var maður tilraunaleikhússins. Þeir munu hafa kynnst nokkrum árum fyrr og sögðu síðar að það hafi verið stemmingin á götum The village í New York og í Central park sem þeir vildu koma á framfæri.
Félagi minn og vinur, sem var tilefni ferðarinnar, átti plötu sem var líklega Broadway upptakan frá 1967/8.
Á hana hlustuðum við grimmt enda allskonar vafasöm ensk orð sem við lærðum af því.
Ég hef hins vegar aldrei séð þetta á sviði en hef oft horft á og hlustað á útgáfu Milos Forman af verkinu frá 1979. Mér hefur alltaf fundist hann gera tónlistinni góð skil, þó mörg lög vanti, en fundist söguþráðurinn eitthvað brogaður sem og skilaboðin um hópinn.
Þessi íslenska gerð Silfurtunglsins er frábær.
Leikstjórinn, Jón Gunnar Þórðarson, hefur leyst feyknalega margt vel og leikmyndin sem Mekkín Ragnarsdóttir gerir er einföld og gerir áhorfendur að hluta sýningarinnar.
Eyþór Ingi Gunnlaugsson, sem leikur Berger er hreint frábær alla sýninguna í gegn sem og Matthías Matthíasson, sem leikur Claude. Jóhannes Haukur Jóhannesson fer einnig á kostum og á m.a. eitt frábærasta atriðið á móti Ernu Hrönn Ólafsdóttur þar sem þau syngja um mannfórnir styrjalda. Jana María Guðmundsdóttir syngur Sheilu, en hún er kannski jarðtenging hópsins. Jana er frábær frá fyrstu mínútu og syngur eins og engill. Hún á hvert sólóið á fætur öðru. Sama gildir um Ólöfu Jöru Skagfjörð. Þegar hún og Jana syngja Good morning sunshine þá fór um mig. Þetta er fallegasta útgáfa þesss lags sem ég hef heyrt.
Voffi eða Pétur Örn Guðmundsson er flottur bæði sem leikari/söngvari og hljómborðsleikari en steinninn í kórónunni var hann Ívar Helgason. Hann kemur mér alltaf á óvart. Fram að hléi leikur hann karakter sem er útúrdópaður og syndandi og ég þekkti hann ekki strax. Svo birtist hann sem virðuleg frú í hléinu, atast á áhorfendum og syngur frábærlega, en í seinni hlutanum leikur hann að minnsta kosti tvö stór hlutverk til viðbótar. Útgeislun Ívars er svo mikil að hann er bara frábær.
En sem sé - svo er hljómeyki. Á gítar Hallgrímur Ingvi Jónasson, gjörsamlega frábær, á bassa Stefán Gunnarsson, mjög þéttur sem og trommarinn Valgarður Óli Ómarsson, alveg frábærir allir þrír.
Vel gert Silfurtungl og Takk Harpa að gefa þessu pláss.

Síðasti leggurinn og hringnum lokað

2011-07-21T09:46:00.000Z

Það er sól í Genóa og hitinn rýkur upp, þó svo hafgolan kæli. Þar sem sól nær er liðlega 30°C en í djúpum húsasundum er svalara, enda nær sólin ekki þangað. Ég kemst ekki yfir þessa stóru borg. Hvorki hvað varðar að ná öllu sem þar er að finna né einfaldlega að ná andlega utan um þetta stórvirki. Hún minnir mig á Feneyjar og Edinborg hvað þrengslin varðar. Hún minnir á Flórens og Túskaníu hvað litauðgi varðar. Hún minnir á bandaríska stórborg þegar litið er til ofurturnanna með spegilglerið sem verið er að henda upp!

Í nótt svaf ég af mér ljósadýrð sem loftin fylltu en Sigga segir að eldingar hafi logað um næturhiminn og að hún hafi haldið að ég væri dauður að vakna ekki við skruggurnar. Ég er hnípinn yfir að hafa ekki séð þetta en það nær ekki lengra.

Í morgunmatarsalnum er okkur vel tekið og yfirþjónninn snýst eins og skopparakringla umhverfis okkur. „Cappucchino now or after like yesterday?“ spyr hann og ég segi „after, grazie, grazie“ og báðir glaðir. Við næsta borð sitja Bretar á leið í sigligu. Ég veðja á Manchester eða Yorkshire. Þau segja Siggu að þau séu frá Yorkshire en ég er viss um að frúin er frá Salford samt!

Út í blíðuna og ég rölti niður Via Luccioli en Sigga strandar í búð. Ég kíki á borð en þar var vasaúr sem ég var að spá í en hætti við. Skyndilega hringir Sigga og vill fá mig uppeftir aftur og ég sný við snarlega eins og He-man, eða vantaði hana mat á fötum?

Hún bendir mér á mann i rauðum bol sem hún segir að elti sig á röndum. Mér er illa við samkeppni en ákveð að fara þó ekki í slag strax. Hann fylgir okkur fram og tilbaka, þangað til ég horfi illúðlega á hann og munda myndavélina en þá gufar hann upp eins og daggardropi. Við setjumst niður hjá Cicci á Campette og fullvissum okkur um að hann sé farinn.

Við þræðum okkur þvert yfir bæinn og finnum okkur leið að Piazza delle Erbe og setjumst hjá vinkonu okkar þar. Hún er með stelpu í starfsþjálfun og ég finn að neminn skilur ekkert í ensku. Sú sem á staðinn kemur og afsakar stelpuna og við veiðuðm upp úr henni ýmislegt um matargerð, m.a. Foccachia Secco sem er afar þunn gerð af Foccachiubrauði. Sigga nýtur þess að borða þetta brauð svo innilega að ég ætla að reyna að læra að baka það. Svo er tekinn hringur í að rata fram og til baka. Við dettum t.d. inn í dömubúð sem minnir á Guðstein á Laugavegi svona innréttingalega séð og tvær virðulegar dömur snúast eins og skopparakringlur í kringum Siggu. Og þegar salan tekst er bolurinn brotinn samann og strokinn niður í poka sem er innsiglaður og settur í annan poka og strokið meir. Þetta er annað en í sumum búðum þar sem öllu er hrúgað niður.

Þannig líður dagurinn og okkur finnst gaman að koma í þessa borg þar sem flestir túristarnir eru ítalskir.

Við kveðjum svo Paolu á hótelinu, glöð að getað þakkað henni hjálp og hugulsemi. Hingað væri gaman að koma aftur. „Arrivaderchi“ segjum við öll.

Leigubílstjórinn er virðulegur og pínulítill kall sem er alveg rosalegur sjentilmaður. Hann hjálpar Siggu með bakpokann bæði af og á aftur, opnar fyrir henni dyrnar og lokar og í annað sinn í dag finnst mér ég búa við samkeppni og þurfa að gera betur!!!

Svo erum við í lestinni og Genóa hverfur, fjöll og dalir Lígúriu taka við og við stefnum á Langbarðaland, Lombardy. Tveir heimar. Lígúriumenn, sem við sjáum sem hvað ítalskasta allra eru heimsborgarar að eðli. Þeir fluttu krossfara til Jerúsalem og opnuðu sér dyr að kryddmörkuðum Miðausturlanda. Þegar þeir sáu krossfararíkið hrynja opnuðu þeir sér leið um Svartahaf og byggðu einn öflugsta flota Miðjarðarhafs. Þeir létu meira að segja Pisa menn lúta sér, hina nýju Róm. En Svarti dauði fór illa með veldi þeirra á 14.öld þó svo staða þeirra og verslunarleiðir héldu ótrúlega vel. Svo vel að þeir nenntu ekkert að hlusta á Kólumbus.

En norðan Appenínafjalla er annar heimur, nóg undirlendi og ræktarland. Ítalía skiptist í 20 sýslur eða ríki og er þetta ríkasta svæðið og þarna býr um einn/sjötti íbúa Ítalíu. Frá Lombardy hefur um aldanna rás streymt menning, fjármagn og kraftur. List Langbarða má finna víða. T.d. var fontur sá er Pílatus átti að hafa þvegið hendur sínar í gerður í Lombardy. Hér voru iðnframleiðslan og ríkidæmið sem ítalska þjóðin nýtti þegar hún rak erlenda valdsmenn af höndum sér. Hér voru peningarnir sem Garibaldi hafði þegar hann knúði fram sameiningu Ítalíu fyrir 150 árum síðan. Ítalía varð þá til sem hugtak og ríki og hafði þá ekki verið undir einni stjórn frá dögum Rómarveldis. Rómverjar sameinuðu hana þá en ekki undir þessu nafni. Sögulega og efnahagslega er margt sem mælir því gegn þessu einhuga og stolta ríki sem talar eins konar latínu en varðveitir fjölda tungumála og mállýskur sem eru jafnvel af allt öðrum uppruna.

Lestarferðin er viðburðalítil og þegar við komum á Milano Centrale þekktum við okkur og rötuðum beint á aeroport express. Hún var þó ekki meiri express en svo að hún var Malpensa aeroport express kamarlestin og stoppaði a.m.k. 8 sinnum á leiðinni.

Allt í góðu. Við vorum komin mjög tímanlega og leituðum upplýsinga á flugvellinum en vorum greinilega bara að ónáða þangað til við fundum Priority pass setustofu þar sem okkur var ljúflega tekið. Allt gengur þetta sinn gang. Innritun hófst snemma og við komumst að því að það var minni flugvél á ferð en gert var ráð fyrir við bókun. Þá höfðum við fengið sæti en nú þurfti lipur konan á inritunarborðinu að beita lagni til að koma okkur í sæti saman. En það gekk.

Malpensa flugvöllur er í mikilli endurskipulagningu og hér væri frábært að vera ef ekki væri búið að loka hverju einasta búðartetri og matsölu. Hva‘! Við hljótum að lifa það af en það er ekki upp á Ítali logið. Þeir hafa sinn stíl á málum og hugsa greinilega um að koma sínu fólki heim til fjölskyldunnar.

En Halló Ísland og arrivaderchi Italia! Chiao! Bellissimo! Hlakka til næste gang!

Ævintýri á gönguför og fyrsti verulega blauti dagurinn!

2011-07-19T21:20:00.002Z

Það er skýjað og til stendur að fara út að ganga. Nú ætlum við ekki að fara meira um ævintýraborgina Genóa,- í bili.

Ekki að þræða þessi stræti sem gætu orðið leikmynd í hvers konar galdra- og ævintýrakvikmynd sem er. Gamli borgarhlutinn sem við erum búin að þræða og arka um er alveg gjörsamlega ótrúlegur.

Ekki heldur til að klífa hæðirnar!

Við ætlum heldur ekki í kirkju. San Lorenzo, sem við komumst ekki inn í fyrr en seint í gær var sérstök. Í stað þess að vera prýdd hverju altarinu af öðru á langveggjunum (í Parma voru a.m.k. 12 slík) eru þrjú höfuðaltöru hlið við hlið og örfá til hliðar. Hún var byggð af íbúum borgarinnar og margar skírskotanir til borgaranna og borgarstjórnarinnar. Meðal annars er fáni Ligúríu, rauður kross á hvítum feldi yfir höfuðaltarinu, því sem er í miðjunni.

Annað sem vekur athygli er freska frá 16. öld af síðustu kvöldmáltíðinni sem vísar klárlega til myndar Leonardos. Svo er 13. aldar freska yfir aðaldyrum, ásamt fallegri rósettu. Þá eru tvær ósprungnar sprengjur sem kirkjuvörðurinn segir okkur að hafi verið skotið af breska flotanum utan af sjó í febrúar 1941. Þær lentu á kirkjunni en sprungu ekki. „Miraculosa“ segir hann og er að læsa kirkjunni.

Við ætlum út í Boccadessa sem er milli Lido og Sturla. Já, Sturla, það stendur á kortinu! Á leiðinni er gengið við á markaði til að kanna framboð á osti...

Eins og víðar hér í borg er erfitt að ná sambandi við enskumælandi alþýðu en góðviljaður ostasali kemur því til skila að þeir loki um kl. 13 og opni um kl. 15.30. Við stikum af stað niður götu tuttugasta september og leitum leiða að þessu sinni til að komast í gegnum bílaumferð niður á prómenöðu sem heitir Corsa d‘italia.

Hér er allt önnur borg. Nýtískulegri og nýklassísk í bland við umferðaræðar og undirgöng auk þess sem verið er að byggja enn nýrri hús, glerhallir og stofnanaleg hús sem eru allt annað en gamli bærinn og þykja flottari. Hér eru stærri búðir, meiri verslun, meiri gæði, minna af götusölum og hærra verð.

Við komumst alla leið á prómenöðuna sem er spegilfægð og liggur með ströndinni. Þarna er auglýstur alítalskur MacDonalds og eftir því sem utar dregur og sunnar þá fjölgar fyrirtækjum sem starfa í fjörunni. Þarna er bátaleiga og miðstöðin/barinn er í húsi sem óneitanlega minnir á skipsbrú.

Á leiðinni er kirkja sem er byggð ofan á blokk! Engin smá kirkja! Alveg satt!

Strönd með skipulega röðuðum sólhlífum. Strönd með blakvelli en Siggu finnst karlarnir eitthvað ekki spennandi í skýlu. Svo er sparkvöllur þar sem pabbi er með tvo drengi og svo sundlaugar við fjöruborðið. Minnir á Norðurfjörð!

Barir sem heita Havana Club, Scorpion Bay og fyrr en varir (eftir allgóða göngu) erum við komin að Lido sem er vestasti oddinn. Það er norðvestanátt og stefnir í rigningu.

Frá Lido er farið í Boccadessa sem er lítið gamalt þorp, eða leifar af því. Líklega eru eftir (skilgreiningaratriði) um tiu hús sem mynda svona vog. Við þreifum okkur niður lúin þrep. Það er þvottur á snúrum undir gluggum og neðst er ísgerðarstofa sem kallar sig Anticha en það þykir sérlega fínn ís. Við hliðina á henni er ísbúð.

Ég leggst á myndavélina. Þarna er margt að skoða og mynda, margir litir og ljósbrot. Bátur liggur í fjörunnni og smá reki veltist um. Ég ætla upp einn stígin en rek augun í að Sigga er í miklum samræðum við konuna í ísbúðinni. Ég þangað og ung kona leiðir mig í allan sannleika um þær guðmávitahvemargar bragðtegundir sem í boði eru. Við leitum að Boccadessa ennfrekar en líklega er bara vogurinn eftir.
Við finnum strætóstöð því nú er farið að dropa. Ekki einfalt. Kona með dóttur sinni skilur ekkert um hvað ég spyr og dóttirin horfir á mig eins og ég sé Mári sem ætli að ræna henni. Lipur og vel enskumælandi maður hjálpar okkur en áður en við fáum far þarf ég að fara til blaðasalans uppi á horni, upp götuna, til vinstri og yfir, senior, og kaupa tvo miða. Það gekk vel og við í strætó áleiðis að Ferraritorgi og Dantebrunninum þar sem Garibaldi horfir yfir af hesti sínum. Við rétt sleppum í vagninn þegar demban dettur yfir.

Vagninn fer hratt og fólk forðar sér og frá Dante hlaupum við niður á hótel og sitjum af okkur rigninguna yfir kaffi og slökun.
Hér sáum við nýja Genóa og ströndina sem var ekki þéttsetin fólki, enda skýjað og rétt um 25°C.
Eftir síestuna er farið á markaðinn og ostasalinn, vinur okkar, tekur stóran bita af Parmesan og gefur okkur sitt hvora flísina að smakka. Allstaðar er manni boðið að smakka, líka í ísbúðinni! Hann vill líka selja okkur reykta Genóapylsu og annars staðar er eitthvað fleira tekið. Það er margt spennandi að sjá. Þarna eru stórlaxar og sverðfiskar innan um ófrýnilega skötuseli, smokkfiska og ansjósur. Heilu kryddfjölin enda Genóamenn þekktastir fyrir að fara með krossfara sem aldrei komu aftur en koma með allskonar kryddfjöll til baka. Framandi krydd eins og túrmerik, kanil og sitthvað annað sem bæði mátti nota í mat og fataliti!
Það rignir hundum og köttum eina mínútuna en dropar þá næstu. Tveir ítalar komast undir eina litla regnhlíf (ef þeir eru vinir) en tveir meðal Íslendingar þurfa tvær, þó þeir séu ástfangnir hvor af öðrum.
Ég rölti inn í gítarbúð og þakka alföður og San Lorenzo að hafa ekki séð hana fyrr. Hér sé ég tíu gítara sem ég gæti keypt án þess að prófa þá og verðið er gott. Ég spyr manninn um lausan hljóðnema í kassagítar og hann sýnir mér nokkra frá frekar ódýrum yfir í mjög dýra. Við skiljum hvorn annan þó hvorugur tali mál hins. Bestur spyr ég? Hann ýtir til mín einum. En þessi bendi ég á dýrari. „No, no, senior. Dis, bella, bella!“ segir hann og ýtir að mér frekar ódýrum. Hann bendir á þennan flottari „Dis looka bella, no bella“ segir hann og spilar á loftgítar.

Við endum kvöldið á Pizzeríu rétt við hótelið. Þröngt, hávært en afar góð þjónusta. Pizzan á stærð við stóran Lyngbergshring (14-15 tommur eða meir) en á þykkt við laufabrauð. Öðru megin Niðurlendingar sem fara og í staðinn koma Norðmenn. Hinum meginn ítalskt par sem kveður þegar það fer og í staðinn koma Indverjar. Þetta er eins og hraðkynni. Indverska parið spjallar og er búið að fara víða um Evrópu. Gaman að segja frá því.

Svo er upp á hótel og þær Beth og Sigga pakka meðan ég tel mikilvægt að skrifa pistilinn, næst síðasta eða kannski síðasta?

Er þetta búið?

Á morgun verður deginum eytt hér en við förum síðdegis til Milanó og lokum hringnum. Svo er nú það.

Fæddist hver hér?

2011-07-18T21:53:00.003Z

Stan Laurel er að raða púsluspili. Oliver Hardy fer að skipta sér af. Hann er að fara að gifta sig og brúðurin bíður. Brátt er bílstjórinn dottinn í púslið. Og yfirþjónninn og lögga og afar rangeygður skeytasendill. Ég kjamsa á pulsum og hræreggi og Sigga nær engu sambandi við mig.

Hvar er ég? Á hóteli í Genoa. Siggu er vel fagnað af mýflugunni hér sem virðist ekkert láta sig varða um öll þau eitur sem hún ber á sig (orðin vel marineruð). Þær vaða í hana og finna sér stungustaði og deyja. Í gær kom ég að Siggu uppistandandi í rúmu með Grisham bókina mína í hendi. Sigga barði henni í loftið og eftir sat klessa sem áður var fluga... Ég veit að það eru ekki allir hrifnir af Grisham en „hann kom þó að gagni!“ sagði hún sigri hrósandi!

Við komum í gærkveldi eftir fallega ferð með strönd Miðjarðarhafsins með Appenínafjöllin til hægri (mín megin við borðið) og hafið hægra megin séð frá Siggu. (Við sátum hvort á móti öðru). Ég vissi ekki að fjallgarðurinn væri svona hár en skil nú hvers vegna menn sjá menningarleg og hagræn skil milli Pó dalarins og Ítalíu eða Appenína skagans. Við erum komin til Lígúríu en það er eitt minnsta hérað Ítalíu. Það hefur falið sig í skjóli fjalla svo öldum skiptir og sótt björg sína til verslunar og sjávarútvegs. Menningaráhrif frá Afríku og Miðausturlöndum má merkja m.a. í gríðarþröngu gatnakerfi og í list og fleiru frá fyrri öldum. Genóamenn græddu á krossferðunum og áttu til að hvetja til þeirra. Þeir græddu á að fá hermennina upp að bænum (ekki inn í bæinn) og að fóðra þá, svo á að flytja þá yfir til Miðausturlanda. Þeir voru í svo sterkri stöðu að þegar Kólumbus (Genóamaður) kom með kort Donatellos og vidi sigla í vestur til að komast til Austurlanda þá ypptu heimamenn öxlum og sáu enga ástæðu til að sinna þessu.

Genoamenn endurbyggðu samt húsið sem stóð þar sem Kólumbus fæddist í fyrir 300 árum síðar, eigna sér bláa litinn í gallabuxnaefninu, afa Picassos, focasíubrauð, gelato eða ísgerð og flest annað sem menn hafa látið sér detta í hug.

Þegar við komum í gær gengum við um gamla bæinn og hafnarsvæðið og upplifðum bæinn, - steindauðan enda sunnudagskvöld. Genóa er enn ein útgáfan af ítalskri borg. Hér eru túristarnir ekki mjög margir, flestir ítalskir, spænskir eða franskir.

Þessi borg byggðist, eins og fleiri, innan borgarmúra og þar sem undirlendi Lígúríu er takmarkað þrengdu menn götur og byggðu upp. Það er helst á stærstu torgum gamla bæjarins sem sólin nær niður á götu.

Fyrir vikið virka göturnar skuggalegar. „Don´t worry“ segir Paola í mótttökunni um gamla bæinn og fer yfir kortið. „It looks dark but here its safe, and here, but not here“ segir hún og bendir á svæðið fyrir neðan via Balbi. „You have no business there anyway.“

Samt varð svolítið skrýtið að ganga niður via Lucciola og heyra glymjandi blues. Var hægt að fá sæti? Nei það var farið að rigna og sóhlífarnar héldu ekki. Þar með urðum við að fara annað. Allt í einu stóð einhver á hverju götuhorni með regnhlífar til sölu! Beth var erfið og vandfýsin og loks var ég svo svangur að ég fór með hana á kebab stað þar sem arabar unnu og þar sem arabar voru að borða. Það var gott. Þeir voru liprir og kurteisir og skiptu pening fyrir konu með bros á vör.

Svo fengum við okkur gelato eða ís sem er sérstök upplifun.

Morgunmaturinn á Hotel Metropoli er flottur. Og Laurel og Hard bættu bara um betur.

Í dag fórum við í smá labbitúr sem hófst við hótelið og lá niður að höfn en þar eru líkön af gömlum skipum, stórt Aquarium og fleira fyrir fjölskyldufólk. Við fórum upp Via San Lorenzo en þar er gítarbúð í húsasundi sem kallast gata og dómkirkja sem var lokuð. Þar ku hið heilaga gral vera geymt af Genóamönnum, - nema hvað! Á torginu við kirkjuna var allt fullt af löggum en löggan er mjög áberandi hér eins og víðar hér í landi. Utan á húsi hékk sigmaður uppi undir þakskeggi og annar horfði á (frá götunni).

Og þannig var flandrast um Genóa og götur hennar sem sumar eru svo mjóar að við gátum varla leiðst samhliða. Gamli borgarhlutinn fylgir að mestu því skipulagi sem á komst á miðöldum. Nokkrum sinum hafa auðmenn hennar þó fengið æðisköst. Eitt sinnið (á átjándu og nitjándu öld) byggðu þeir raðir af Palazzi sem nú eru á heimsminjaskrá.

Annað sinnið tóku þeir kast á borgarhluta norðan og austan við Porta soprano sem er hluti af varnarmúr og þar voru reist gríðarleg háhýsi og ljót. Þetta var um 1960. Þarna heitir í dag Dante torg og þar er kumbaldi sem er sagður eftirgerð af fæðingarstað Kólumbusar. Merkilegra er að ég hef ALDREI séð jafnmörg mótorhjól á einum stað, nema ef vera skyldi við Ferrari torg sömu borgar. Hér þýðir ekki að nota reiðhjól þar sem borgin er byggð á mörgun hæðum og stór hluti borgarinnar er ófær bílum.

Nýklassisminn er þó skárri þó þreytandi sé, eins og sjá má við Ferrari torgið sem minnir mig á Ráðhústorgið danska eða Picadilly square og raunar erum við sammála um að borgin sé eins og Edinborg með sín þröngu sund.

Við þræðum götur/sund og tröppur niður á Campetto en þar er Bar Cicci sem selur aðallega kaffi og brauð. „Menu italiano“ segir Cicci eða hvað hún nú heitir og „no comprendo“ þegar við biðjum um þýðingu. Mér tekst að panta pannetto toasta og aqua frizzante grande en Siggu gengur erfiðar að finna sitt. Hana langar í fokasíu. Unga konan sýnir þolinmæði, gjóar á hana og skilur að þarna fer klassapía. Hún bendir Siggu á að koma með sér og eftir smástund kemur Sigga alsæl út.

Á öðru torgi var sötraður bjór – Piazza della Erbe – en þar hangir þvottur milli húsa og fólk þekkist vel. Við hús arkitektadeildarinnar eru tvö kaffihús, annað þéttsetið stúdentum en á hinu var heldur eldra fólk. Spurning hvar lífstíðarstúdent eins og ég sest. Allt í einu sáum við út á sjó og svo vorum við í húsaþyrpingu sem er fræg vegna þess að Pisamenn voru sigraðir þar og geymdir sem fangar um hríð. Við segjum ekki meira um það en hefðum haldið með Lígúríumönnum í því stríði.

Turn fellur inn í húsakerfið og annars staðar er turn sem er orðinn að blokk og sker sig eingöngu úr efst.

Við færum okkur fram og aftur um miðbæinn. Þetta eru engar vegalengdir. Í einu sundi er nokkuð af konum sem virðast vera að bjóða sjálfar sig en annars eru þetta venjulegt fólk í venjulegum pælingum, þreytt, heitt, einmanna, ástfangið, glaðlegt, sorgmætt. Hver veit hvað í annars húsi býr segir Sigga oft.

Yfirbragð bæjarins er ítalskt og við erum laus við túrismann. Við förum um Maddelene verslunargötuna sem er eins og húsasund og sjáum margar litlar búðir. Það er helst Carrefour sem er með stórmarkað – á stærð við hálft Fjarðarkaup.

Allt í einu er enn eitt Portið – borgarhliðið og hvað er að sjá? Hér eru bílar! Við upp að Via Cairvour og Via Garibaldi og þar verslar fína fólkið. Ég skoða í glugga hjá Louis Vutton og sé alveg eins töskur og hjá manni sem sat við höfnina með ca. tíu töskur á teppi. Verðið samningsatriði þar en ekki hjá Louis.

Svona leið dagurinn. Við tókum smá pásu og fórum svo að borða við höfnina. Ég fékk hálfan humar með spaghetti! Og svo gelato og heim.

Fleiri ævintýri á morgun.

Eitt hefur breyst. Í stað 35-40°C eru 25-30°C og í staðinn detta vatnskaupin niður. Spes.

Er turninn skakkur, hangandi eða hallandi?

2011-07-17T17:39:00.003Z

Það er skrýtið hvernig fyrstu kynni geta drepið niður góð mál. Nú var það svo að allan tímann var það kappsmál að koma til Pisa. Þegar ég var barn las ég alfræðibækur og viðlíka og oftar en ekki var skakka turninum lýst sem miklu undri sem vekti mikla furðu. Seinna í sagnfræðináminu las ég m.a. um það hvernig rómverska stórveldið varð til, hvernig ný ríki urðu til á grunni þess, lifðu og dóu.

Lykillinn á bak við velgengni margra þeirra var hagkerfið sem Rómverjar byggðu upp og verslunarleiðir, sérlega við Miðausturlönd. Allt byggði þetta á þeim sameiginlega skilningi að verslun og friður væru betri en engin verslun og ófriður. Á tímabilinu frá því Rómaveldi hrundi og fram að hámiðöldum (um 1100/1200) bjó kirkjan síðan til kerfi ferðamennsku sem byggði á dýrlingum, helgum stöðum og fleiru sem kallaði trúaða til sín. Sá hængur var á að helgasti staðurinn var í höndum múslima frá 7. öld. Það var í lagi meðan báðir aðilar virtu hvorn annan. Endrum og sinnum brast á með stríðum þó en alltaf þó um viðskiptahagsmuni af einverju tagi. Þegar fór að líða á 11. öld gerist það sama hjá kristnum og múslimum að trúarhagsmunir efldust og vildu þá báðir takmarka aðgang hinna að helgustu stöðunum en þar var Landið helga í brennidepli enda mikilvægt í augum þriggja hagsmunahópa, hinna útlægu gyðinga, kristinnar kirkju og islamstrúarmanna. Kirkjan vildi geta flutt pílagríma austur og til baka, sérlega vesturkirkjan. Hún var t.d. búin að tryggja mönnum tiltölulega frjálsa ferð frá m.a. Íslandi til Rómar. Verstir voru svokallaðir hreintrúarmenn en þeim lá á að tryggja hagsmuni sína. Kaupmenn og sæfarar frá Pisa græddu á þessu og auk þess að flytja pílagrímana sjóleiðis, fluttu þeir varning að austan, krydd, silki og hvaðeina sem allt var eftirsótt af fólki sem átti fjármagn. Þess vegna fóru þeir í stríð 1064 við hreintrúarmenn islamskra og unnu, til að tryggja hagsmuni sína.

Eftir standa ýmis ummerki þessa tíma í borgum eins og Lucca, Pisa og Genóa. Áhrif frá Afríku, Bysans og Miðausturlöndum sjást á húsum, í list og fleiru. En borg eins og Pisa ber fleira með sér. Þegar menn eiga nóg fjármagn slaknar oft á formlegheitunum. Þetta sést t.d. hjá Grikkjum þegar verslunarveldi þeirra efldist, Krítverjum og fleirum. Hér sést þetta í kirkjulist og það berlega því myndir gerðar um þetta leiti af Mariu með barnið eru verulega einlægar og afslappaðar. Þetta eru myndir af móður og barni og tengsl þeirra eru mjög skír. Móðirin horfir stolt á barn sitt og það horfir af ástúð barns á móti.

Á leiðinni hingað var ég fullviss um að við eyddum hverri mínútu sem við hefðum í að skoða Pisa. Bærinn sem á upphaf sitt allavega til Etrúra, hefur verið miðpunktur verslunar og valda alla tíð. Á 11. öld varð hann kjarni ríkasta ríkis Ítalíuskagans og það var ekki fyrr en Cosimo gamli, réttnefndur Medici, beitti öllum sínum þunga og Flórensbúa, að Pisa féll af stalli og varð sett undir Flórens. En þar með var líka búið að undirbyggja að fullu veldi Flórens. Hér hlaut að vera gaman!

En eftir slaginn við Flemming Bjarnfreðarson á hótelinu og allt það var lystin á Pisa eiginlega engin. Ég fór eiginlega með hundshaus að skoða turnkornið og var viss um að við yrðum komin í Genóalestina um hádegið.

EN. Piazza Miraculoa, la nuova Roma, var miraculosa og ferðin þangað var ótrúleg. Í dómnum var messa sem setti mann í stellingar. Hann er afar fagur að utan sem innan og mynd yfir altarinu af Kristi konungi, eiginlega í hvolfinu yfir altarinu, gulli slegin, var risavaxin og undurfögur 12./13. aldar mynd. Undir henni steindur gluggi með Maríu Guðsmóður sem var og er svo ákaft dýrkuð hér um slóðir. Tónninn sleginn.

Yfir í skírnarkapelluna (á stærð við Hallgrímskirkju) sem Pisabúar reistu sjálfir beint á móti Duomo. Óstjórnlega falleg og snyrtileg. Og svo að klukkuturninum skakka sem dregur að sér hópana allstaðar að. Turninn er sem sé klukkuturn Duomo og hægt að fara upp. Hann er ekki beinn. I know you know en þar sem hann seig til suðurs nánast strax fóru verkfræðingarnir þá þegar að leita lausna. Rífa hann? Flytja hann? Nei, skekkjum hann í öfuga átt. Þannig er hann íbjúgur á móti skekkjunni.

Ég ákvað hins vegar að koma honum um koll og myndin hér til hliðar er úr öryggismyndavél.

Og þarna var fólk og fleira fólk og tvisvar sinnum það til viðbótar og sölubásar sem selja mat og drasl og meira að segja McDonalds, sem yfirgaf oss Íslendinga á erfiðum tímum, er þarna. Já, líka hann. Svo var þarna maður sem vildi selja mér Rolex úr á spottprís.

En svo var bara trítlað á hótelið og aumingja karlinn í afgreiðslunni var bljúgur og aumur vegna kvartana okkar, bauð kaffi og spjallaði. Við ætluðum í strætó sem átti að koma á fjögurra mínútna bili. Eftir 20 mínútur kom einn sem var kjaftfullur. Ég hringdi á bíl og við rúlluðum á Central í Pisa og tókum lest um kl. 15.

Kannski gáfum við Pisa ekki tækifæri og kannski komum við aftur síðar en áður eru Turin, Siena, Ravenna og fleiri borgir á dagskrá. En upplifðu Piazza Miracuola, prófaðu Pisa en ekki gista á Hotel Soggiorno Athena.

Ferðin til Genoa tekur um tvo tíma og það er undursamlegt að fara um fjöll og dali (gegnum fjöll og dali), sjá Miðjarðarhafið, strendurnar, þorpin, kalkfjöllin, fegurðina alla saman. Vonandi verða lokadagarnir í Genóa ánægjulegir. Ég vona að svo verði. Einhvern veginn hefur Genóa verið borg sem mig hefur langað að sjá og biðin er orðin all löng. Ef hún er ekki spennandi er stutt í Milano, Cinquterre og fleira, allt eftir því hve langt flugmannaverkfallið verður!

Frá Pisa til Genóa – fyrri hluti

2011-07-17T08:50:00.002Z

Klukkan er hálf níu á sunnudagsmorgni þess sautjánda í Liuigli eða júlí. Ég sit og er að velta fyrir mér hvort ekki sé best að byrja að lýsa þeirri yndislegu borg Lucca á meðan ég hlusta á andardrátt minnar heittelskuðu sem á miklu betur með morgunsvefn en ég.

Við skulum ekkert fara út í hvort ég sofna standandi eða sitjandi á kvöldin. Se la vie!

Smá um kunnáttu ítalskra í ensku.

Það er all svakalega fyndið að lesa leiðbeiningar sem settar hafa verið á önnur mál. „We will remember you not to do“ stóð á einum stað. Og á lestarstöð stóð „to the letters of the formal law (nr) it is legally forbidden by punishment...“ og hér á hótelinu er verulega fyndinn miði. „Our staff is at your completely disposal to provide pillows, blankets and anything else you consider additional necessary for a good stay.“

Annað sem vekur athygli mína, skólaskipuleggjandans. Biðröð – hvað er nú það? Maður stendur á stoppistöð eða lestarpalli og þegar vagninn opnast þá mega þeir sem eru inni þakka fyrir að komast út. Hins vegar er fólk afar lipurt og brosmilt þegar maður talar við það og í gærkvöldi, á leið heim frá Lucca, gengum við fram á gelateriu eða ísbúð og leituðum leiðsagnar. Ólétt ung kona vildi bara skutla okkur, no problemo! Við afþökkuðum kurteisislega.

Lucca er, hélt ég, lítill bær hér rétt norðan við Pisa (sem meðan ég man stendur við fljótið Arno eins og Flórens!). Lucca er gamall bær og þar eru ábyggilega minjar frá Etrúrum, sem héldu m.a. Toscaníu áður en Latverjar (seinna Rómverjar) fóru í útrás. Til eru minjar um rómverskar herbúðir þarna sem síðar þróuðust í smáborg.

Eitthvað hafa íbúar Lucca haft að verja því borgin er í dag umlukin 12 m háum varnarmúr sem er jafnframt þykkur og innangengur þannig að ef varnir frá múrnum brustu og óvinurinn komst upp á múrinn (yfir síkið) þá tók við annar múr en heimamenn gátu dvalist inni í múrnum eða flutt menn og vistir um göngin í múrnum þangað sem þurfti.

Lucca er afar Toskaníuleg að sjá með þessum slútandi þökum sem oft virðast ná yfir húsasundin. Húsasundin bera þess merki að lóðirnar voru gjörnýttar enda er lítil umferð bíla um sjálfa miðborgina, svolítið af vespuliði sem heldur að það sé í mótorkrossi en mikið um hjól. Og konurnar eru alveg jafn óðar og karlarnir á hjólunum.

En megin aðdráttarafl Lucca alla tíð var öryggið, verslunin og matvælin sem þangað bárust og berast enn. Við gengum örstutta leið frá lestarstöðinni og fléttuðum okkur um húsasund að Duomotorgi. Dómkirkjan er misgömul. Elsti hlutinn er frá 9. öld en megin kirkjan frá 11. öld en síðan þá hefur hún verið í byggingu, lagfæringum og eins og víðar þetta sumar eru stillansar um alla kirkju og stórir hlutar hennar í felum. Það setur smástrik í stemmninguna en hvolfið yfir altarinu er með einni af þessum fresko myndum af upprisunni sem eru svo víða og er frá upphafi 17. aldar. Það var nú bara þannig að eftir að Michaelangelo hálfdrap sig á vinnunni við Sixtínsku kapelluna þá vildu allir fá svoleiðis í loftið, samanber dóminn í Parma, sem var eins og teiknimyndasería.

En þetta er ekki Michaelangelo Buanarotti.

En kirkjan er stórfengleg að utan, öll sett rómönskum bogum og styttum sem segja, þeim sem þær skilja, helgisögur úr biblíunni eða af dýrlingum sem voru kærir heimamönnum. Torgið þarna við, og næsta torg (Napóleonstorg), göturnar þar á milli og XX septemberi torgið (það er eitt svoleiðis í hverri borg sýnist mér) eru þakin básum og borðum sem eru antík markaður. Við rétt kíkjum, ég máta montprik sem eru of stutt, segi við konuna „i‘m too long for Italy“ og þessi yndisfagra kona (eða hún varð það allt í einu) sagði „no, no, senior. Italy is too small for you!“

Á öðru borði sá ég gömlu myndavélina mína, fyrstu alvöru myndavélina sem ég átti, keypta í Nottingham 1977. Mikið var það góð vél! Canon Ftb, eða öllu heldur alveg eins. 125 €, „but its brand new“ segir hann og meinar að hún sé ónotuð. Ég á svona, segi ég, og aðra sem er Canon F1. Hann voða uppveðraður vill láta mig fá 200 € fyrir hana, ef hún er „bella minta“ en þar sem mín er í skáp á Íslandi verður lítið úr samningum. Hann vill selja mér vél en ég vík mér undan. Á fulla tösku segi ég og kveð.

Við finnum kaffihús til að vinna upp koffintap.

En Lucca er yndi. Við San Stefanó torgið tel ég alla vega þrjár kirkjur þó Stefanó gnæfi yfir og sé aðal. Þar situr handalaus maður og málar með því að setja pensil í munninn og mér finnst þetta afskaplega vel gert. Kannski ég ætti að gera svona frekar en fótósjoppa myndir?

Á öðrum stað eru hressir karlar á áttræðisaldri og spilar annar á klarinettu en hinn á gítar. Gítarspilarinn dansar um allt og þeir spila lög sem ég þekki frá Dean Martin eða Sinatra eða Bogomil Font og heita That‘s amore og buonosera senjorina. Hálft torgið hummar með á ítölsku, ensku, þýsku, flæmsku og íslensku. Það eru ógrynni af Þjóðverjum og Niðurlendingum hér. Minna af Könum og Bretum en í Flórens. En það er mökkur af fólki.

Húsasundin eru þéttskipuð litlum restauröntum og svo eru mismerkilegar búðir en við gleymum okkur helst (bæði) í matvörumörkuðunum.

Þarna er San Frediano sem er fræg fyrir bysanska mosaik mynd á gaflinum. Hana hefur þurft að laga svo oft að óvíst er að nokkuð sé eftir af upprunalega verkinu en faleg er myndin.

Svo erum við komin að norðurenda gömlu borgarinnar, hliðinu við Porta Borgia og stefnt í suðaustur. Þar er komið út úr erli verslunarinnar í íbúðarverfi og skyndilega eru hús sem liggja i boga fyrir framan okkur. Bókin segir að þetta séu hús sem hafi upphaflega verið byggð utan um hringleikahús en það sé horfið. Þarna er húsasund eða undirgöng og við í gegn og enn ein perlan í safn minninganna verður til.

Ef lukkan leikur við þig og þú ert í Lucca þá leitar þú uppi Piazza Anfiteatro. Yndislegur staður. Veitingahús, skrýtnar búðir og huggulegheit.

Við þvælumst um og svo finn ég mér veitingahús sem selur hvítvín (mjög erfitt) og svo kemur Sigga og svo er setið og andað og sötrað. Sérstakt torg og fallegt mannlíf.

Og svona líður dagurinn. Þegar hallar að kveldi leitum við uppi lítinn stað í húsasundi. Sigga fær sér carpaggio úr aubergine eða eggaldini, þunnt skornu með tómötum, mossarella, basil og olíu en ég fæ mér tortellini að hættu Lucca og sver að ég kaupi aldrei tortellinni en bý það til sjálfur!

Á Napóleonstorgi eru antiksalarnir að hafa sig á braut en ungar stúlkur (og stöku strákur) steðja þangað mjög falleg og fín. Amy Winehouse er með tónleika í kvöld á sumarfestivalinu sem er alltaf í Lucca í júlí. Í gær voru BB King (85 ára) og Joe Cocker (sem ég hélt reyndar að væri dauður). Ég hefði verið til! Í fyrradag var Elton sem er ýmist degi á eftir eða undan okkur. En svona er þetta. Við forðum okkur ásamt eldra fólkinu og leyfum þessum fallegu ungmeyjum og fylgdarsveinum þeirra að taka yfir miðbæinn í Lucca. Vonandi verður Amy flott og allir kátir!

Lukkuleit í Lucca og smá vesen í Pisa

2011-07-16T21:26:00.002Z

Við vöknuðum snemma og hófumst handa við að gera okkur klár í ferðir dagsins. Leið okkar lá upp á stöð og við létum vel í ljós þakkir vegna góðrar þjónustu við þá rússnesku í afgreiðslunni áður en við fórum af stað. Eitt eru Flórensbúar búnir að innleiða en það er skattur upp á 3 € á hvern hótelgest per nótt. Hótelin ku vera svo ósátt að þau krefjast þess mörg að fá þetta greitt sem reiðufé en taka það ekki inn í gjöldin.

Við fórum upp á Santa Maria Nuovelle og tókum lest. Stöðin var full. Lestin var full. Ég setti töskurnar okkar upp á grind og við vorum þakklát að ekki urðu slys þegar þær fóru upp og ekki heldur á niðurleiðinni. Í Pisa skiptum við um lest á Centrale og fórum á San Rossore stöðina. Þar út og þar er þjónustan engin, það er enginn þar við störf, engin kort af borginni þannig að við vissum ekki í hvaða átt skyldi halda. Við hringdum á hótelið að leita ásjár og báðum um að okkur yrði sendur taxi. „you can take the bus!“ var svarið og við strax í vondu stuði við hótelið. Við fengum samt á endanum uppgefið símanúmer hjá leigubílastöð í borginni og kom bíll innan 10 mínútna. En lengi getur vont versnað.

Herbergið var hreint en lyktaði af klóaki. Það var ótrúlegur hiti í því þegar við komum inn í það vegna þess að rafmagnið var tekið af því þegar það var ekki í notkun og þar með engin loftkæling í gangi! Í því var tómur ískápur sem skiptir svo sem engu máli því hann er náttúrulega ekki kaldur þar sem, já það er ekkert rafmagn á o.s.frv. Klósettkassinn bilaður þannig að það er varla hægt að sturta niður og svo er hann laus í veggnum (tókum reyndar ekki eftir því fyrr en heim kom í kvöld.

Við ákváðum að fara til Lucca sem er lítið rómverskt þorp norð-austur af borginni. Við áttum góðan dag þar. Gengum um þorpið og fengum okkur að borða á frábæru veitingahúsi í einni þröngu hliðargötunni (en þær eru sko margar) áður en veið héldum aftur til Pisa. Ég mun fjalla um það á morgun en netsamband hér er svo slæmt að það er ekki vinnandi vegur að skrifa meira núna, fyrir utan það að ég verð að fara niður í afgreiðsluna þar sem ekkert netsamband er annars staðar í húsinu.

Kveðja frá Pisa þar sem fleira er skakkt en turninn!

M og S

Jú, sólarlagið á Ponte Vecchia er einstaklega fallegt (og fleiri sögur)

2011-07-15T23:34:00.004Z

Í gær var ákveðið að fara út úr túristaskarkalanum og upp í fjall handan árinnar, að Piazza Michaelangelo. Við stukkum upp á rútustöð til að uppgötva að þar voru bara langferðabílar. Strætó nr 13 fer norðan við lestarstöðina og ekur síðan áfram norður fyrir og út og suður þangað til hann skellir sér yfir Arn og stefnir upp hlíðina þar sunnan við. Við stökkvum út og göngum síðasta spottann, bara til að uppgötva að þeir túristar sem ekki eru í röðinni við Duomo, eru þarna, - sem og sölubásar, kaffihús og eftirlíking af Davíð konungi, þeim sem drap Golíat.

Hins vegar var ægifagurt útsýnið þar! Og ég sannfærðist enn og einu sinni um að fjöllin sem ég teiknaði hjá Böðvari teiknikennara í Melaskólanum, væru frá fyrra lífi. Böðvar spurði mig reyndar alltaf „Magnús minn, hvaðan koma öll þessi fjöll?“ og lét mig svo bara í friði.

Fjöllin ramma borgina inn og eru skógi klædd frá fjallstoppum niður í fjöru og byggðin um allt. Borgin er græn, utan við miðbæinn, en rauð þök einkenna hann.

Duomo gnæfir yfir borgina og fleiri staði má þekkja þarna ofan að. Eftir að vera búin að mynda af lífsins list, og anda að sér fegurðinni (og drekka dulítið af vatni) stefnum við niður að ánni að Torro einhverjum og strönd sem er í ánni. Brekkan er skemmtilega gróin og miðað við hve létt við vorum á fæti miðað við þá sem upp stefna, var rétt að taka strætó. Við stefnum upp með ánni og yfir Pontu (brú) heilags Niccolos. Þaðan upp að Piazza Breccia, inn Krossagötu (Via la Croce) og erum þá komin í allt aðra Flórens. Hér heyrast ekki öll mál jarðar. Hér ræður ítalskan för. Á leiðinni göngum við fram á minnisvarða um unga konu sem lést þarna á hættulegu horni. Hjá La Croce kirkjunni er lítið matsöluhús og horft á gestina sem inn koma. Sigga kaupir krydd og ég horfi með ágirnd á tunnur af víni sem hægt er að láta tappa á flöskur sem maður kemur með!

Við óskaplega ánægð og í góðum gír innan um ítalina þegar allt í einu blasa við hebresk skilti. Þarna hjá er stór synagoga og matvörubúðir merktar sem Kosher eða í lagi fyrir gyðinga.

Synagogan mun bera merki sverða fasista frá seinni heimstyrjöld en maður fann bara ítalskan anda þarna og notalegan. Við höldum áfram Via Pilastri og Via Degli og sjáum lítið kaffihús undir Rotundu eða átthyrndri fyrrum kirkju / nú máladeild háskólans í Flórens. Háskólinn er þarna víða. Kaffi segir Sigga (eða var það Beth?) og afskaplega almennilegur maður hjálpar okkur að velja samlokur til hitunar. Hræddur er ég um að sumir hefðu nú talið að þær hefðu frekar farið í ískáp en ofn „men de skal nu spises alligevel“ og voru ágætar, svo ekki sé nú talað um grænmetissafann sem ég fékk.

Þarna sat kennari og nemandi sem var að skila ritgerð og ræddu ákaft. Ekki leiðinlegur staður!

Fudum hönnuð sem vinnur gripi, marga afar skemmtilega, úr áli sem hann (hún) endurvinnur.

Götumynd frá Flórens

Næst var það torg boðunar Maríu, einn Medici minnisvarðinn enn og svo var tíðinda að vænta, enda vorum við að nálgast Gallerie Accademia. Þar var ógnar röð og þeir fremstu búnir að standa í sólinni í klukkustund. Standa í biðröð í klukkustund og borga 11 € eða fara í næstu bókabúð og kaupa miða, fara beint inn og borga 15€? Tímakaup 4€?

Tough choice, ég í bókabúð, við inn og nú var gaman. Fyrir utan að sjá alvöru Davíðinn sjálfan, mörg verk Michaelangelos og geta með eigin augum séð húmanismann læðast inn í kirkjuverkin þá var margt að skoða og vel þess virði að koma þarna við.

Nú var horft til miðbæjarins og sest við lítið túskaníu veitingahús þar á milli Duomo og San Lorenso. Góð þjónusta, þjónarnir tveir döðruðu endalaust við konurnar en ég og Sigga töldum okkur sannfærð um að starfsfólkið talaði austur evrópumál, líklega rússnesku sín á milli. Maturinn var fínn! Þaðan var stefnt á Strozzia í von um að sjá nýlistasýningu með verkum Picasso, Miró og Dali (eða Three angry young men eins og hún heitir.

Lokað. Sorry Senior, en hvað er þetta, bærinn er að fyllast af fólki, músík allstaðar og undir veggnum við Strozzi eru þrír menn að stilla upp og prufa hljóðkerfið. Þeir byrja 21.30. Klukkustund þangað til. Við í átt að Gömlu brú (Ponte Vecchio), göngum fram á aðra tónleika við Sjálfstæðistorg, þröngar götur, svo þröngar að ég held maganum inni, svo þröngar að þök húsanna ná saman!

Í kirkju rétt við pontuna eru hollenskir krakkar að búa sig undir tónleika, skólahljómsveit, og auglýsa grimmt – „Free consert, whats free in Italian?“ hrópar stúlka í kapphlaupi við básúnuleikara sem vekja líka athygli. Ég segi við hana „Free is Grattis“ en heyri kana segja „nothing is free“ á meðan Sigga lendir á kjaftatörn við bandaríska konu sem kallar sig Professional student!

Út á brúnni er sólin að byrja að setjast og gítarspilari syngur ástarsöngva við mikinn fögnuð. Við förum í gelateríu og fáum okkur ís (Sigga vill súkkulaði ís með bitum – nokkuð að frétta Sigga?) og þegar við trítlum til baka er dansstemming á brúnni og örmagna gítarleikarinn biður um pásu.

Gulli, þetta væri eitthvað fyrir okkur. Kalla líka?

Og já, sólarlagið á Ponte Vecchio er fallegt fyrir unga elskendur, miðaldra elskendur, alla elskendur!

Upp á Strozzo aftur og nú er Joe Barbieri að taka til við spilerí og er flottur. Við fáum hann til að árita disk og hann er voða ánægður með sig og sína menn enda var hann flottur.

Klukkan er farin að halla í miðnætti og við stefnum heim á hótel. Á morgun er lest til Pisa og við kveðjum þessa mögnuðu borg með trega. Hvað skyldu hafa verið teknar margar myndir í dag af öllum sem munduðu myndavélar og síma? Hvað skyldum við vera á mörgum þeirra?

Flórens er athyglisverð, spennandi, skemmtileg og rómantísk.

Mæli með henni.

[Myndir koma inn á morgun eða síðar alla vega þar sem klukkan er orðin hálf 2 að nóttu og ferðadagur á morgun.]
Heyrumst
M og S

Aumingja vesalings kýrnar og fleira stórkostlegt.

2011-07-14T22:03:00.003Z

Já, það er ástæða til að stofna samtök til bjargar Túskönsku kúnnum. Annað eins af handunnum leðurfatnaði, töskum, golfpokum, pennaveskjum og skóm hef ég aldrei séð. Meira af því síðar en ef ég væri nautgripur í Toscana léti ég mig hverfa hið snarasta.

Flórens er ótrúleg. Og það er svo margt sem gerir hana ótrúlega.

Hér er einhver magnaðasti túrismi sem ég hef séð. Öll borgin snýst um túrisma. Löggan passar ferðamennina og það eru sjúkrabílar í biðstöðu á torgum. Allar búðir byggja á þeim og meira að segja vasaþjófar og betlarar elta þá uppi. Sölumenn eru afar fljótir að renna á lyktina og ef maður sýnir minnsta áhuga streymir að röð af vörum sem mamma gerði eða afi frænda míns handsaumaði. Sumir eru klárir og einn fór nærri að selja mér jakka á spottprís. „I CAN MAKE YOU A DEAL!“ hrópar hann. „30% discount plus just for you more. Just for you!“ 895 Evrur (ásett verð tæplega 1500...) „Just for me?“ „Si, senjori, just for you!“

Ég var einn og Siggulaus og forðaði mér. En mikið déskoti var jakkinn flottur.

Annar tók á móti okkur í búð. Ég sá ansi snotran bakpoka (leður) sem var fínn í vinnuna og leit á verðmiðann. „if a you only think price you in wrong shop. Here is quality not prize. You want to spend 60 euros, look at wallets.“ Ég lét hann sýna okkur töskuna og græt enn. Hún var cool. En kaupa af svona dóna? Beth hefði aldrei leyft það!

Í dag var tvennt gert. Ákveðið að koma aftur þegar færra fólk er (október eða apríl) og að kanna með sveitadvöl í Toskaníu. Svo var labbað, horft og myndað. Við byrjuðum á að fara niður að Duomo sem er stórfenglegt listaverk. Bygging hófst í lok 13. aldar og verklok stóðu helst á því að enginn kunni að gera þak eins og Flórensbúar vildu fyrr en Brunelleschi kom á svæðið og bjargaði málinu þannig að verklok teljast hafa verið 1436. Við dóminn standa svo tvö önnur hús, battisteri og campaníla Giottos.

Röðin inn í dómin var ógnarlöng og haggaðist ekki. Röðin til að fara upp á hvoflþakið líka. Apríl eða mars?

Uffizi? „Next opening 23 júlí possibly.“

„This year?“

„Prego senior, next please!“

Við upp á San Lorenso torg og þar er nú fjósalykt. Leðurbúðaraðir sem teygjast lengra en raðirnar við Duomo. En við göngum til kirkju og skoðum heimakirkju Medicianna en um 50 þeirra liggja þar í moldu, súlum og þar sem við hæfi þótti.

Loks litið í Chapelle Medici sem sýnir annars vegar hvað peningar geta keypt þegar smekkurinn skiptir ekki máli en jafnframt grafkapellu sem Michaelangelo byrjaði á en stakk af frá ókláruðu verki og fór til Rómar. Hún er meistaraverk.

Santa María nouvelle þar sem Brunelleschi og Donatello þróuðu fjarvíddarmyndatækni og áfram má telja.

Cosimo Medici var klár í peningamálum en hann safnaði til sín fólki sem kunni að skapa og móta, fólki sem kunni að reikna og hugsa og allt þetta hjálpaði Cosimo að verða ríkari en allir aðrir en jafnframt varð heimurinn ríkari af list og þekkingu. Og hér gengu þeir, eins og við Sigga, ræddu greindarlega um heimsins vanda, eins og við Sigga, borðuðu, önduðu og þetta er bara magnað.

Um kl. 4 komum við út í sólina og hlýjuna á ný og fundum allt í einu að botninn var úr okkur, við höfðum ekki borðað frá því morgunmat. Við skelltum okkur inn í smá(stór)markað og keyptum samlokur, pylsur, vatn og banana og fórum svo í leit að bekk á torgi þar sem hægt væri að skella þessu í sig. Við ráfuðum um og fundum okkur svo gott pláss á bekk við sjálfstæðistorgið. Það er ótrúlegt að sitja á torgum og sjá mannlífið flæða hjá. Þar sem við sátum þarna varð okkur starsýnt að ákaflega huggulegan mann, svo flott klæddan og glæsilegan. Ekki leið á löngu að við förum að taka eftir því að hann er eitthvað svo ráfandi og alltaf að horfa í kring um sig og sjáum svo að hann er að gefa einhverskonar merki! Og viti menn ekki leið á löngu þar til við sáum aðra náunga sem voru að ráfa í allar áttir og senda honum síðan merki á móti, þeir voru nú ekki eins flottir í tauinu og hann. Það var ótrúlegt að fylgjast með þeim og við náttúrulega komin með gott efni í glæpasögu sem kemur út fyrir jólin (sem á að fjármagna næstu Ítalíuferð og það sem fyrst);-)

Við röltum áfram stefnulaust í rauninni en það finnst okkur langskemmtilegast! og reynum að taka við öllu því sem fyrir augu ber. Við förum t.d. á Signoriatorg tökum myndir af styttunum sem þar eru t.d. Davíð og Neptúnusi (í gosbrunninum) og fl.

Eins og ég segi – það er svo margt! Þetta er staður fyrir listunnendur. Fyrir sögufólk. Mannfræðinga. Aleina og ástfangin pör. Svo eru undarlegar hefðir eins og við Ponte Vecchio en þar má sjá lása hengda við hvaðeina. Það er víst álit sumra að hengja eigi lásana á brúnna eða þar við og henda lyklinum í ánna Arno og þá sé ástin tryggð um aldur og ævi. Það má vel vera en lásarnir eru fjarlægðir reglulega.

Ponte Vecchio er raunar eina brúin á Arno sem lifði seinni heimstyrjöldina en nasistar sprengdu hinar á flótta sínum. Líklega hafa foringjar bandamanna komið við í Flórens fyrst hún slapp við loftárásir nema Flórensbúar sjálfir hafi keypt sig frá því.

Svo eru sölumenn hér sem hverfa eins og dögg fyrir sólu ef löggan nálgast og birtast á ný þegar hún hverfur af vettvangi.

Við erum búin að vera á rölti í 9 daga og berum þess merki þó sérstaklega Beth sem er komin í skóstærð 41 (skv. mátun í dag) en var í nr. 39 í byrjun ferðar!

Að lokum.

Stóra rúmmálið. Fallega rússneska stúlkan í mótttökunni var hálfstressuð þegar ég birtist og fór að tala um „viðgerðina á rúminu!“ „but of course senoir. It will be properly attended to today.“

Þegar við komum heim var ekki aðeins búið að laga rúmið og ég meina alvöru laga heldur stóð þessi líka fína flaska af rauðvíni frá Toscana á borðinu, tvö alvöruglös og tappatogari.

„My compliments to the manager“ sagði ég.

Hugsa til kúnna þegar ég drekk það!

Á morgun ætlum við að vera öðruvísi ferðamenn, ætlum yfir ána og dandalast í hæðunum þar, sunnan og austan við miðborgina.

Enn einn dagurinn að kveldi kominn og yndislegur eins og allir hinir.

Meira á morgun

Góða nótt

M og S

Farið um fjöll og dali (og göng)

2011-07-13T22:04:00.001Z

Lestin rennur að því er manni finnst eins og fljúgandi teppi um sveitir og úthverfi. Kornakrar, ávaxtalundnir, vínekrur en ekki mikill búfénaður. Hann er líklega á húsi. Eina rollan sem ég hef séð er guðslambið í loftinu á kórnum í Modenadómi.

Dagurinn byrjaði vel en þó er kannski rétt að segja eina sögu sem er vissulega svolítið um sálartetur.

Eftir að dömunni var vísað úr lestinni (sjá 10/7) er Siggu mjög í mun að borga í strætó. Samt virðist það ekki sáluhjálparatriði hjá heimamönnum. Við erum því alltaf með 1,5 evrur hvort í úrvali og höfum meira að segja skipt fyrir aðra enda gefur rauði kassinn ekki tll baka.

Í gær, þegar við vorum á leið á hótelið frá Centrale (eftir dýrðardag í Modena og Parma) var vagn nr. 25 kjaftfullur af fólki. Sem var allt í lagi. Ítalir kunna að þjappa ef þarf. Og menn eru bara glaðir og tala út og suður og maður kinkar bara kolli eða hristir eftir tóninum og er jákvæður á móti. Kosturinn við að nota frábærar lestir og strætóa er að kynnast fólkinu en ekki bara hinum túristunum. Bíll? Vil ekki sjá‘ann!

NEMA vagninn var svo fullur að rauði kassinn var ekki í sjónmáli en Sigga gerði ítrekaðar tilraunir að nálgast hann. Ég aftur á móti tók ítölskuna á þetta, stillti mér upp við súlu og hélt fast því ég var með bakpoka og þó sumir geti staðið undir honum þá er af honum fyrirferð. Á næstu stöð kemur önnur vagnfylla af fólki. Þegar vagninn tekur af stað hrekkur í fang mér senjorina sem var svo upptekin af tónfjósi sínu (mp3 spilara) að hún hélt sér hvergi í. Nú er ég aumingjagóður og hjálpsamur en þótti þetta heldur nærgöngult og seig aftur en fann að taskan mín pirraðið einhvern fyrir aftan mig. Svo ég bara steig til hliðar og lét senjorinuna redda sér.

Rauði kassinn var ekki aðgengilegur fyrr en við síðasta stopp svo við fórum út ógreidd;-) en Sigga var frekar hnuggin yfir þessu.

Í morgun vorum við svo að troðast inn í vagninn og sjentilmaðurinn sem konan mín giftist, ýtir undir töskuna og ætlar svo að fara á eftir henni með sína en taska frúarinnar verður eftir en frúin stefnir beint á rauða kassann. Vagnstjórinn ætlaði að skilja mig eftir en þar sem annar fótur var inni þá gaf hann sig og ég komst um borð og taska frúarinnar líka. Sigga borgaði í rauða kassann og kom alsæl til baka.

Það er margt búið að skoða og ekki bara söfn og sögu. Sigga kíkir í einstaka skó – og töskubúðir. Skóbúðir hann ég? Nei takk.

Ég skoða í glugga en hugsa með mér að svona fáist í Genoa og ég þurfi þá ekki að bera það á meðan. En vér norrænu víkingarnir leitum hingað suður eftir fegurð, menningu og mat. XL hér er small á Íslandi svo ég fæ kolranga hugmynd um myndugheit mín og læt þetta vera. Ég leita uppi karlmannadótabúðir sem selja tölvur og síma og myndavélar.

Í Milan keypti ég mikið þarfaþing sem er taska fyrir myndavél og þrífót. Hólfið fyrir þrífótinn tekur alla vega sex floskur af vatni og taskan er kennd við Mary Poppins. Til skýringa fyrir þá sem ekki skilja þessa líkingu þá dró Mary Poppins m.a. upp stumtjener eða fatastand úr tösku sinni sem var bara venjulegrar stærðar.

En fyrir utan hve auðvelt er að ferðast með lestum og hve almennt almennilegt fólkið er þá er þrennt sem vekur athygli okkar. Eitt eru nunnurnar sem eru hér á ferð. Ekki séð munk utan kirkju en nunnur og nunnulærlingar eru dagleg sjón á götu. Annað eru reykingarnar sem eru rosalegar og allstaðar, eða því sem næst. Þó eru margir staðir, t.d. hótel, lestar o.s.frv. búnir að úthýsa þessu. Í strætó í morgun vorum við að horfa á líkega fjögurra vikna barn með móður sinni og til fóta hjá því í vagninum lágu sígarettur og kveikjari.

Loks er nú betlið. Það er misáberandi og undarlega mikill bransi. Pínulitlar konur, gamlir kallar og svo ungt fólk sem oft virðist undir áhrifum. Sumt þetta fók er vel til haft og ég ímynda mér að sumt sé jafnvel sjúklingar að fjármagna neyslu sem verið er að venja þá af.

En að ferðinni til Flórens. Nú breytist landslagið og við förum ekki einungis um Appenínafjöllin heldur einnig í gegnum þau. Gangakerfið er ógnarlangt og eftir nokkrar mínútur í göngum skjótumst við út í lemjandi ofbirtu, sjáum lítinn dal eða þorp og svo er myrkur á ný. Sigga og ég keppumst við að benda hvort öðru á enda situr hún með andlitið í aksturstefnuna en ég bakið svo við sjáum ekki það sama.

Toscana birtist og sveitin hans Verdi í allri sinni fegurð – eitt augnablik en svo taka við endalausar lestarstöðvar uns lestin stoppar við Rifredi. Þar fara allir út og á stöðinni taka á móti okkur betlarar og undarlegt fólk sem vill þó hjálpa með töskurnar, fyrir pening. Hitinn er 37°C og lítið skjól fyrir sólu. Þarna er taxi! Ljúfur ungur maður stekkur út og losar sig við hóp Kínverja og fer með okkur á hótelið beina leið. Rússnesk kona tekur við okkur og sendir beint upp á herbergi þó við séum snemma á ferð. Herbergið er númer 214 en næsta við hliðina er 212 svo líklega er okkar ranglega númerað. Ég leggst í rúmið og viti menn botninn gossar undan. Siggu megin er allt í lagi. Ég er nú ekki tengdasonur Gunnlaugs Þorfinnsonar fyrir ekki neitt og er fljótur að spotta vandamálið. Stök löpp undir miðju gaf sig en mín megin var hún það eina sem hélt fyrir utan lista til endanna. Siggu meginn voru listar allan hringinn.

Kvartað! Lofað.

Allt annað very good.

Við tökum til við skoðun og stefnum á miðbæinn og hjálpi mér. Þetta verður stutt blogg. Ég er algjörlega búinn og set meira á morgun. Dagurinn fór í stóra hringgöngu og við með gapandi munn og álkuna uppi föttuðum ekki hvað tímanum leið. Skyndilega var hún 21 og við höfðum varla sest niður frá um 15. Hvert fór tíminn?

Flórens er..........

Og hún er .....

Og að lokum verður ekki annað sagt en að hún er ólýsanleg.

Hún er þéttskipuð húsum. Þar sem þurfti að byggja var byggt. Bútasaumsteppi held ég Sigga (Beth) hafi sagt. Bogar yfir götur og varla pláss fyrir bíla og fólk á göngu. Hún er Róm. Hún er full af fólki. Ameríkönum, ameríkönum, Bandaríkjamönnum og öðru bandarísku fólki!
Hér eru að auki alls konar annað lið hér kunna allir ensku og fleiri mál.

Flórensbúar eru viðskiptajöfrar fyrst og síðast og hafa kunnað á túrismann frá því fyrsta kirkjan var byggð þarna. Þarna er allt til sölu. Þegar ég var búinn að labba frá hótelinu og upp á Piazza Pitti, fram hjá hundruðum búða sem seldu skartgripi, leður, leður, leður, skartgripi o.s.frv. rakst ég á fyrstu búðina sem seldi nauðsynjar. Matvörumarkað. Raunar eru þrennskonar athyglisverðar búðir hér. Á hverju torgi er búð sem veitir internetaðgang, fullar af ungu fólki. Í annarri hverri götu er þvottahús (laundromat) og í hverri götu er vínbúð og eru ca. 50 metrar á milli. Mjög hvetjandi þegar laundromat og vínbúð eru hlið við hlið...

Hún er full af fólki. Hún er ótrúleg.

Meira á morgun

Ást og friður

M og S

Ps. Með rúmið. Við komum heim, heldur lúin en alsæl um kl. 22. Ég spyr manninn í mótttökunni um rúmið „Yes senior, all fixed, prego!“

Fixed= óhrein kalkfata sett undir rúmið og gólfið sóðað út...

Æ. Farinn að sofa. Tala við Tind í fyrramálið (Mr. Fawlty).

Tvær ólíkar borgir á einum degi – er fólkið brjálað?

2011-07-12T21:35:00.004Z

Það er aldeilis flottur dagur framundan. Modena og Parma á einum degi! Alvön og sjóuð tökum við strætó á Centrale og kaupum miða til Modena. Ég er spenntur. Þar er ein frægasta dómkirkja allra tíma. Hún var upphaflega reist í frumkristni en sú sem nú sést er frá 11. og 12. öld. Við tökum strætisvagn frá lestarstöðinni í Modena niður í gamla bæinn. Sigga sér í spíru kirkjunnar sem er reyndar umvafin stillönsum. Það er víðar verið að lagfæra en í Bologna. Við rjúkum út og erum nánast við kirkjuvegginn.

Það kann að hjóma annkannalega að kalla kirkju guðdómlega en það skýrist síðar. Þessi er það. Hún er rómönsk, lítið uppgerð, hlýleg og virk. Í skriftastól situr boginn gamall prestur og við stólinn liggja á hnjánum trúaðar manneskjur og iðrast. Í kapellunum er fólk við bænir og maður virkilega finnur til kyrrðar þarna inni. Við erum bæði sammála um að þarna sé gott að koma og að hún snerti okkur djúpt. Starfsmaður gengur um með að minnsta kosti fjögurra metra langa stöng með kertahjálmi og slekkur á kertunum. Inni í háaltarinu er rómönsk mynd, gylluð í bak og fyrir sem sýnir upprisinn Krist, guðspjallamennina, postulana og fl. Bekkirnir eru merktir þeim sem gáfu kirkjunni þá og maður fær snert af sögulegri vídd staðarins.

Síðan er flandrast um borgina, aðaltorgið og smágötur. Á einum stað gengur framhjá kona og segir etthvað um frutti og gondóla og strada og er frekar pirruð að því mér finnst. Ég held hún hafi sagt eitthvað í áttina að við værum alveg frutti að standa þarna eins og gondólar á miðri götu. Sigga er viss um að hún sé að vísa okkur á ávaxtamarkað. En hvað var þá þetta með gondólana?

Við nánari eftirgrennslan gat það verið rétt því þarna rétt hjá er risamarkaður fullur af búðum og básum þar sem hver bás er með sína matvöru, - ost, fisk, ávexti, brauð o.s.frv.

Eldri kona (eiginlega ævaforn) stendur við einn básinn og fer stórum. Henni er greinilega mjög misboðið og grýtir ýmsu lauslegu t.d. ávöxtum, tómötum og fl. í kaupmennnina og kallar Mamma mía! Fólk horfir á og þetta er frekar súrrealistískt. Kona á bás sem selur m.a. baccala (uppruni ekki tigreindur) vill bjóða Siggu að smakka balsamedik og sú var fljót að þiggja. Hér er nýtt, svo er tíu ára, 20 ára og 40 ára. Og Sigga lygnir augum. Við kaupum sýnishorn en elstu gerðirnar voru á 50 evrur 100 ml...

Það er heitt!

Modena er falleg, hrein, iðar af lífi.

Og allur þessi matur. Eru virkilega til svona margar tegundir af olívum og ferskjum og perum, olíum, skinku, ostum og svo framvegis?

Svo kemur síestan og allt lokar nema barir, kaffihús og flestar kirkjur.

Eitt vekur mjög aðdáun okkar en það eru hjólreiðamenn sem reykja eða tala í símann á ferð eða hvort tveggja, maður þarf nú að vera dálítið laginn (og með margskiptan heila) til að ná þessu öllu saman í einu.

Við förum víða um bæinn, gamla miðbæinn sem er ekki stór, stoppum á kaffihúsi og svo framvegis. Í norðurhlutanum er háskóli og „senior, prego, its the ducal palazzo...“ segir einn vegfarandi sem gekk fram á okkur með kortið á lofti og það hefur ekki verið neinn smá dúkur sá því hertogahöllin er gríðarstór.

Vatn, segir Sigga, vatn, vatn! Það renna í okkur lítrarnir og það sem ekki gufar út fer í næsta toilett. Almennt er fólk ákaflega almennilegt við okkur sem ekkert skiljum og reynum að gera okkur skiljanleg á ensku og svo með handapati. Ótrúlega skilningsríkt og þolinmótt. En hvað þýðir þetta prego? Prego, prego, prego og jafnvel fleiri í röð. Stundum finnst mér það þýða „búinn að fá nóg af þér, get lost!“

Svo lest til Parma sem er allt annað dæmi. Parma varð fórnarlamb gríðarlegra loftárása bandamanna árið 1944. Hún er því miklu nýrri en t.d. Verona. Bandarikjamenn, sem vildu bjarga okkur frá fasisma og nasisma og kommúnisma og guð veit hverju, sprengdu því allt sem þeir töldu þurfa og svo átti bara að byggja nýja veröld síðar.

Á háskólasvæðinu varar Sigga mig við líklegum vasaþjófi, strák sem var úinn að vera að vesenast í kringum mig og tekur stefnuna annað þegar hann finnur athyglina sem við allt í einu veittum honum. Við þvælumst um og þarna er ekki síður margt að skoða. Matarbúðir með parmesan og parmaskinku og parmavíni!

Dómurinn er frá sama tíma og duomo í Modena að utan en innvolsið er æpandi barokk eins og handbókin segir. Hún er yfirhlaðin og ekki guðdómleg (sjá framar). Eitt verk frá 12. öld enn þarna og freska líklega frá um 1300. Við hliðina á henni er lítil kapella sem er mun meira aðlaðandi.

Parma er falleg, hrein og iðandi en ekki eins notaleg að mínu viti. Gaman að koma þarna samt og væri ekki leiðinlegt að eiga þarna daga við skinku og ost og lambrusco!

Á morgun Flórens og nú er ég að fara á draumaslóðir. Svona er bara gaman.

Eftirþanki. Einhver góður lesandi snaraði texta gærdagsins á google translate. Það var sumpart bara vel heppnað en stundum svolítið skringilegt og ótrúlega fyndið. Til dæmis varð Sigga að Beth. Svona gerist þetta stundum. Jæja Beth komdu að sofa, langur dagur á morgun!
Við kveðjum Ramada hótelið og morgunverðarborðið full söknaðar og hlökkum til að sjá Flórensku villuna sem við verðum í næst!

Meira á morgun!

Myndir hér!!!

2011-07-11T22:25:00.002Z

Smelltu hér!

Úrskurður fellur – og fætur hverfa!

2011-07-11T21:11:00.002Z

„Er skýjað?“ ég spyr í forundran. En Sigga veifar sólarvörn og á fer hún. Morgunmatur. Mamma mia. Glasgow Central style. Það er ALLT þarna nema að vísu svínapylsur. En hvað með það. Ég borða vel minnugur gærdagsins og þeirrar bráðundarlegu reynslu að hafa talið að hungurdauði leggðist yfir mig í þessu matarkapítali heimsins. Og engar athugasemdir um að ég geti lifað dögum saman á eigin forða takk.

Strætó nr. 25 stundvís að vanda og þegar við komum á Central Stazione um 11.30 er hitinn 35°C. I love it!

En við kunnum á strætó og höldum áfram lengra niður í gamla bæinn.

Og á Marconi breiðgötunni sést í hljóðfæraverslum og við út. Flott hljóðfæri og gaman að skoða. Svo er arkað í vestur að Sjálfstæðisbreiðstræti og það til suðurs að Piazza Maggiori og jú – þetta er allt önnur borg. Allt iðar af lífi og krafti.

Ferðinni bjargað. Hún er samt einhvern veginn ekki það sem ég vænti. Það ægir öllu saman frá ármiðöldum til nútíma og í gamla borgarhlutanum eru þröngar götur og það er lífshættulegt að vera á götunni vegna vespubrjálæðinganna.

Húsið sem páfinn lét byggja við hlið
dómkirkjunnar svo hún yrði ekki
stærri en Péturskirkjan í Róm

Eitt helsta einkennið er þó bogagöngin framan á húsunum. Þau sýna útsjónarsemi því þar með ná efrihæðir að lóðarmörkum en jarðhæðin skapar göng sem skýla fyrir sólu. Í Bologna er greinilega ekki sama ríkidæmið og Verona og alls ekki eins og Milanó. Hér er auðurinn ekki eins auðséður. Samt var hann það í eina tíð. Nú liggur leiðin í Dómkirkju borgarinnar. Þegar bygging hennar hófst á 15. öld átti hún að vera stærri en Péturskirkjan í Róm. Páfinn sá við því og tók yfir hluta lóðarinnar í hús fyrir háskólann. „Stærri en Péturskirkjan?“ sagði páfinn. „Aldeilis ekki!“

Þá reistu menn turna sjálfum sér til dýrðar og voru (þegar mest var) 180 turnar í Bologna en eftir standa 22. Sá hæsti er um 97 metrar (Hallgrímskirkju hvað?) og var reistur á 12. öld. Hann hallar sjáanlega og segir sagan að þeir stúdentar sem klífa allar tæplega 500 tröppurnar ljúki ekki námi. Maður hlær nú að svona en rétt til öryggis ætla ég að koma hingað og fara upp þegar doktorsritgerðin liggur fyrir. Síðasta (MA) var 22 ár í smíðum. Bara svona....

Hinn aðalturninn var 60 m. en var tekinn niður um 12 m. enda halli 3 metrar og maður sér vel hversu mikið hann hallar.

En allt um það. Á leið upp sjálfstæðisgötu stingur Sigga sér inn í búð en ég held áfram. Sé þarna svona hlaupaskóbúð og ákveð að kíkja inn. Sem ég nálgast dyrnar hleypur einhver yfir tærnar á mér og eitthvað fipast ég, rek tánna í og stefni nánast láréttur á þennan líka fína kassastafla á miðju gólfi. Ég næ að vísu að ná jafnvægi og horfi í kringum mig eins og ekkert hafi í skorist. Eftir smá stund fara allir sem þarna inni voru að sýsla á ný, enda sjálfsagt erfitt að trúa því að ekki vekji athygli þegar tveggja metra maður kemur fljúgandi inn í 8 fermetra húsnæði. Krakkarnir úr Lyngbergi geta áreiðanlega séð það fyrir sér.

Ég greip næsta hlaupaskó og sagði við afgreiðslumann „Do you have big sizes?“ „But of course senior“ var svarað af lipurð. 13 eða 14 US? Bjartsýnn ég. Þegar hlátri mannsins linnti og hann áttaði sig á því að ég var ekki bara svartur í framan af sólinn sagði hann að svo stórt væri ekki til. Þegar ég gekk að hurðinni fannst mér ég heyra orðið „abnormale“ og var að hugsa um að segja gúmoren á móti. Pabbi minn sagði mér að það væri háttur óvandaðra að slást svo ég bara fór út en gætti mín á þrepinu.

Sigga vill meina að það hafi verið einkar snotur og fáklædd senjorina sem truflaði mig. Ég var hins vegar feginn að Sigga var hvergi nærri því hún hefði aldrei hætt að hlægja og líklega p****ð niður úr.

En sem sé Bologna er flott og gaman að arka þar um. Þarna söfnuðust námsmenn saman á 11. öld og skrifuðu fræðimönnum víða í Evrópu og báðu þá um leiðsögn. Ýmsir tóku því vel og fyrir vikið var fyrsti háskóli heims stofnaður. Og þannig störfuðu þeir lengi vel. Nemendur tóku sig saman og kölluðu til sín kennara. Það var svo Pétur Abelard og félagar hans í París sem snéru dæminu við og stofnuðu háskóla sem voru undir stjórn kennara. Spurning hvort er betra?

En námsmennirnir hér hafa þó tekið eitt upp sem er skrýtið og það er skipulagt veggjakrot. Hér er allt útkrotað. Gjörsamlega allt!!! Meira að segja kirkjur og helgidómar sem manni finnst nú að ættu að sleppa. Veggir, sjallusíur, hurðir, gluggar, rimlar fyrir gluggum verslana og s.frv. allt út krotað kannski er það þetta sem gerir það að verkum að manni finnst borgin sjúskuð.

Svo lokar hér allt eða því sem næst (að frátöldum börum og kaffihúsum (sjá í gær)) um 12:30/13 til 15/15:30. Meira að segja kirkjurnar!!!

Við stefnum á San Stefano torg og kirkjan lokuð svo við setjumst inn í kaffihús sem er í fallegum húsagarði og bíðum. Þegar við svo komumst að til að skoða kirkjuna þá er ferðin og biðin þess virði. Þetta er ekki ein kirkja frekar en Duomo í Verona. Alla vega sex kirkjur og tveir klausturgarðar og elsti hlutinn frá um kristnitöku á Íslandi en sögur herma að elsta kirkjan hafi verið endurskipulagt rómverskt hof.

Í þessari kirkju er (segir sagan) fonturinn sem Pontíus Pílatus laugaði hendur sínar í þegar hann þvoði af sér blóð Krists. Hann var gerður úr steini af handverksmanni í Langbarðalandi á Norður Ítalíu um 730 EFTIR Kristsburð...? Sagan eitthvað skolast til hér.

Þaðan röltum við um þröngar götur gyðingahverfisins sem er kallað Xgetto og Quadrilatero en þar eru ávaxtasalar og matvörusalar í hverju skoti.

Við eitt borðið er miði þar sem ávaxtakáfurum er hótað handarhöggi. Mig langaði að spyrja hvort þeir hefðu þurft að standa við það en Bolognabúar eru svo lélegir í ensku að ég læt vera. Þarna er margt að skoða og margt að spá.

Þannig má reika endalaust um Bologna. Við finnum að lappirnar eru lúnar þegar við setjumst á veitingahús Viktoríu rétt við lestarstöðina. Þar er maturinn ekki dýr en maður borgar 3 evrur fyrir serviettuna. Og er ekki sagt af því fyrr en maður fer, bara dásamlgt og við brosum að því.

Í dagslok, á leið heim með leið 25 sjáum við fallegt sólsetur og tunglið sem var liðlega hálft þegar við sátum í Arena er að stækka. Líklega fullt þegar við verðum í Flórens?

Ætlum að vakna snemma í fyrramálið og halda til Parma og Modena, segjum frá því á morgun. Kær kveðja til ykkar sem lesið, og góða nótt!

Bologna – here we come!

2011-07-10T20:01:00.002Z

Vöknum klukkan sjö og nú skal dagurinn tekinn snemma! Ná degi í Bologna í dag og á morgun og kannski kanna með Parma skinku, Parmesan ost og Balsam edik í Parma og Modena á hinn.

Snæðum morgunverð með lítilli þýskri primadonnu með krullur eins og Shirley Temple og sáttavilja eins og sumar konur í minni ætt.

Gerum upp og segjum „arrivaderchi“ og erum full vija til að standa við það. Þegar á stöðina er komið heyrast á ítölsku tilkynningar um Cannzellaizioni. Er sunnudagur „giorni festivi“? Þýskukunnáttan hjálpar. Það eru skyndiverkföll og engin lest fyrr en kl. 13.

Klukkan er 10.

Sigga röltir á nærliggjandi kaffihús. „Taxi? In Dossobuono?“ segir viðskiptavinur og tístir. Sigga fær samt númer en við hringjum í vin okkar á Cordichi hótelinu og hann segir mér að hringja eftir tíu mínútur. Hann skuli sjá hvað sé hægt að gera. Billinn kemur, alvanur flugvallarbíll og hann fer hraðbrautina niður í Verona. Bíllinn kostar eins og lestarmiði til Sikileyjar en bílstjórinn er voðalega kurteis. Við fáum miða í lest til Lecce og Bologna er fjórða stopp en Lecce hundrað og eitthvað eða þannig (hér skal tekið fram að lestarmiðinn frá Veróna til Bologna kostaði minna fyrir okkur tvö en leigubíllinn). Að sjálfsögðu er lestin full.
Það er sunnudagur.

Við setjum töskurnar upp á grind fyrir ofan okkur og vonum að grindin sé traust.

Þetta er svona gamaldags lest með klefum. Sex sæti í klefa og með okkur er afar kurteis kínversk stelpa sem teiknar og teiknar á blað og er líklega að yrkja ljóð á sínu sérstæða máli og ritmáli. Eða færa dagbók?

Svo er virðuleg kona með (hugsanlega) dóttur og dóttursyni. Þau tala og tala og það er kátt á hjalla.

Stelpa frá Afríku situr í ganginum og miðavörðurinn sem er eitthvað pirraður, enda sunnudagur og hann kannski á leið í burtu frá frábærum fjölskyldumálsverði í kvöld, hellir sér yfir hana, hótar löggunni og hendir henni út í Mantova.

Sigga þrautles miðann okkar og vill ekki fá sömu móttökur en þegar hann kemur til okkar þá hefur útrásin gert honum gott og hann næstum brosir en ekki alveg.

Aumingja stelpan. Jón Thor, lærifaðir minn í kennsluháttum í Flensborg, hefði sagt að maður ætti aldrei að vera vondur við svona fallega konu.

Gangurinn er líka þéttsetinn og Sigga hefur áhyggjur af því að við náum ekki út. Ég hef áhyggjur af því að ná töskunum niður. Það er viskíflaska í annarri!

Af alkunnri forsjálni leggur konan mín til að við leggjum af stað að útganginum með fyrirvara. Ég ríf niður töskuna og segi „Attenzione“ eins og alvanur heimamaður og allir hlægja. Hm...

Ég er fremstur við hurðina þegar lestin stoppar. Næstur mér er maður sem vill frelsa Tíbet (stendur á bolnum) og svo haugur af fólki. Ég bíð þess að dyrnar fari upp og skil ekkert í hávaðanum fyrir aftan mig þangað til ég grein rödd konu minnar um takka sem sé uppi. Ég ýti á hann og allir verða glaðir.

Við náum taxa sem fer með okkur upp í sveit!!!

En það var þess virði. Það eina sem vantar hér er flugvöllur og þá er hér standard á við hótel Sheraton á Stanstead. Voru þetta kannski 390 evrur Sigga en ekki 39 fyrir nóttina?

Svakalega flott sturta a la Kalli og Sara og kaffi á herberginu!

Léleg sjónvarpsmynd en það er hvort eð er allt á ítalíanó og netið þráðlausa auðvelt.
Vá!

Smá síesta og svo sólarolíiubað eða sólarvarnar bað. Sigga er með eitthvað sem hún segir 50 og setur á axlirnar (brenndar). 50 hvað? Við út á stoppistöð, strætó 25 hlunkast með okkur í bæinn og ég búinn að reikna út hvar sé best að fara úr vagninum. Smá vandamál. Ítalskir strætóar eru skrýtnir. Alla vega í Bologna. Ticket in box segir vagnstjórinn og nennir engan veginn að tala við okkur. Sigga fer að gulum kassa sem hangir á stöng en finnur ekkert peningagat, reyndi nú samt að troða evrunni í rifu sem er víst fyrir kort! Bílstjórinn æpir og gólar og eftir smá stund fatta ég að hann er búinn að segja ,,rauður kassi!", á ítölsku, frönsku, þýsku, ensku, hollensku, grísku og guð má vita hvað ekki.

Límingar mannsins að gefa sig og hann virðist ekki geta ekið eða neitt. Viti menn – þarna var rauður kassi sem tók við peningum. Hinn var bara stimplari.

Rúllum í bæinn og byrjum á torginu – Piazza Maggiore, sem David Burke sýndi svo frábærlega í sjónvarpi. Helmingur húsanna í viðgerð og torgið undirlagt af útibíói, tjaldi, stólum og sýningargræjum. Cinema retrata. What the ****!!!

Við áfram um bæinn. Finnum stúdentagarða, kirkjur, gömul hús, tveggja turna torgið, en lítið mannlíf, allt lokað (sunnudagur), eldhús veitingamanna opna um sjö senior. Bologna? „Æi“ segir Sigga. „kíkjum á þetta á morgun.“ Alltaf pósitíf hún Sigga. Ég er á bömmer. Er þetta Bolognia? Þangað sem stúdentar söfnuðust á 12. Öld, keyptu til sín fræðimenn og breyttu akademíum í unversita? Mér finnst hún skítug, útkrotuð og dauð. Sjáum til á morgun. En ég er svangur!

Á sunnudögum eru veitingahús opin um hádegi og sum opna aftur upp úr 19.

SUM!!!
Ég er svangur.
Barir eru opnir. Hægt að fá ólífur og flögur.
Ég er svangur!
Svo eru bakarí opin með sætabrauð, kakó, kaffi og vín?
Ég er svangur!!
Kebabstaðir sem selja kjúkling í hamborgarabrauði?
Ég er SVANGUR!!!
Óþekkur krakki öskrar í grennd og ég hugsa mig um. Hvorki ég eða hann fáum úrlausn okkar vanda. Ég öskra ekki en...
ÉG ER SVANGUR!!!
Settlast á Ís og brauðstangir og mat á hótelinu.
Í Bologna eru tvenns konar torg. Gömul og ný.
Torg 20. september (tragedía og mannfórnir)
Fjórði ágúst? (tragedía og mannfórnir)
Við örkum í strætó,og tökum eftir því að á hitamæli á brautarstöðinni stendur 37°C, og kl. er 19:15!!! kannski ekkert skrítið að maður sé ekki í sínu besta formi, sveittur, heitur og svangur. Við borðum á góða og snyrtilega hótelinu og hugsum falleg til borgarinnar í nótt...

Þessi dagur var ekki góður fyrir okkur og Bologna. Hvað segir google? En bíðum til morguns og sjáum hvort hún verður hreinni, minna útkrotuð og hugsanlega lífleg! Við erum líka betri og jákvæðari útsofin (þetta skrifar S);-)

En þegar við hugsum til baka og um það sem á gekk í dag þá verður þessi dagur sjálfsagt einn sá eftirminnilegasti.

Flakkað um Verona í leit að Dante og Napoleon!

2011-07-09T21:38:00.001Z

Verona er afar sögufræg borg. Hér eru minjar frá frumkristni. Ætli þá menn hafa grunað hvílíkar kirkjur yrðu byggðar af arftökum þeirra? Hér hélt Napóleon til með her sinn. Hér börðust menn. Hér var blómleg verslun. Hér fóru um andans menn eins og t.d. Dante. Hvílíkur staður!

Við vöknum og rétt náum fyrir lok morgunmatar og förum upp aftur til að gera okkur klár í daginn. Fallegur dagur! Sól og blíða!

Á leiðinni í lestina fórum við í smámarkað (sbr. stórmarkað bara minni) og keyptum vatn. Fjórar flöskur á verði liðlega einnar annars staðar. Svo í lestina sem var gömul og þreytt.

Örkum inn í Veróna vía Nýjaport og tökum vinstri beygju við Piazza Bra´ og út í Castello Vecchia.
Það er svolítið annar bragur á í en í gær og allt afar afslappað. Laugardagur og margar verslanir lokaðar. Við leitum t.d. að apóteki en lyfsalar taka sér frí á laugardögum.

Margt að dunda á leiðinni. Castellóið er að upplagi rómverskt og þar hjá er sigurbogi frá fyrstu öld eftir Krist.

Kastalinn er hluti af borgarhliði Castelle hverfisins sem byggðist sunnan við rómversku borgina sem stendur á nesi út í ánna. Hann er rómverskur/rómanskur miðalda / gotneskur miðalda o.s.frv. blanda sem segir til um hversu oft við þann upprunalega hefur verið byggt. Þarna hélt Napóleon til með her sinn, þarna fóru hinir og þessir um götur og ég skynja sterkt sögu staðarins.

Brúin er undir suðurvegg kastalans og þarna hefur verið vel búið um varnirnar. Samt tapaði Scaligieri ættin borginni en svona er nú það. Útsýnið af brúnni er fallegt og fleiri gamlingjar en við í rómantík.

Við förum til norðurs og leitum að Porta Borsa og og áfram til Piazza Erbe og þaðan á senjóratorgið, Piazza seigneri. Þar sem Erbe er vettvangur mannmergðar, verslunar og veitingastaða er senjóratorgið friðsælt. Umhverfis það voru valdamiðstöðvar borgarinnar og þar rétt við eru fleiri undur. Maríukirkja (santa Maria antica) með gríðarlegum minnismerkjum og svo eru fleiri torg, s.s. Sjálfstæðistorgið með Garibaldi styttu og nýja leikhúsið þar sem er hátið fyrir þjóðlagatónlist. Lyle Lovett er væntanlegur.

Svo er Dante karlinn þarna sjálfur með höfuðrit sitt.
Það er hægt að þvælast endalaust um götur Verona og sjá eitthvað nýtt eða gamalt eftir atvikum. Okkur finnst við vera búin að fara um allt en samt er svo mikið eftir!!! Í hvert skipti sem sú hugsun læðist að okkur (sem oft hefur gerst í þessari ferð þó hún sé rétt að byrja) þá segjum við: „við gerum það bara næst“ ;-)

Ég stari á kirkju heilags Nikulásar (er það ekki Santaclaus?). Framhliðin er gríðarhá og þykkur marmari. Hliðarnar eru múrsteinn... Allt fyrir ímyndina.
Við komum að Arena og sjáum þá sem stefna á að ná í góð sæti á Nabuccho frumsýningu kvöldsins. Klukkan er rétt um fimm og fjórir tímar í sýningu sem stendur í um þrjá tíma. Þetta er dagsverk!
Og nú er farið að stefna heim á leið því á morgun er ferðadagur til Bologna og dagurinn verður tekinn snemma. Meira vatn hjá smámarkaðnum og bjór – lítri á eina og hálfa evru.
Þetta þorp er ekta. Klukkan er rétt um 18 og aftansöngur að hefjast. Þeir sem ekki leita Guðs síns sitja í görðum og slaka á. Sigga bendir á jarðarfarartilkynningar sem hanga á veggspjlödum og við kíkjum á Maríumynd á götuhorni.

Við snuddumst upp á herbergi og viti menn er ekki vesen með tölvuna! Vírus kominn í hana sem hleypir mér ekkert áfram. En það er hægt að nota farsíma til að fara á vefinn og það finnst lausn. Vírusinn drepinn og við erum „up and running“ síðla kvölds á ný.
Í millitíðinni förum við og borðum hér á Antichi hótelinu. Forréttur Bruschetta hjá Siggu og andabringa hjá mér. Nammi. Aðalréttur Tortelini en það er ættað frá Verona og afar ljúft! Og ég gefst upp en Sigga fær sér tómata og mozarella í secondi piatti. Stelpurnar þjóta hjá og dekra við okkur. Svo er bara upp á herbergi, Sigga brýnir naglalakksbursta og snyrtir neglur á fótum og höndum en ég set einhverja punkta á skjá.

Við fréttum af eldfjallaóróa heima. Neyðumst við til að framlengja?;-)

Það er úthald á gamla settinu.

2011-07-09T09:21:00.001Z

Nei, okkur var ekki að dreyma. Við erum enn á þessu yndislega hóteli og yndislega fólkið tekur á móti okkur í morgumat. Jú, hann er kannski ekki alveg UK style en algjörlega Edduhótelastæl.

Svo er arkað upp á stöð og lestin tekin, þessi með sænska laginu, og lent í Nýjaporti Verónu.

Það er heitt. Veðurspáin gerði ráð fyrir 35°C og akkúrat engum líkum á rigningu. Við fylgjum fólkinu út af stöðinni og stefnum á hið eiginlega Nýjaport sem er reyndar afgamalt borgarhlið. Og við sjáum miðaldaminjar og rómverskar minjar og nýklassík og alveg nýtt. Veróna er allt sem ég hélt. Alvöru ítölsk borg með langa sögu. Eitt sinn kölluð litla Róm og vettvangur átaka síðmiðalda milli Feneyinga og allra annarra sem hana vildu eignast. Frægasta valdaættin hét Scagliari og réð yfir borginni í árhundruð. Og Verónabúar hafa húmor. Þeir segja frá turni sem vinna hófst við á 12. öld. Hann var hluti af varnarkerfi borgarinnar. Byggingu lauk á 15. öld, sem var of seint því Feneyingar hertóku borgina í millitíðinni.

Við æjum á Piazza Bra´ og fáum okkur kaffi. Þar er mikið mannlíf og þar við stendur Arenan, þessi gríðarlegi vettvangur lista sem hefur verið tónlistarmekka frá 1913 segja Verónubúar afsakandi. Arenan var nefnilega reist í kringum Kristsburð. Þarna spila allir. Deep Purple verða þarna 18. næstkomandi og George Michael í september. Og núna er óperuhátíð í 89. sinn. Það á að frumsýna Nabuccho eftir Verdi á morgun en það er þriðja sýning á Rakaranum frá Sevilla eftir Rossini í kvöld. Eigum við? Við nánari eftirgrennslan fáum við miða á sanngjöru verði og sláum til. Sýningin byrjar 21.15 og er búin fljótlega eftir miðnætti. Verónabúar borða fyrst og fara svo í leikhús – öfugt við Milanóbúa.

Hvernig komumst við heim þá? Miðasölustúlkan ypptir öxlum og segir „Prego. Next please“ með áherslu á e-ið í endann.

Borgin er full af fólki á Piazza Bra‘. Og líka í göngugötunum þar út frá torginu. Á torginu eru uppstilingar til að minna á óperuhátíðina, en það á líka að sýna Aidu og La Boheme. Það eru leikarar í allskonar búningum og fólk stillir sér upp í myndatökur og borgar einhverjar júrur í staðinn. Þarna er ung kona í frekar skræpóttum fötum. Spumante flaska límd við hendina og hópur af fólki sem manar hana áfram. Er verið að gæsa? En það er ekki bara hópur kvenna með henni. Það er eins og systkinin og vinirnir séu þarna, foreldrar, ömmur og afar...

Við trítlum niður þröngar göngugötur og erum allt í einu á Piazza Erbe. Þar hangir hvalbein í húsasundi og mun falla á fyrsta réttláta einstaklinginn sem þar fer undir. Við fundum það ekki svo það hangir enn. Þarna er markaður með ávexti og grænmeti og gaman að fylgjast með hvernig lostætt ávaxtasalat verður til - Macedonia. Svo eru þarna standar og borð þar sem kaupa má hvað sem er. Ég er veikur fyrir pennum og sé fjári laglegan lindarpenna. Engin pumpa, engin fylling. Spyr eftir bleki – svarið er að ég eigi bara að dýfa í byttuna... „thanks, but no thanks“ segi ég.

Dálítið af litlum konum að betla þarna, höfum lítið orðið vör við betl fram að þessu en finnst það átakanlegt að sjá gamlar konur með plastglösin sín að biðja ferðamenn um peninga, okkur sem höfum það svo gott.

Ég kaupi mér ódýrt úr. Tveggja ára ábyrgð segir maðurinn frá Kóreu og bætir við að batteríið dugi í tvö til fjögur ár. Ég borga og við vitum báðir að ég mun ekki leita til hans næstu tvö árin vegna ábyrgðar.

Við göngum niður Via Capella og fram á Casa di Giuietta. Og ég er bergnuminn. Mér finnst þetta æði! Hvorki Júlía Kapúlett eða Rómeó Montague voru til. Né ættir með þessum nöfnum. Samt eru þau eitthvert mesta aðdráttarafl borgarinnar. Og svalirnar hennar eru gamalt greftrunarskrín. Stórkostlegt!

Á spjaldi með skýringum er því haldið fram að ættarnafnið Capelle (sem átti húsið) hafi breyst í Capulet en mér finnst ólíklegt að Shakespeare hafi komið til Verona. Hvað þá þekkt ættarnöfn þar eða eigendur svala sem eitt sinn voru greftrunarskrín. En þangað streymir fólkið og það krotar ástarorð á veggina og tekur myndir (rétt eins og ég). Hvað með sagnfræðina? Lifi rómantíkin!

Þá rámar mig í það að þetta er sérstakt ár í sögu Ítalíu – 150 ár frá sameiningu! 17/3/1861.

Við römbum að ánni og meðfram henni, fáum okkur ís (ég sleppi kjúklingakebab með grænmeti ;-() og njótum veðurs og umhverfis. Kíkjum má Duomo sem að þessu sinni er nokkrar kirkjur , þar á meðal ein frá frumkristni. Sérstakt og mikil upplifun.

Á leiðinni hittum við par sem er í vanda. Ungfrúin er með stút á vörum og drengurinn vandræðalegur. Og þetta í borg ástarinnar!

Annars fækkar fólkinu þegar miðbærinn fjarlægist.

Við komum aftur á Piazza Bra‘ og snæðum. Ég fæ mér ommelettu og úr henni blæðir rauðan. Grappa segir Sigga. Oj bjakk segi ég en læt mig hafa það.

Upp úr sjö er fólk farið að raða sér við hliðin að Arena. Við reddum okkur sessum – „the ferrari of cushions“ segir konan.
Við förum að inngangi 69 og þar er að verða troðið. Mér líst ekki á 5-6 tíma setu á steini sem er 37°heitur eftir að sólin hefur skinið á hann allan daginn,- þó ég sitji á Ferrari. Það er þetta eða erfiðleikar með að finna sæti. Við erum ofarlega, beint á móti sviðinu.

Við göngum upp 2000 ára tröppur til að hlusta á 200 ára tónlist árið 2011. Stemmningin er fín næstu tímana. Kall með öfluga rödd tekur nokkur aríubrot hástöfum og fær góðar undirtektir en þverrandi eftir því sem ariunum fjölgaði.
Nokkur spenna er um að ná sér í pláss. T.d. hellti kona sér yfir mig, mest á þýsku. Það sem ég skildi af þýskunni var dónaskapur og frekja svo ég sagði bara „I´m sorry. I do not understand“ og bætti við í huganum „please go away“ sem hún gerði blessunin.
Við sátum þarna í einn og hálfan tíma en þá kom fólkið í fínu númeruðu sætunum, afskaplega fínt, enda kostuðu dýrustu sætin yfir 100 júrur. Við sátum beint á móti sviðinu og ólíkt La Scala sáum við allt og heyrðum líka.

Rakaraóperan er svona rómantík um fólk í dularklæðum og feluleiki og ég man bara plottið í aðalatriðum. En hún er flott. Tveir tímar fyrir hlé. Æ, mig auman. Ég gleymdi því. Klukkutími eftir hlé.

Og þegar allt var að klárast var flugeldasýning! Ég spratt á fætur og klappaði mikið. Þetta var jú ofsalega flott. Ég var líka búinn í Le derrier.

Leigari heim, - strætó hættur að ganga (eða eins og löggan sagði „bus no more“) og lestir líka og þegar við göngum inn í portið við hótelið sá ég nokkuð sem ég hef ekki séð á Ítalíu fyrr. Stjörnubjartan himinn.

15 tíma úthald.

Gott hjá okkur og flottur dagur.

Dagur ferða og ferlega skemmtilegra ævintýra.

2011-07-07T18:31:00.005Z

Svolítið fyrst um lestir.

Mér finnst alveg sérlega gaman að skoða fólk. Lesa úr hegðun þess og tilfinningum. Þegar við vorum á leið heim í gær upp úr kvöldmat var mikið af pörum sem kvöddust á lestarpallinum. Oftast urðu strákarnir eftir en hnáturnar stungu sér inn í lestina. Tvær menntaskólastelpur komu á harðahlaupum niður pallinn og önnur náði inn rétt sem dyrnar lokuðust. Lestarstjórinn ákvað greinilega rétt sem snöggvast að opna aftur og hleypa hinni inn líka. Sjéntilmaður.

Svo eru allir í símunum. Að tala oft hátt og snjallt eins og maðurinn á næsta borði sem notar allskonar fræg nöfn eins og ekkert sé sjálfsagðara. Strauss Kahn segir hann og fleiri nöfn fjúka. Við skiljum ekkert samhengið. Kannski er hann í spurningaleik.

Sumir hvísla og roðna og enn aðrir eru að hlusta eða horfa á eitthvað. Sumir hanga fast í stöngunum en nokkrir standa svalir og halda hvergi og haggast ekki.

Og lestin sem við erum í er löng og opin í gegn svo maður sér hana hlykkjast, vera beina við brautarpalla en hlykkjast í göngunum á milli stöðva. Maður er eins og í ormi. Milanó er stórborg og þar eru neðanjarðarestir og sporvagnar en lítið um strætóa. Það er helst túristaútsýnisvagninn sem er strætó. Svo er mikið af bílum. Alls staðar bílar og reiðhjól og vespur og mótorhjól. Maður lifandi. Ég hef aldrei séð annað eins af mótorhjólum. Sum eru með tvíhjól að framan. „Svona vil ég!“ segir Sigga.

Kristalshótelið er ágætt og ódýrt. Þar er net sem er dýrt. 4 Evrur per klukkustund. „It should work in your room“ segir töffarinn í afgreiðslunni en það gerir það ekki og ég fer niður í anddyri og sit með fólki sem talar við ættingja á Skype.

Netið er hægt og dettur út og er leiðinlegt. Er ekki alltaf kvartað undan tölvum?

Sigga er svolítið bitin og klæjar undan bitunum. Helvítis flugurnar.

Svo er lagt í hann. Það er stutt út á stöð og það er skýjað og ekki aveg eins heitt. Lest til Verona 12.05 og áfram til Dossobuono. Hvað er Dossobuono?

Við bíðum eftir lestinni sem er á leið frá Genf og er 15 mínútum of sein – en hún heldur brottfarartíma. Við um borð og Dísus! Vagninn er kjaftfullur og ekkert pláss fyrir töskur. Önnur stóra taskan undir sætisborðið, bakpokinn upp og hin fer í næsta vagn. Vonandi fer hún með okkur alla leið!

Hjá okkur sitja fínar eldri frúr og tala út í eitt. Landslagið líður hjá og fallegir akrar, vínekrur, ólívutré og kalkfjöll sem búið er að höggva úr. Þegar nær dregur Verona er Gardavatnið í allri sinni fegurð og þétt byggð allt í kring! Við stoppum á Porta Nuovo eða Nýja porti, bíðum smá og fylgjumst með m.a. hópi rokkara sem dragast með stóran bjórkassa sín á milli en hann léttist hratt.

Svo kemur lest sem minnir á Svíþjóð, tveggja hæða, og við skutlumst inn. Hún lokast fljótt en virðist aldrei ætla að komast af stað!

Við rennum inn á pallinn í Dossobuono og sjáum stöð sem er mannlaus, lítil, og hvert eigum við að fara? Við sjáum lítið kaffihús og konan segir okkur á brotnu máli að það séu 500 metrar í Via Cavoir og hún liggi þvert á götuna sem við eigum að fara. „Cinque minuti“ segir hún.

Við förum niður götuna. Klukkan er tvö og hitinn um 30°C. Via Caovoir finnst fljótlega en hvar er hótelið? Nóg af hótelum þarna. Hotel Europa og hotel þetta og hitt. Sigga sér hús númer 11 en hvar er þrettán? Jú, þarna er port og þarna er það. Antichi Cortili! Við inn og afskaplega ljúf stúlka tekur á mótí okkur fagnandi og segir okkur heppin. Þau séu að fara að loka vegna siestunnar! Ljúfmennskan uppmáluð. Óvanalegt. Við eigum að vera á herbergi 6. Ég elska þetta þorp. Hvernig er herbergið?

Aldrei séð annað eins á Ítalíu. Ég elska þetta hótel. Það er nýtt, nýmálað, allt alveg svakalega fínt! I love it eins og kallinn sagði!!!

Við tökum siestuna hátiðlega og fáum okkur svo göngutúr. Fólk segir „bonasera“ og við sjáum falleg hús og sætar litlar búðir. Í einni er keypt svolítið af ávöxtum og volgt vatn til að skola þá. Eg borða eina peru og ímynda mér að hún sé ræktuð í Veneto eða Fenjalöndunum. Við kíkjum í handverksbúð og listakona sýnir okkur sitt lítið af hverju en Sigga kaupir „costumo intimo“ þrátt fyrir að konan skilji ekki ensku og við ekki ítölsku. Við förum í apótek og lyfjatæknir skilur Siggu og sýnir okkur hvernig hún er bitin. „It is a horrible time“ segir hún og það fer hrollur um hana.

Við komum aftur á hótelið og fáum okkur kaffi. Þjónustan frábær og ég fæ aðstoð við netið. Svo er pizza sem er alveg svakalega góð og meira kaffi. Mikil traffik og þjóustustúlkan er aveg til í að æfa sig á enskunni segist vera með sólarofnæmi og ekki myndi þola kulda eins og á Íslandi.

Ljúfur drengur, sem er líklega yfirþjónn, segir okkur að húsin séu meira en hundrað ára og að þarna haf verið svínabú. Það séu þrettán ár frá því veitingahúsið opnaði en þrjú frá því hótelið hóf rekstur.

Við sitjum frá síðdegi fram á kvöld og sjáum kaffihúsið breytast í restaurant. Þjónustupíurnar hlaupa fram og aftur. Yfirþjónninn heilsar vildarkúnnum og eigandinn fylgist með. Rétt fyrir opnun sitja kokkarnir og undirbúa kvöldið.

Dossobuono, æði. Hótelið, æði. Fólkið, æði. I love it, æði!