Nokkur atrriði um Ravenna

Ravenna er satt að segja svolítið sveitó en þó gríðarlega sögurík borg. Túrisminn á langt í land þar og sést það m.a. á því að fólk lokar búðum og veitingahúsum yfir hádaginn. Tekur sér síesta.
Eins og lesa má í pistlunum þá vorum við bæði gagntekin af þessari litlu samt stóru borg. Enn ein útgáfan af Ítalíu. Manni mætti meira og minna alúðlegt fólk, tempóið notalegt og engar ferðamannabiðraðir. Sérstakt miðað við það sem þarna má sjá.
Hótelið var frábært að öllu leiti, kannski síst morgunmaturinn en annars snyrtilegt, hlýlegt og alúðlegt.
Héraðsvínin eru frábær. Algengust eru Sangiovese rauðvínin, höfug, bragðmikil og afar góður fylginautur með mat.
Ég mæli með Ravenna, fyrir þá sem leita að ferðamannastað án túrista og fyrir þá sem hafa áhuga á sögu, húsagerð, listum og góðum sögum. Um leið og þeir varðveita söguna þá hafa þeir húmor fyrir ýmsu.
En ég mæli líka með henni fyrir þá sem einfaldlegal vilja fá smá bragð af svolítið gamaldags Ítalíu.
Þessari yndislegu.
Ég meina það!

Mia bella Italia

Flug og ferðir frá Brussell til Bologna voru ekki flókið ferli. Eftir smá spádóma ákváðu lúnir ferðalangar að splæsa í leigubíl en sá fyrsti sagðist ekki fara til Ravenna en benti á næsta sem sagði já.

Ítalía.
Ég er kominn heim.

Það er nánast ekkert sem ég ekki kann vel við á Ítalíu, nema kannski reykingarnar, hjólaliðið og eitthvað eitt eða tvennt í viðbót.

Við sáum minna af Bologna en síðast og bílstjórinn sem ók ekki eins og Ítali og var afar viðkunnanlegur sagði okkur eitt og annað. Hann sagðist alltaf kaupa olíu frá Sardiníu en konan hans er þaðan – hann frá Bologna. Hann talaði einnig mikið um kirkju sem við yrðum að skoða, Santo Paulina eða eitthvað svoleiðis. Það kom á okkur skondinn svipur þegar við áttuðum okkur á að hann var að tala um San Appolinara in Classis, sem er stór kirkja í útjaðri Ravenna.
Ravenna nálgaðist og það runnu á mig tvær grímur því þetta var bara ósköp venjulegur smábær að sjá. Eftir smá samningaviðræður við kortakerfið í spjaldinu sem hann ók eftir vorum við komin að Exclusiv hotel La Reunion. Við út úr bílnum og það var heitt. Eins og í Belgíu. Og hótelið?
Tja það er þó eitt sem Ítalir hafa fengist við frá því á dögum Rómaveldis og það er ferðamennskan.
Alúðin geislaði af manninum við afgreiðsluborðið. Herbergið hreint og fínt og ekki bara herbergi heldur íbúð! Lítil vissulega en eldhús og bað og svefnherbergi.
Við komum okkur fyrir og fórum svo út að ganga. Spurðum í mótttökunni hvar væri gott að borða og okkur var vísað á fjóra staði. Við fórum út og OMG eða mamma mia eða hvað maður nú segir. Ravenna er afskaplega notalegur staður og er að sækja í sig veðrið eftir að hafa verið svona utan sviðsljóssins. Elstu mannaminjar eða borgarminjar eru fá því fyrir 3.500 árum og síðan þá réðu Rómverjar henni, Langbarðar, Austgotar, Páfaríkið, Býsans, Feneyingar og svo koll af kolli.

Hér hafði Oscar Wilde viðdvöl, Byron kom við og Colin Porter og svo má lengi telja. Ekki man ég hvers vegna mig langaði hingað. Var það úr ferðasögum Davíðs Stefánssonar og félaga hans? Var það Nonni (Jón Sveinsson)? Ég man það varla. Og ég man varla hvað það var sem ég þurfti að fá að sjá.

En hamingjan hjálpi mér. Það sem ég fékk að sjá var margfalt magnaðra en nokkuð sem mér gat dottið í hug.

Á kvöldröltinu kom í ljós margbrotin saga þessarar borgar. Hér eru hallir Feneyinga, nýklassísk hús og svo fornar kirkjur. Já. Hvort þær eru fornar.

Ég hélt að aðalkirkjan væri Duomo eða Dómkirkjan. Það var öðru nær.
Hér eru Piazza eða torg um allt og eitt kennt við John F. Kennedy. Þarf að finna út úr því.
Piazza Popolo er torg fólksins og þar eru gildishúsin hvert af öðru og út frá því liggur stutt gata og þar eru veitingahús í röðum. Við litum inn á Mariani og hittum þar þjón sem reyndist snillingur í að liðsinna okkur. Þegar við horfðum á vínlistann vonleysislega þá kom hann með rauðvín og sagði mér að smakka. Þetta var vín sem varð til sem samlagsvín úr héraðinu og var yndislegt. Maturinn frábær og hann kvaddi okkur með handabandi. Við röltum stóran hring og komum að San Vitale kirkjunni og mörgum öðrum mannvirkjum en nóttin nálgaðist og við fórum södd að sofa.

 

Fundað í Buda og vappað um Pest

Nú var komið að því að ráðstefnan sem ég var að fara á hæfist og nú skildu leiðir.
Sigga rölti fram og tilbaka um Pest á meðan MÞ sat ráðstefnuna.  Það er ákaflega skemmtilegt að rölta um borgina og um að gera að taka pásur af og til og horfa á mannlífið.
Ráðstefnan gekk vel og var afar fróðleg og uppbyggjandi.
Þegar leið að lokum eiginlegra fundarhalda þá ákvað ég að yfirgefa þennan afskaplega góða selskap og fór að leita að Siggu. Hana fann ég á stéttinni utan við hótelið okkar og eftir að ég var búinn að skipta í sparifötin, landsliðstreyjuna, þá fórum við á matstað sem okkur hafði svo sem litist vel á.
Við litum inn á veitingahús sem heitir Verne og fengum afar þægilegar móttökur. Aftur var maturinn óskyldur myndunum og þegar Sigga bað t.d. um sósu þá sagði þjónkan einfaldlega Nei.
Þjónn þarna nærri var liprari og sótti sósu.
Myndin er tekin á Verne.

Næst var farið á pöbb sem heitir The Pointer en þar mátti sjá knattspyrnuleiki kvöldsins, Ísland-Króatía og Argentína-Nígería. Segir ekki meira af því en mér fannst bæði tapliðin standa sig frábærlega og eins gott að Maradona kvaddi ekki þennan heim í leikslok.

Þar með var nú stuðið úr kvöldinu.
En það kemur dagur eftir þennan dag.

Ferðin hefst

Það var reglulega gaman að komast inn í Flugstöð Leifs Eiríkssonar á laugardagsmorgun. Svo tók við bið. Og bið.
Þegar við höfðum verið flutt með strætisvagni út í vél þá lamdi rigningin okkur á landganginum og maður hugsaði bara til Búdaapest og Ravenna og Síena og....
Flugið var ágætt, lendingin frábærlega mjúk og Wizz air fær ágætiseinkunn, nema hvað varðar sætisbilið.
Eftir lendingu hélt biðin áfram eftir töskunum, svo var það stöðvarbíll í bæinn og á Hótel Matyas.
Hótel?
Það varð fljótlega ljóst að þarna yrðum við ekki lengi.  Fyrir utan endalausar tröppur þá var allt skítugt, - nema maðurinn í móttökunni, sem var þjónustulipur og sagðist mundu endurgreiða okkur allt nema fyrstu nóttina.
Við fengum inni á Cosmo sem er í Vita Uta - langri og mikilli göngugötu.
Þar er allt annað yfirbragð, hreinni herbergin og allt það.
Raunar finnst mér Budapest svolítið rykug en hún er snyrtileg.
Þegar við ókum frá flugvellinum þá  fannst manni sem maður gæti verið á hraðbraut við hvaða borg sem er. Mörg vörumerkin eru þau sömu og meira að segja mótorkjaftarnir í útverpinu hljóma eins og ónefndir morgunhanar á ónefndri útvarpsstöð.
Alla vega, eftir að vera búin að fá að skipta um herbergi hjá Matyas þá fórum við út að spassera. Viti menn, hérna vantar ekki veitingahús- kannski ekki frekar en Reykjavík vanti hótel. Og þessi veitingahús eru þjóðrækin og selja ungverska rétti, ungverskan bjór, ungversk vín...
Allir eru með gullas súpu.
Allir!
Við fundum einn notalegan og sátum fyrir utan hann, sá heitir Kantin, en það er varla nógu heitt til að sitja úti.
Svo héldum við áfram að spassera og rákumst þá á fleiri ferðalanga frá Íslandi og spasseruðum með þeim smá stund.
Því næst var háttatími og hótelskipti!




 

Ævintýri í aðsigi?

Það er óvanalega falleg kvöldsólin yfir Faxaflóa í kvöld, á Jónsmessu.
Og það er ferð að hefjast. Það er sumarfrí!
Fylgstu með!