Last day (eiginlega síðustu þrjá)

Ég sit hér í stofunni á Rue de Washington í Kastellin eða Chatelain í Brussell.

Það er kalt úti. Bara 11 gráður á Celsíusi. Fólk er vel klætt á leið til vinnu eða skóla. Ung kona leiðir barn og barnið er að kvarta, líklega svona venjulegu barnakvarti og hún róar það ósköp blíðlega.

Í gær var ég í 30 gráðum í Dubai.

 

En byrjum í fyrradag.

Þá fórum við af stað og röltum út í Metró - við erum svo hagavön hérna! og stefndum út í Deira. Anddyrisvörðurinn (the Concerge) hafði sagt okkur að öðru megin við sundið væri svona gamallegur bær og gaman að skoða en hinum megin væri Old Deira og þar væri t.d. markaður.

VIð fórum út á hárréttum stað og ætluðum fyrst í þennan gamla bæ.

Hann var ekki Old town, Hann var Walled town. Afgirtur og aflokaður og greinilega einhverjar viðgerðir í gangi.

O jæja.

VIð leituðum að Water taxi og fundum hann ásamt tveimur rútum af Kínverjum sem stóðu í halarófu með fararsstjóra sem lét eins og hann væri að stjórna leikskólabörnum.  Svo var ein rúta af Ameríkönum sem mynduðu hrúgu.

Við um borð, Dírham á mann og vertu snöggur, og þegar báturinn var ískykkilega hlaðinn var siglt yfir. Ekkert verið að spá í hleðslujafnvægi eða binda bátinn. Hann skall í bryggjunni og allir út, allir um borð. Svo var siglt og leikurinn endurtekinn. 

Og við kominn á þennan markað. Tilfinningin næstum eins og í Gömlu Delhi (sjá Skrýtinn dagur ...). Nema hér erum við túristarnir að kæfa allt.

Við fórum góðan hring og sýndum kryddi mestan áhuga. Einn gekk á eftir mér og vildi selja mér Pashmeena og Kashmeer trefla og þegar ég sagðist vera nýkominn frá Indlandi yppti hann öxlum og sagði „hey big guy, - this is the real thing!“

Svo fórum við og ætluðum að kíkja á strendur. Það er ekki augljóst. Öfugt við t.d. Spán sem lítur svo á að strandir séu opnar þá eru þær lokaðar hér. Enda er greinilega allt til sölu. Við fengum leiðsögn hjá ungri konu í Metróinu sem áttaði sig ekki á því að kortið var ekki landfræðilegt heldur stílfært og við fengum labbitúr dagsins út úr því! Við fundum loks strönd en sölubásar? Búðir? Staður til að setjast niður?

Þessir guttar sem hér ráða þyrftu að fá spænska ráðgjafa (eða tvo íslenska. Segi ekki meir).

Allt um það. Við fórum út og suður og það sem er merkilegast við það flandur er að við áttuðum okkur á því hvað var í rauninni svo skrýtið við þessa borg.
Við erum búin að fara víða um heim ég og dóttir mín. Við erum búin að sjá margar borgir sem hafa byggst inn í landslag og náttúru vegna þess að hún veitti mat, skjól, öryggi eða annað sem mannfólkið sækist eftir, ekki síst þegar börnin eru annars vegar.

Þessi borg var handsmíðuð í miðri eyðimörk og það er allt þarna byggt á sandi eða landfyllingu þar sem næsta fátt myndi gróa ef það væri ekki vökvað og sett niður.

Og svo eru keyptar ímyndir. Þarna er Wall street, World trade center, Lególand og svo framvegis. Og maður sér þetta líka í flugvélum án efa besta flugfélags sem ég hef flogið með. Emirates. Auglýsingarnar eru eiginlega þær að þú þarft ekki að fara annað. Við eigum svona í Dubai.

Við fundum aftur Stefanos við Marinuna og fengum okkur mjólkurhristing og vatn og fórum svo á hótelið. Fengum ágætan mat á veitingastað sem heitir Night and day og svo var bara að gera klárt. Það var útskráning kl. 0515 og taxi kl. 0530 og svo var flug!

Flugið var frábært, nóg pláss og við höfðum hvort sína sætaröð. Og okkur fannst kalt í Belgíu! Bara 11 gráður. Eftir að hafa komið draslinu heim til ÁSM þá fórum við á markað, svo á vínbar og loks á ítalskan stað þar sem við fengum ágæta pizzu og meððí.

Svo var bara lokaspretturinn að taka það upp sem eftir átti að vera, ganga frá því sem bættist við í Brussell og OMG lyktin upp úr töskunum. Þar sem ég sit á flugvellinum í Brussell og bíð upplýsinga um flugið þá finnst mér ég anga og ég er í fötum sem ekki hafa verið notuð til þessa.

Töskur út á svalir og allt í þvott eða hreinsun.

Elsku kæru Anna Margrét og Karan. Tak for jeg maatte komme. Takk fyrir samveruna á Tivoli allir sem voru þar og líka hittinga á hraðbrautum Indlands.

Takk Ásta Sigrún mín fyrir að dröslast með karlinn. Það er ekki leiðinlegt að ferðast með þér.

Ég sagt það oft og áður að karlar, sem, eins og ég, njóta þeirrar gæfu að eiga börn eins og ykkur systkinin, tengdadætur eins og þær tvær og barnabörn eins og HS og HF, svo ekki sé nú talað um hana Siggu mína, slíkir karlar njóta meiri góðvildar örlagadísanna, slíkar sem þær eru, en meðalmenn í þessum heimi.

Meira af Do buy nei ég meina Dubai

Það er nú ýmsu við að bæta frá fyrsta deginum (utan flughafnar) í Dubai.

Í fyrsta lagi gekk nú á með ýmsu frá Delhi. Lemon tree er akkúrat svona eintak sem sett er niður rétt við flugvöll og fólk gistir á þegar það er að millilenda eða er á leið í flug. Lítil en mjög snyrtileg herbergi og allt það, hljóðbært og í sjálfu sér ágætur restaurant, þar sem stefnan er að vera með fatlað fólk í vinnu.
 Ferðin frá hóteli á völlinn var góð nema eftir djarflegan akstur DK þá þótti okkur þetta hálf máttlaust. ÁSM segist sjá mig fyrir sér í sama leik á Sæbrautinni... SAma leik og DK það er.
Síðan byrjaði ballið.
Við vorum netskráð en afar ákveðinn Emirates starfsmaður sagði hina röðina ganga betur og skipaði okkur í hana. Hin röðin gekk miklu betur og ég vísa á frú mína elskulega ef fólk vill fá lýsingar á hátterni mínu við slíkar aðstæður.
Við innrituð - vegabréf skoðað öðru sinni. Við í til útlendingaeftirlitsins að skoða hvort við höfðum mátt vera í landin, (Passi og byrðingskort (boarding card) P og B). við í vopnaleit (P og B). Við í Fríhöfn  (P og B).  (P og B). Við út í hlið ( (P og B) og við í röðina út í vél  (P og B) og loks út í flugvél (B).
Er ég kom út í vél þá stóð þar flugfreyja og sagði mér að sæti 38 væri aftar og benti mér hvert ég átti að fara. Það vita Guðir og helgar vættir hversu glaður ég er að hafa manneskju sem bendir mér á svona.
Úti í vél kom upp ástand með sætin okkar og fyrr en varði sat ég ekki lengur í gangsæti heldur í miðju. Var að hugsa um að gera vesen því nú var ÁSM orðin eins og ég var í innritunarröðinni...
En allt gekk þetta nú vel. Við pöntuðum Uber og til okkar kom Lexus ráðherrabíll. Inn á hótel og það var allt Yes mam og certainly sir. VIð erum í tvegja herbergja íbúð með eldhúsi, þvottahúsi og baði.
Á 26. hæð. Af 40.
Eftir smá snyrtingu og svoddan var arkað út í Metró og þaðan niður á Marinu, skoðuðum okkur um sögðum nó þeink jú við ágenga þjóna. Lóðsuðum okkur niður á strönd sem var nokkuð flókið, miðað við að bærinn er með Marínu! Gengum spotta á ströndinni og leituðum svo leiða aftur upp á götu. Við fundum leið og viti menn. Allt í einu stóð þar öryggisvörður þungur á brún. Við útskýrðum erindið og hann sagði ábyggilega fjandans útlendingar á arabísku, fylgdi okkur upp undir hótel go tjáði mér að fæstar strandirnar væru almennings - flestar væru í eigu hótelanna.
Þar lét hann okkur í hendur annars 0ryggisvarðar sem fylgdi okkur nánast út um aðalinnganginn.

Dubai, Do buy, Dúbídú

Dubai er borg í Sameinuðu arabísku furstadæminu. Hér býr eitthvað á fjórðu milljón og er um þriðjungur búsettur hér tímabundið. Mér skilst að annað eins sé aðkomufólk sem býr hér varanlega.

Það er geggjað hvað þessi borg er geggjuð. Sjáðu t.d. turninn lengst til vinstri!

Fyrir mann sem er búinn að horfa á fátækt og nægjusemi heillar þjóðar, óhreinindi, mengun og allt upp í ofurvelsæld þá er undarlegt að horfa á aðflugið að Dubai, fara um flugstöðina, vera ekið í Lexus leigubíl frá UBER og sjá ekkert nema breiðstræti, turna og aftur turna og ef maður snýr sér við þá eru fleiri turnar og margir í byggingu.

Hér er ekkert skítugt nema við af Delhiþoku. Herbergin okkar eru margra herbergja svítur sem myndi hýsa tugi íbúa Delhi.

Dubai er nýleg borg og líklega keppast menn um, svona eins og auðmenn Bologna, um þar hver eigi nú stærsta...

 

 

turninn!

 

Við öndum að okkur fersku lofti, hér er hlýtt og engin þoka, allt annað andrúmsloft í þessu Mekka velmegunarinnar.

Bjór? Hann fæst í Belgíu, ekki hér...

Báturinn heitir Ali Baba - fór hann á sjó?

 

 Dubaibúar eru stoltir af borginni sinni og hér er allt gert. Hér er Legoland og hvaða annað skemmtigarðakyns. Við ætlum í gamla bæinn á morgun, fórum marínuna í kvöld og svo er spurning um Burj kalifa. Sjáum til.

Ferðalok - á Indlandi að sinni

Agra er borg sem stendur á bökkum árinnar Yamuna og er í héraði sem heitir Uttar Pradesh ríki. Höfuðborg Uttar Pradesh heitir Lucknow.

Við erum hinsvegar komin til Jaipur, sem er höfuðborg Rajastan. Ólíkt Delhi og Agra er þessi borg stofnuð árið 1727 af Jai Singh II sem nefndi borgina eftir sér. Þarna er hluti borgarinnar skipulagður í þaula og mikil breiðstræti en fátæktin sú sama. Litlar smásöluverslanir vekja athygli sem og nánast algjör fjarvera stórverslana, magasína og merkjabúða s.s. H&M.

Jai þessi hafði búið um hríð í sloti forfeðra sinna sem er gríðalega stór kastali kallaður Ambur virkið. Vegna þess hve skipulögð hún er (og finnst ekki annað eins á jörðu sagði leiðsögumaðurinn.) þá ganga þvergötur vers og kruss en inni á milli koma þröngar snúnar götur sem DK ekur um af sinni fádæmalausu snilld. EN innan um og á milli eru örbirgðin og skíturinn.

Nýr leiðsögumaður tekur við og sýnir okkur fyrst háan vegg sem var ekki sérlega vel skýrður eða spes.

Þegar þessu lauk og við áttum að fara í bílinn þá var ég eitthvað að góna og vissi ekki fyrr en að ég var kominn hálfur inn í bílinn að annars vegar var bílstjóri að æpa á mig og ýtti mér út og hins vegar stóðu ÁSM, DK og leiðsögumaðurinn æpandi og einhver togaði í jakkann minn. Þvílíkur æsingur. Þegar annar hver leigubíll er hvítur Toyota Innova og hinn helmingurinn hvítur Toyota Innova með álímdri rönd þá er nú alveg hægt að ruglast á bílum án þess að það skapi alþjóðlegt stríðsástand.

Hins vegar brast út skellihlátur í réttum bíl og DK jafnaði sig á hótelruglinu.

Nú upp í fjöll og spennan jókst. Við stefndum í átt að risastóru virki maharasjana í Rahsastan. Mikið hefur hann talið sig hafa að verja. Ekki það að það tók um 200 ár að koma þessu öllu fyrir og stuttu síðar flutti Rashinn sig til Jaipur, - sjá neðar.  Raunar skýrir Aarvan út skipulag kastalans en það eru fjórir hallargarðar. Sá fjórði var fyrir her og hersýningar. Þriðji var þar sem hann tók á móti þegnum sínum. Annar var þar sem hann tók á móti gestum og var jafnframt með vetrarhöll fyrir sig og konurnar 12. Í þeim fyrsta voru íbúðir kvennanna og leynigangar svo hann gæti laumast til þeirrar sem hann kaus án þess að hinar vissu hver sú „hamingjusama“ yrði. Fyrsta drottningin átti svo stóran heitan pott þar sem hún baðaði sig í mjólk og rósablöðum...


Hann sýndi okkur hvernig kastalinn virkaði. Þannig var t.d. torgið þar sem íbúar héraðsins hittu herra sinn skipulagt þannig að eiginkonurnar gátu fylgst með án þess að sjást. Þá var fyrstu drottningu ekið um á hjólastól sem þýddi að aðgengi fyrir fatlaða er frábært – og hefur verið það frá 16. öld. Einnig að það var vetrarhöll inni í kastalanum þar sem veggir voru skreyttir speglum frá Belgíu og gimsteinum víða að. Svona rými er hægt að skoða úr fjarlægð en ferðamenn eru víst skæðir við að reyna að ná sér í bita. Gangarnir milli herbergja eru þröngir og mér, þó nettur sé, þótti nóg um!

Á leið niður stoppuðum við á árbakka vatns sm sá höllinni fyrir svala og þar hittum við aftur fólk úr brúðkaupinu góða – Íslendinga!

Þar voru einnig snákatemjarar og kostaði 50 rúpíur að taka mynd. Hér voru einnig fílar í fullri vinnu við að ferja fólk sem og kameldýr. Raðirnar voru langar og því var nútímasamgöngutækniakstursaðferðafræði notuð með flauti og ýtni og vangaveltum um hvort hann æki alltalf á fjórum hjólum.

Úr amburlitaða virkinu í gult virki en eins og nefnt var að ofan ákvað Jai maharishi að flytja starfsemina ofan úr fjalli og í nýja höll, eiginlega um það leiti sem byggingu hinnar var að ljúka. Til að fá svala og raka skellti hann svo einni höll út í stöðuvatn við borgina, þrjár hæðir upp úr vatninu og líklega ein eða fleiri neðan vatnsborðs.
Við svo búið vorum við spurð um handverksmarkað. Þar væri allt handunnið af fólki sem fékk skít og skammir að launum. Við afþökkuðum pent, langur akstur framundan og það allt.

 

Þessi er reyndar frá Agra en hér er verið að leyfa mér að prófa söngskál...

Þá var farið með okkur í borgahöll núverandi maharishi, sem er raunar meira eins og lordar Bretlands. Hefur lítil völd, selur aðgang að heimili sínu og heldur brúðkaupsveislur og fleira og virðist nú bara gera það gott.

Flottasta fyrirbærið í Jaipur er stjörnuskoðunarstö. Þar eru sólúr og gleiri tæki til að skoða hvað klukkan sé með nákvæmni upp á tvær sekúndur segir Arvin. Og viti menn – hann las á græjuna, og klukkan mín var nákvæmlega það sama. Hún er frá 17. eða 18. öld.

Nú var steðjað í bílinn til DK og gædinn kvaddi.

Stefnan tekin á Delhi og ég viðurkenni að hafa gripið í eitthvað mér til öryggis svona af og til..
Það var samt viss tómleiki í loftinu. Á morgun fljúgum við héðan. Ótrúlegu draumaferðalagi að lljúka í frábærum félagsskap. Skrýtið. Þetta virtist svo löng ferð!

 

Stóri dagurinn í Agra

Dagurinn í dag hófst í þoku. Við höfðum beðið leiðsögumanninn, konuna hana Zeemu, að hitta okkur um kl 06 til að fara út í Taj Mahal. Það var svo mikil þoka hins vegar að brottför var frestað til kl. 07.00.

ÁSM tók þessa

 

Þá strax voru komnar miklar raðir í Taj Mahal en útlendingar njóta forgangs (enda borga þeir sumstaðar tífalt á við heimamenn) og Zeema renndi okkur í gegnum allt á örskotsstundu.

Það verður að viðurkennast að okkur fannst hún hafa fulllangan formála að þessu öllu og útskýra sjónarhorn og sögu staðarins. Taj Mahal er eitt af sjö núverandi undrum veraldar. Það er tákn um ást, sorg, ofbeldi og ótrúlegan metnað.

 

Stutta útgáfan er þessi: Mógúllinn Shah Jahan, féll flatur fyrir konu sem hét Mumtaz Maha. Hún var islömsk prinsessa frá Persíu. Hann var þá 14 ára. Hann bað hennar tíu sinnum og fékk nei jafnoft en hún gaf sig við ellefta bónorðið eftir fimm ára eltingaleik.

Hún var ekki eina konan hans en sú sem naut mestrar virðingar. Munum að hjónabönd þessa tíma gátu verið pólítískir samningar. Mumtaz Mahal lést árið 1631 af barnsförum, þegar hún ól bónda sínum fjórtánda barn þeirra hjóna. Shah Jahan afréð með det samme að byggja minnisvarða um hana. Framkvæmdir hófust þegar árið 1631 og Shah Jahan sótti færustu steinsmiði og aðra iðnaðarmenn til nærliggjandi landa, sem og Indlanda og sagan segir að á hverjum tíma hafi 22 þúsund manns og 1000 fílar unnið að byggingunni sem tók 22 ár að reisa. Það er allt byggt úr hvítum marmara. Verkið kostaði 32 milljónir rúpía og það er ekki uppreiknað til samtímans. Verkinu lauk árið 1653. Þess má geta að matarskammtur hjá götusölum kostar frá einni og upp í tíu rúpíru. Miðað við þar eru þetta (m.v. 5 rúpíu meðaltal) nærri sex og hálf milljón matarskammta á núverandi verðlagi en ég er viss um að rúpían hafi fallið í verði síðustu 360 árin eða svo.

Nafnið á grafhýsinu er stytting á nafni Mumtas Mahal. Hún taldist þriðja drottning en hann hélt mest upp á hana og mun hafa hundsað hinar drottningarnar. Nafn konunnar er gælunafn og þýðir eiginlega Gimsteinn hallarinnar.

Árið 1658 tók sonur hans völdin og setti föður sinn í fangelsi, eiginlega stofufangelsi, svona eins og að vera fangelsaður og settur í forsetasvítuna á flottasta hugsanlega hóteli heimsins. En þar mátti hann dúsa og hafði sér það helst til friðþægingar að horfa á Taj Mahal yfir ánna frá höllu hans. 

Það er margt sem einkennir Taj Mahal. Eitt er samhverfan en húsið er eins á alla kanta. Á því eru fjórar dyr sem snúa móti höfuðáttum. Hjálmurinn yfir því er tvöfaldur og skraut hverrar hliðar NÁKVÆMLEGA eins. Yfir dyrum er texti úr Kóraninum. Það er blómaskraut sem er Hindískt og tákn sem koma víða að á húsinu. Yfir hjálminum er t.d. lótusblóm höggvið og látið snúa niður sem tákn um dauða hennar. Turnar eru fjórir hver á sínu horni og halla þeir út þannig að ef kæmi jarðskjálfti að þá féllu þeir út en ekki á hofið.  Einnig að það er búið að girða allt svæðið þannig að almenningur getur ekki snert nema sléttan marmara vegna þess að fólk var að pilla úr veggjunum. Taj Mahal á sér sín leyndarmál. T.d. er kista drottningar sem sést á gólfi grafhýsisins eftirlíking en sú raunverulega er undir gólfinu dýrlega skreytt gimsteinum og allskonar glimmeri.

Svona má lengi telja.

En orð lýsa illa stemmingunni sem þarna var að finna. Þar eru myndir betri. Koma en hótelanetið erþungt og því er ég á eftir!

Þegar við vorum búin að meðtaka stemminguna, sjá bekkinn sem Díana sat á, fá allar sögurnar, t.d. af hinum drottningunum sem var bara holað niður með öðru fólki þá létum við berast með straumnum og út af svæðinu.

Næst var rauða virkið í Agra sem er firnamikið mannvirki og ná virkisveggirnir um tæpum fjórum kílómetrum sem er þá ummál kastalans. Þarna var gríðarleg mannmergð en samt gaman að skoða. Það var lærdómsríkt að sjá Zeemu hafa stjórn á umhverfi sínu af kurteisi og festu, - þetta er nefnilega ekki land kvenna með völd. Hún sagðist vera kennari og master í sögu, ætti pabba sem væri skólastjóri, menntaða móður og afturhaldssama ömmu sem skildi ekkert í barnabarninu.

En Rauða virkið var yfirgengilega magnað og margt að gleypa.

Eitt var sagan af einum mógúlnum sem kom sér upp útimarkaði á grasflöt í hallargarðinum þar sem eingönu konur mátt versla. Þannig valdi hann ofan af svölunum eina og eina sem fæstar urðu meira en einnar nætur gaman. Þá sáum við mannvirki sem voru m.a. húsnæði Shah Jahan sem hagaði málum þannig að hann sá til Taj Mahal. Honum var svo búin dýflissa eins og að ofan var reint sem var þó í skárri kantunum.

Núna hefur indverski herinn höfuðstöðvar í kastalanu og er því einungis hægt að skoða um 25% eða minna. Er nú nóg samt!

Þegar þarna var komið við sögu var sérlega nauðsynlegt að kynna sér handverk steinsmiðanna sem útbjuggu skrautið á Taz Mahal, það er hönnuðu litamynstur og skáru út í allskonar steina, sem var komið fyrir í marmaranum. Okkur var sagt sitt af hverju um kjör þeirra. Þeir eru afkomendur handverksmannanna sem skreyttu grafhýsið en Shah Jahan neitaði þeim um að fara því hann vildi ekki að þeir gætu unnið slíka þjónustu fyrir aðra. Þegar kynningunni lauk vorum við skyndilega komin í búð sem seldi handverk þessa fólks. Þar var mér boðin allvegleg borðplata sem kosta átti 35 þúsund bandaríkjadala (ekki rúpia – þá hefði ég keypt hana) auk sendingakostnaðar.

Hér skildust leiðir. Við kvöddum Zeemu með virktum og fórum að leita að gististað. Síðasti dagur dvalar okkar á Indlandi yrði næsta dag. Hverju gleymdum við? Gat það verið?

DK ók í loftinu frá Agra til Jaipur og við á Sheraton four peeks, sem reyndist með mjög glæsileg herbergi, flottan matsölustað, ekki eins góðan morgun mat og sérlega leiðinlegan þjón.

En svefn sótti að – við eigum að vera tilbúin kl. 7.30 sagði DK.

Farið frá Delhi til Agra

Jæja. Nú er þessi langa ferð meira en hálfnuð. Ótrúlegt.
Ég ætla að gera smá samantekt, hvenær sem það gerist en það er úr ótrúlega miklu að vinna.
Engu að síður. Á slaginu kl. 8,55 kom maður í anddyrið og spurði hvort ég væri Mister Ásta Magnúsdóttir, hann væri Mister Singh.
Við leiðréttum þennan misskilning og fórum af stað í mikla ferð um Delhi undir leiðsögn Mister Singh og Mister DK undir stýri.
Við hófum leik við Qutb minar en  þar fórum við líka fyrr. Nú fengum við miklu skýrari mynd af staðnum og dæmisögur í hrönnum.

 

Meistararnir sem byggðu í Qtub endurnýttu gamalt Hindúahof en urðu m.a. að má burtu mannsmyndir þannig að hér tapaði einhver Hindúaguð einkennum sínum.

 Þoka að minnka

þetta er óryðguð járnsúla árhundraða gömul. Óryðguð vegna hreinleika járnsins

 Hér má sjá endurnýtta Hindúasúlu en þarna voru engin andlit....

 

Þaðan var farið í Lótushof Bahaía. Það er gríðarstórt hús, minnir á Óperuhúsið í Sidney, og þó, hvítt og byggt úr einskonar blómblöðun.



Þetta er einskonar Pantheon eða hús allra trúarhópa. Þangað flykkjast ferðamenn, einar 11 milljónir á ári. Merkilegt nokk þá er hofið látlaust að innan og gaman að koma þangað.

Næst var það gröf Humayuns. Humayun þessi var mógúll á 16. öld. Aðeins að útskýra. Þeir eru kallaðir Mughals á indverskum tungum enda komu þeir frá Mongólíu og Mughal er hindíska nafn á Mongólíu.
Þetta er gríðarstór og fallegur garður þar sem gröfin er fyrir miðju í húsi sem er hlaðið islömskum og hindiskum táknum. Þannig er sex odda stjarnan þarna sem er í hindí talin tákn lífsins (annar þríhyrningurinn táknar karl og hinn konu) og lótusblómið í miðjunni táknar lífiðþ

 Verið er að vinna í rannsóknum og endurgerð garðsins og húsanna.

 Þessir voru að leita lúsa sem minnir á sögu írskra múnka sem sögðu svo bjart að sumarlagi á Thule (líkl. Íslandi) að hægt væri að leita lúsa að nóttu til se að degi væri!

 Þessi gat orðiðð pirruð þegar hún var kölluð madam eða þegar fólk taldi hana vera Miss Magnús Þorkelsson og mig Mr. Ásta Magnúsdóttir af því að margt var bókað á hennar nafni. En það var gaman að ferðast með henni.

Að baki þessu öllu var mikil saga sem verður rakin síðar.
Við svo búið var nauðsyn að fara í Emphorium (handverksmarkað) og virðist sem leiðsögumönnum sé upp á lagt að gera slíkt.
Loks var ekið að Indverska hliðinu sem Bretar létu byggja á þar síðustu öld sem og stjórnarhúsum landsins. Eftir þetta var farið og snætt á Lutvyens veitingastaðnum. Ekki nota hann nema í neyð.
Hér kvöddum við Mr. Singh en DK fór af stað með okkur til Agra.
Þriggja tíma flautakstur (okkar maður flautar reyndar sárasjaldan) og fylgdu menn allaveganna grófusu viðmiðum hraðbrautaaksturs. Þar voru reiðhjól og hestvagnar og gangandi fólk. Sumir - flestir fóru í rétta átt miðað við akbraut en ekki allir.
Þokan sem hafði elt okkur í Delhi og orðið minni dag frá degi þykknaði eftir því sem við nálguðumst Agra. Leiðsögumenn okkar hafa hamast við að segja okkur að þetta sé einfaldlega árstíðin.
Við komum inn í Agra undir rökkur og ókum með fram kunnuglegum sölubásum og fátækt.
Bílstjóranum tókst raunar að ruglast á hótelum og stefndi í nokkur átök uns þær á Sheraton ráku augun í hótelnafnið og sendi okkur á Clarcks Siraz.
Þar var vel tekið á móti okkur og hótelið í alla staði hið besta.

 

Tvær úr vígslunni - ég í dressinu og Linda og sú neðri af altari hofsins

 

Held að þetta sé fjármálaráðuneytið... Einn leiðsögumaðurinn sagði: ,,The maharasji had lots of power and lots of money and the people had no money. Now we don't have Maharasji but Demorasji (Democracy) and we still have no money!"

 

Og hér er vídeósvipmynd án frekari orða.

Örstutt

Jafn frábært og þetta Sheraton hótel í Jaipur virðist vera þá er netsambandið lélegt.
Ég mun bæta inn myndum og hugleiðingum næstu daga eftir því sem net leyfir.

 

Brúðkaup í gurudwara

Er í veseni með myndirnar og set inn sérstaka myndasíðu um leið og hægt er.

Nú er runninn upp stóri dagurinn hérna megin hafsins.
Hjónavígsla að hætti Sikha.
Á Vísindavefnum segir m.a.
Sikha-trú er eingyðistrú og skyld bæði hindúatrú og íslam. Sikhar eru um 23 milljónir og langflestir búsettir í Indlandi.
Sikhar leggja mikla áherslu á að allir séu jafnir og hafna því með öllu stéttaskiptingu hindúa. Þar sem ættarnöfn gefa stétt þeirra til kynna eru Sikhar almennt tregir til að nota ættarnafn sitt og nota því yfirleitt Singh eða Kaur sem eftirnafn.
Þeir byggja trú sína á helgum bókum og eru þær ritaðar á Punjabi sem er eitt af opinberum tungumálum Indlands, en þau eru á þriðja tuginn. það eru um 30 milljónir manna sem tala Punjabi sem fyrsta mál skv. Wikipedíu og virkar nokkuð stór hópur. Það búa t.d. um 30 mio manna í Malasíu. En þetta eru eingöngu 3% indversku þjóðarinnar (væru um 10 þús. Íslendingar) en Hindí tala um 400 milljónir eða meira.
Sikhar eru í sögunni gjarnan taldir herskáir sem er m.a. vegna þess að eitt trúartáoknið sem þeir bera er rýtingur eða smá sverð. Eitt aðaltáknið er tvö eineggja sverð utan um tvíeggja sverð og hring. Það byggir á kenningu Sikha sem kallast Deg Tegh Fateh. Tvíeggja sverðið heitir khanda, sverðin tvö kirpan og hringurinn chakkar.
Maður kunnugur Indlandi sagði mér að þeir væru sérlega þægilegt frólk við að eiga og vinna með.

Við skrýddumst mörg hver indverskum fötum og var gaman t.d. að fara í túrbanuppsetningu eða hnýtingu eða hvað skal nú nefna það. Mér var gert að vera með bleikana túrban.
Athöfnin var sérstök. Fyrst kom brúðguminn gangandi að hofinu og foreldrar brúðhjónanna fögnuðu hvorir öðrum og svo var farið í hofið. Það var ákaflega fallegt. Ekki virtist það pirra neinn að fólk væri að taka myndir og eini sem fékk að heyra það var atvinnuljósmyndairnn sem var rekinn frá þeim stað sem hann hafði hreiðrað um sig á.
Ég hef ekki hugmynd eða grænan grun um hvað gekk á. Það voru þrír hljóðfæraleikarar, einn sem las úr textum og stýrði öllu, hjónaefnin gengu einum fjórum sinnum umhverfis altarið, sá sem stýrði sagði á einum punkti nokkur nöfn (Karan, Anna, Linda og nafn aðmírálsins, föður Karans, JS Mann).
Við svo búið fögnuðu allir hver öðrum og farið var úr hofinu og í veislu sem var ekki síðri en sú sem var á þriðjudag, nema ekkert áfengi. Sem sosum enginn saknaði. Það var ekki eins og eitthvað skorti.
Síðan var haldið heim á hótel og fólk gerði það sem því hentaði. Undir kl. 21 safnaðist hópur Önnu Margrétar saman og fólk kvaddist enda voru nokkrir á leið í flug þá þegar um nóttina. Þetta var tilfinningaþrungin stund. Ég ætlaði nú að ávarpa hópinn en aðstæður leyfðu það ekki. En það sem ég ætlaði m.a. að segja var þetta:
I feel so privilegded to be here today. Not only because of this ocasion, and all the love it gives to you with guests from all over the world, many nations, religions, cultures and whatever other words we use to define us from each other. Today we do not think of what seperates us but of what unifies us, joins us together in our love for you two and thus joining this group into a family to support you on the road you are now going to walk together.
I also find it very symbolic that we are here for this occasion. Just as this group is of many origins as mentioned earlier India is a place of culture, going back thousands of year, during which we have seen several cultures and religions live together. I think this is symbolic for the way your life has developed so far, being citizens of the planet rather than a country.
 Now as you know Anna you have a great aunt in Iceland. Not only a great aunt but indeed a great aunt. You know I am talking about my mother Ásta. She sends you a gift if to underline the family you stem from, in Canada and in Iceland. I might add Sweden, Malaysia and India of course but I will stay with Iceand and Canada.  And when I say you I mean Anna and Karan, whom we welcome to our hearts as we join our families together. 

Þetta eru glæsileg hjón og gæfuleg mjög.

Myndir

Hér eru nokkrar myndir

Þær fyrstu af hótelsvæðinu sem er gríðarstórt og vel afgirt.

 

 

 Ron og Barbara eru í svona herbergi.

 Hendur Ástu Sigrúnar

 Linda og Pétur flott að vanda

 Risaklessuknús

 The bride and groom

 Annað risaklessuknús

 Skrúðgangan með gjafirnar

 Frá vinstri Pétur, Linda, Anna, Karan, Aðmírállinn og mamma Karans

 Salurinn (smá partur)

 

 Her erum við á Connaught Place. Bókabúðir!

 Hópur Önnu í chilli.

 Ein af bjöllunum sem voru hengdar á Önnu

Hér eru myndir frá athöfn þar sem Anna fékk allskonar hefðbundna hluti og svo var borin á hana turmericblanda. Do not ask why.