Hamlet 2014

Ég fór að sjá Hamlet. Í Borgarleikhúsinu. Og frekar snemma. Það var frumsýnt 11. janúar og ég fór 31/1. Sagan af Hamlet er mögnuð dramatík eftir Shakespeare og sett af honum á óræðum tíma miðalda, með verulega miklum samtímaskírskotunum, gerist í Danaveldi. Líklega til að fela raunverulegar tilvitnanir í breska samtíð.

Persónurnar bera undarleg nöfn, sum úr rómversk/grísklegum leikritum og önnur eru eins og skop af hálfu skáldsins. Þannig er erfitt að færa Hamlet til samtímans þegar kóngurinn heitir Kládíus, ráðgjafi hans Pólóníus en drottningin því þýska nafni Gertrude. Norskur prins heitir Fortinbras, svo er þarna einn Hóras, ein Ófelía, Rósinkrans og Gyllinstjarna svo nokkuð sé nefnt.

Leikritið gerist á Elsinore, sem er líklega afbökum af Helsingjaeyri (Helsingör) en sögupersónur eru sendar til Englands, frá Danmörku, norskur her stefnir á Pólland og nokkrir félagar hafa verið í háskólala í Wittenberg þar sem Lúther starfaði og mótmælti.

Sagan hefst þar sem konungurinn Hamlet er nýlátinn, bróðir konungs hefur tekið völd og kvænst ekkju konungs. Sonur ekkjunnar og konungsins látna er hinn ungi Hamlet, sem á erfitt með að sættast við örlög föður síns og ákvörðun móður sinnar. Síðan spinnur skáldið þráð þar sem Hamlet hinn ungi verður geðveikur/þykist geðveikur eftir að hann telur sig sjá afturgöngu föður síns sem upplýsir að konungurinn nýi sé bróðurbani.

Í lokin deyja allir nema Hóras sem flytur í útgáfu skáldsins þrungin lokaorð áður en Fortinbras ryðst inn og tekur völdin. Hóras segir:

„Now cracks a noble heart. Good night sweet prince:
And flights of angels sing thee to thy rest!“

Útgáfa Borgarleikhússins 2014 er óneitanlega djörf og ryðst fram og aftur í tíma. Sumt minnir á miðaldir, annað á einveldi 18. aldar, svo ber við sjónarrrönd 20. öld og það er vitnað í þá 21. Mér fannst það ruglingslegt og ekki vera að gera sig en sé að gagnrýnendur eru ekki sammála (alla vega ekki þessi http://www.pressan.is/Menningarpressan/LesaMenningarfrett/hamlet-i-haskerpu---leikhusgagnryni-eftir-bryndisi-loftsdottur).

 Stykkið er langt – það er langt af hálfu skáldsins – og það munu til fleiri en ein þýðing. Þessi uppsetning er byggð á þýðingu Helga Hálfdánarsonar en hún er mikið breytt. Hexameterið, ljóðauppsetningin, er horfin á stórum köflum og ég er viss um að Helgi notar hvergi orð eins og háskerpa, paste-a (sbr. copy – paste), fokking og fleiri dæmi mætti nefna. Þá eru stórir kaflar þar sem vikið er frá texta Helga og Shakespeare og hann settur í frjálslegra form.

Og veitir ekki af því leikararnir áttu margir erfitt með ljóðatextann, t.d. í upphafi verksins, en opnunarsenan minnti mig meira á áhugamannaleikhús en atvinnumenn. Mónólogar Hamlets , t.d. „að vera eða vera ekki“ og þar á undan, ef ég man rétt sá sem hefst á ensku á orðunum „O what a rogue and peasant slave am I!“ héldu sér vel og voru snilldarlega fluttir af Ólafi Darra, sem og kapellusenan þar sem höfuð Hamlets og hnífur leika ótrúlega með ljósið á sviðinu. Mónólóg Kládíusar í sömu senu var máttlausari með öllu.  

Í raun má segja að sá hafi verið munurinn á Ólafi Darra og hinum að þar sem hinir léku hlutverk sín misvel þá varð Ólafur Darri að Hamlet. Hann lék ekki – hann var.

Það er hægt að rita langt mál um það sem fór illa í mig, en samt fannst mér gaman að fara að sjá þessa tilraun þó mig langi mest núna að finna einhverja klassíska BBC útgáfu eða leikgerð Branaghs frá 1996, eða jafnvel bara finna gömlu Olivier filmuna frá 1948. Mig langar ekkert að sjá Mel Gibson gerðina sem þó var svolítið fyndin og flott á sinn hátt. Mig langar bara í svolítið ómengaðan Hamlet með enska textanum eins og hann var saminn af skáldinu.

Hamlet er vitaskuld svo stórt stykki að leitun er að slíku. Þegar leikari fær að leika Hamlet þá er það gæðastimpill mikill og Ólafur Darri sýndi vel að hann stóð undir þeim væntingum sem menn bera til Hamlets. Það sem var verra var að hinir voru eins og statistar á sviðinu og í raun fannst mér dánarsena Ofelíu í höndum Hildar Berglindar Arndal, eina sena annars leikara sem ég man eftir. Samt hef ég verulegar athugasemdir um uppyggingu þeirrar senu.

Meira að segja lokauppgjörið varð svolítið halló og Fortinbras drap niður stykkið í lokin með lummulegum lokaorðum sem alls ekki eru í verkinu frá Shakespeare.

En það var unun að hlusta á mónólóga Hamlets eins og Ólafur Darri flutti þá. Hrein unun.

Frábær bíómynd

Ég var dreginn á dögunum að sjá franska gamanmynd og ætlaði ekki að nenna.
En hún var frábær og ég mæli með að sjá þessa útgáfu áður en amerísk kemur.
Hún heitir Intouchables og hér er  trailer.
Hún er kynnt svona á midi.is=>  
Ríkur aðalsmaður, sem býr í stórhýsi í París, lendir í slysi og lamast fyrir neðan mitti. Hann auglýsir eftir aðstoðarmanni sem getur búið hjá honum og hugsað um sig. Ungur afbrotamaður úr fátækrahverfunum mætir í viðtal en hefur í raun ekki áhuga á starfinu. Sér til undrunar er hann ráðinn. Mennirnir tveir þróa með sér djúpan vinskap í kjölfarið.

Hér er á ferðinni kvikmynd sem er að fara mikla sigurför um allan heiminn; hún slær í gegn í hverju landinu á fætur öðru og er orðin langaðsóknarhæsta franska mynd allra tíma. Reyndar er hún orðin aðsóknarhæsta mynd allra tíma af myndum sem eru ekki á ensku.
Heildartekjur myndarinnar á alþjóðlega vísu eru nú komnar í rúmlega 350 milljónir dollara. Weinstein frumsýndir myndina vestra í lok maí en þeir hafa einnig keypt réttinn til að endurgera myndina.
Leikstjóri: Olivier Nakache og Eric Toledano
Handrit: Olivier Nakache og Eric Toledano
Leikarar: François Cluzet, Omar Sy og Anne Lee

 Myndin er byggð á ævisögu Philippe di Borgo sem heitir á ensku A second wind og ég ætla mér að verða úti um hana.

Omar Sy fer á kostum í myndinni sem fátækur drengur, ættleiddur frá Senegal, og býr við ömurlegar aðstæður. Ég hef aldrei séð þennan dreng áður en mun leita mynda með honum. Í lokaatriðinu kemur yfir hann svipur sem er nánast helgur. François Cluzet er gamalkunnur, m.a. úr myndinni French kiss, þar sem hann lék Bob - smáþjóf sem reynist örlagavaldur þeirra Meg Ryan og Kevin Kline. Audrey Fleurot er mér óþekkt og yndisleg leikkona og Anne la Ny fer á kostum sem besta vinkona Driss hins Senegalska.

Það eina sem fór fyrir brjóstið á mér  voru jónureykingar þeirra félaga sem eiga sér skýringu en voru full frjálslegar og eru  orðnar fastur partur af gamanmyndum.
Myndin er svona ein af þessum "teflum-saman-mjög-ólíkum-persónum-og-látum-þær-ná-saman" myndum, sosum eins og Kings speech og svo frv. en andinn  og takturinn milli leikaranna og í sögunni er einstakur og skilar sér alla leið eins og í bestu myndunum sem á þessu taka.
Glæsileg mynd og mannbætandi saga.
Tilvitnun myndarinnar?
Philippe (sá fatlaði) er að ræða við ættingja. Ættinginn hefur (eðlilega) áhuga og áhyggjur vegna þess að ríki lamaði maðurinn er með dæmdan smáglæpamann í vinnu. "Hvað sérðu í honum? spyr ættinginn." Svar: "Hann kemur ekki fram við mig eins og  ég sé fatlaður."
Kjarni myndarinnar.

Bergnuminn og gagntekinn

Það var auðvelt að verða bergnuminn yfir því sem gerðist í Eldborgarsal Hörpu í dag, sunnudag. Ekki er nóg með að salurinn sé glæsilegur og hljómburður til fyrirmyndar. Það voru tæplega 300 ungmenni á sviðinu og fóru á kostum. Um var að ræða tónleika Sinfóníuhljómsveitar tónlistarskólanna og með þeim sungu kórar Flensborgarskólans og Menntaskólans í Reykjavík.
Efnisskráin var metnaðarfull og glæsileg. Flutningut verkanna frábær. Umgjörðin við hæfi. Með öðrum orðum ég var gagntekinn af hrifningu.
Til hamingju allir sem áttu hér hlut að máli.
Tónleikarnir hófust með því að Katrín Brynjarsdóttir lék einleik á hörpu og spilaði lag Jóns Ásgeirssonar við Vísur Vatnsenda-Rósu. Afskaplega fallega svo ekki sé meira sagt. Því næst fungu kórarnir, við undirleik hljómsveitarinnar, Finlandiu eftir Sibelíus. Vel gert og hljómaði vel.
Næst kom kórverk Hjálmars H. Ragnarssonar við Áfanga Jóns Helgasonar og var það ekki síður vel gert. Kórarnir fluttu kvæðið afskaplega vel og ekki var undirleikurinn síðri.
Síðan kom Ragnar Jónsson, átján ára sellóleikari, og lék með hluta sveitarinnar. Þau fluttu verk Tsjakovski, Pezzo capricciosco op. 62. Ragnar flutti verkið af mikilli nákvæmni og persónuleika og sveitin var góð með en kannski helst veik.
Eftir hlé var flutt verk Bizet, L'Arlésienne nr. 2. Raunar voru teknir tveir kaflar úru fyrri svítunni. Menuettinn (þriðji kaflinn) var sérlega fallega leikinn en hann er lágstemmdur kafli leikinn á hörpu, flautu og fleiri hlóðfæri sem einleikskaflar. Þetta verk Bizet var flutt af krafti þar sem við átti og afar nákvæmri ljlúfmennsku þar sem það átti við. 
Eftir öflugt uppklapp tók sveitin, með kórunum, seinni helming Finlandiu og var nú ekkert gefið eftir.
Sem aðstoðarskólameistari Flensborgarskólans, gamall MR ingur og mikill áhugamaður um tónlist, auk þess að vera áhugasamur um tónlistarnám, þá verð ég að segja að þessari stund í Hörpu var vel varið.
Kórstjórarnir, Hrafnhildur Blomsterberg og Guðlaugur Viktorsson hafa þálfað kóra sína vel og Guðmundur Óli Gunnarsson, stjórnandi tónleikanna, hafa skilað verki sínu vel og það var algjör snilld að sjá hversu agaðir krakkarnir voru sem og frábærlega vel æfðir.
Þá fengum við miklar þakkir fyrir að leyfa kórunum og sveitinni að æfa í Hamarssal og áttu stjórnandinn og aðrir ekki orð til að lýsa hljómburði og aðstöðu í salnum. Það er heiður fyrir skólann að hjálpa við þetta verkefni og eiga hlutdeild í þessum frábæru tónleikum.

Eintóm ánægja og smá verkir

Í fyrsta lagi. Takk allir sem studdu okkur hjónin og þar með Parkinsonsamtökin í Reykjavíkurmaraþoni 2011. Takk Íslandsbanki fyrir það að hvetja fólk til áheitasöfnunar og að standa svona vel að þessu verkefni. Það er mjög ánægjulegt að fá að vera með í þessu hlaupi, vitandi að maður fær að hafa jákvæð áhrif á góð málefni og skiptir máli.

Og ekki spillti veðrið fyrir. Þessi mynd var tekin við Tjörnina um kl. 9 um morguninn.

og þessi líka. Þær eru báðar teknar á símann minn svo gæðin eru ekki til að hrópa húrra yfir.

 Þarna er hópurinn fyrir framan mig...

 og þessi voru fyrir aftan mig!

 Hér erum við komin út á Fríkirkjuveg. Röðin er komin upp Skothúsveg. Þetta eru um 4000 manns!

 Og hér er ég að horfa upp Skothúsveginn.

 Hérna er ég kominn út á Norðurströnd og var búinn að týna frúnni en hafið þið séð bugtina svona?
Þessir þrír voru hluti af amerísku Boot camp gengi og skemmtu sér stórvel með allskonar æfingum á leiðinni.

 

 Þetta er önnur af bugtinni.










Hér er makríll að skemmta sér í yfirborðinu.

Fáninn á Iðnó hékk en blakti aðeins þegar ég tók myndina. Þarna fann ég frúnna og fleiri til en það eru vitni að því að ég valhoppaði síðustu metrana!

Ég síðan tek ofan fyrir þeim foreldrum, sem hlupu um  morguninn, en fóru samt með krakkana sína í Latabæjarhlaup síðdegis. Á næstu mynd er hópurinn að safnast saman í Sóleyjargötu, - eða hluti hans.

Í öllu falli var dagurinn frábær og ég efa ekki að menningarnótt var frábær þar á eftir þar, til fylleríið á landanum hófst. Þá var ég feginn að vera heima. En enn og aftur kærar þakkir!

Þarf nokkuð að vanda sig?

Ég er afskaplega mikill aðdáandi þeirrar helgar ársins sem menningarnótt í Reykjavík dettur á. Í fyrsta lagi er maraþonið sem ég tek fyrir sér. Í öðru lagi er öll sköpunargleðin sem leysist úr læðingi með opnum húsum, listviðburðum og öðru. Vera má að sumt þyki skrýtið en það er líka svo margt frábært. Í gær voru Magnús og Jóhann og fleiri í Hljómskálagarðinum, Magnús Eiríks og KK í Rosenberg og hundruð annarra viðburða. Svo nær þetta hámarki með stórtónleikum Rásar 2 og þeirra sem styrkja það og endar með flugeldunum.
Og á degi eins og í gær? Hvað er betra? (myndin er tekin um morgunin reyndar).
Ég reikna með að lesandinn sé farinn að sjá að það hangir eitt stykki EN í loftinu.
Stórtónleikarnir voru án efa flottir. Ég sá The White Soxs sem ásamt Jónsa voru bara svalir. Mugison með Adda Gísla og co var líka alveg frábær.
En svo kom kallgreyið hann Bubbi.
Ég er mjög hrifinn af Sólskuggunum. Þeir eru alveg svakalega flottir.
En Bubbi? Með allan sinn lagalista? Þarna voru tugir þúsunda, börn og fullorðnir. Fjölskyldur.
Fyrst kom Ísbjarnarblús sem endar á pælingu um kíló af grasi og að fíla náttúruna.
Flljótlega þar á eftir fór hann yfr hvernig Svartur afgan varð til og stuttu síðar kom blammering á Hörpu, sem átti að vígja fáeinum mínútum síðar. Endalaus Yei og yæ og komment á stúlku sem væri í stuði. ,,Hún er í stuði", sagði Bubbi. ,,Veit ekki hvort hún er á efnum en hún er i stuði..."
Og svo var lagaúrvalið ekki stærra en svo að það þurfti að taka afar sýrukennda (en flott spilaða) útgáfu af Ísbjarnarblús aftur.
Mér finnst að á þessum punkti ætti að hafa mann sem hægt er að treysta til að láta ekki eins og Bubbi lét í gær. Þetta tók alveg úr mér gleðina um tíma.
Bubbi spilaði með Egó minnir mig á hafnarbakkanum fyrir mörgum árum síðan í svipuðu veðri og var þá flottur. Í gær var hann ekki flottur. Allt hitt var flott.
Samt hlakka ég til næsta árs.

Hár

Ég fór, ásamt fleirum, í Hörpu að sjá Hárið, sönleik þeirra Rado og Ragni, (og McDermot) sem var fyrst frumsýndur ,,Off Broadway" eins og það heitir, árið 1967. Rado mun hafa verið tónskáld með einhverskonar Rogers og Hammerstein væntingar en Ragni var maður tilraunaleikhússins. Þeir munu hafa kynnst nokkrum árum fyrr og sögðu síðar að það hafi verið stemmingin á götum The village í New York og í Central park sem þeir vildu koma á framfæri.
Félagi minn og vinur, sem var tilefni ferðarinnar, átti plötu sem var líklega Broadway upptakan frá 1967/8.
Á hana hlustuðum við grimmt enda allskonar vafasöm ensk orð sem við lærðum af því.
Ég hef hins vegar aldrei séð þetta á sviði en hef oft horft á og hlustað á útgáfu Milos Forman af verkinu frá 1979. Mér hefur alltaf fundist hann gera tónlistinni góð skil, þó mörg lög vanti, en fundist söguþráðurinn eitthvað brogaður sem og skilaboðin um hópinn.
Þessi íslenska gerð Silfurtunglsins er frábær.
Leikstjórinn, Jón Gunnar Þórðarson, hefur leyst feyknalega margt vel og leikmyndin sem Mekkín Ragnarsdóttir gerir er einföld og gerir áhorfendur að hluta sýningarinnar.
Eyþór Ingi Gunnlaugsson, sem leikur Berger er hreint frábær alla sýninguna í gegn sem og Matthías Matthíasson, sem  leikur Claude. Jóhannes Haukur Jóhannesson fer einnig á kostum og á m.a. eitt frábærasta atriðið á móti Ernu Hrönn Ólafsdóttur þar sem þau syngja um mannfórnir styrjalda. Jana María Guðmundsdóttir syngur Sheilu, en hún er kannski jarðtenging hópsins. Jana er frábær frá fyrstu mínútu og syngur eins og engill. Hún á hvert sólóið á fætur öðru. Sama gildir um Ólöfu Jöru Skagfjörð. Þegar hún og Jana syngja Good morning sunshine þá fór um mig. Þetta er fallegasta útgáfa þesss lags sem ég hef heyrt.
Voffi eða Pétur Örn Guðmundsson er flottur bæði sem leikari/söngvari og hljómborðsleikari en steinninn í kórónunni var hann Ívar Helgason. Hann kemur mér alltaf á óvart. Fram að hléi leikur hann karakter sem er útúrdópaður og syndandi og ég þekkti hann ekki strax. Svo birtist hann sem virðuleg frú í hléinu, atast á áhorfendum og syngur frábærlega, en í seinni hlutanum leikur hann að minnsta kosti tvö stór hlutverk til viðbótar. Útgeislun Ívars er svo mikil að hann er bara frábær.
En sem sé - svo er hljómeyki. Á gítar Hallgrímur Ingvi Jónasson, gjörsamlega frábær, á bassa Stefán Gunnarsson, mjög þéttur sem og trommarinn Valgarður Óli Ómarsson, alveg frábærir allir þrír.
Vel gert Silfurtungl og Takk Harpa að gefa þessu pláss.

A royal speech

Lately I've seen comments on the movie - The Kings Speech. These commentators tend to point out that there are historical errors / omissions in the movie. Perhaps the biggest one being the political ploy played by Geoge VI to get the Munich agreement accepted and thus shutting down Churchill's critique.
Obviously there are other but then one has to realize that its not a documentary or historical research. When I watched it I felt it was about family, friendship, about humans facing situations beyond their command. When the prince has to give a speech he is stuck. If he s to be king then so be it. The only way out was scandal or death.
The amazing thing is that it is the movie that sways from the mainstream. Its a beautiful film on love and family, fears and a handicap that simply has to be fought. No way out...
According to the film Edward ran but George VI stuck it out. Its just one side of the story. But then they never said the other bits would be there!

Great film!

Er ekki best að játa?

Ég þoli ekki Klovn og mér finnst Little Britain ekki skemmtilegt.
Ég var líka með vissar athugasemdir um Vaktirnar (Nætur-, dag- og fanga). Ákvað þó að kanna málið og fékk lánaða diska  með Nætur- og Dagvaktinni og horfði á flesta þættina. Næturvaktin fannst mér ágæt framanaf en nennti ekki á horfa á þá alla. Kannski verið betra að horfa ekki á marga í beit. Dagvaktin byrjaði vel en...
Vandinn er mín megin.
Nú hef ég ekki horft á Fangavaktina en hef pælt heilmikið í karakterunum, sérlega Georg og velt fyrir mér hvernig hann varð til.
Svo horfði ég á Bjarnfreðarson.
Átti von á sama húmornum.
Sko. Nú skal tekið fram að margt af því sem ég horfi á er í sjálfu sér sami aulahúmorinn. Hvað er Monty Python annað? Eða Áramótaskaupið?
En Bjarnfreðarson er eitthvað allt annað en þættirnir.Vissulega bráðfyndin á köflum. En sannarlega frábær stúdía í uppeldismálum. Og með háalvarlegum undirtóni.
Myndin sem Ágústa Eva/Margrét Helga og Jón Gnarr búa til af uppvexti og bakgrunni Georgs er einstök.. Ósveigjanleikinn, tvöfeldnin og undirferlið í bakgrunninum er vitaskuld það sem mótar "ófreskjuna" Georg. Sagan á bak við læknisnámið, aulahátterni Ólafs Ragnars, allt er þarna og mátulega lukkað. Auðvitað er meginstefið sami aulahúmorinn og uppákomur en sagan er flott á köflum og ég viðurkenni að þeir sem að baki þessu standa eru fagmenn.
Vel gert!

More art

Being a History teacher I try to point out to my students the things in History that changed our lives. Perhaps The Day the Universe Changed as James Burke called it.
So what is my favourite moment? Too complex. I'm a libra! But surely one such is the great library of Alexandria.

This is an attempt to reconstruct it.
Carl Sagan described it this way.
And here too.
Here is a short history of the ancient one and here of the modern one.

Anyways. I am also very fond when I am not only going through History but als through Herstory. That is when I find women that get historical attention. Plenty of them when you look closely! See here, and here, and here, and here, and here.
So in Alexandria several things combine. My craving for books, my craving for people doing worth while things (Archimedes, Eurippedes, and more), my craving for Herstory all combine in Alexandria. Who is she? Hypatia the mathematician. And now they have made a movie about her! (web for Agora here).
Its Spanish and its not a cartoon like Gladiator or 300 and its fabulous. Well directed and conceived, great actors, true to many things in what really happened, dramatic, entertaining, educating. You have to see it. It even has a strong referense to religiously based politics of the modern day.
So what if the movie Hypatia discovered the laws of Kepler, the Copernican theory, the heliocentric theory and so on. Rachel Weizz does this well and basically - see  it and think about its message.



If you want to get a better view on Burke go here - don't be afraid...

In the Valley of Elah

Þetta er nafn á kvikmynd eftir Paul Haggis, en hann samdi handrit og leikstýrði. Myndin var gerð árið 2007 og með aðalhlutverk fara Tommy Lee Jones, Charlize Theron og Susan Sarandon. Nafnið vísar á dalinn þar sem Davíð og Golíat börðust. 

Myndin er sögð byggja á raunverulegum atburðum og byggir á grein sem birtist í Playboy eftir Mark Boal og hún hét Death and Dishonor.

Sagan fjallar um föður sem leitar skýringa á dauða sonar síns, innan hersins en í raun um stríðið í Írak, misþyrmingu fanga og streitu eftir stríðsþátttöku (post-traumatic stress disorder (PTSD)). 

Myndin lýsir því hvernig leitin heltekur föðurinn (Tommy Lee Jones), raskar sambandi hans og eiginkonunnar (Susan Sarandon) og brýtur niður trú hans á Bandaríkjunum og hernum. Sonurinn (Jonathan Tucker) týnist fljótlega eftir heimkomu frá Írak og honum til aðstoðar er lögreglukona (Charlize Theron) sem smám saman blandast í málið.

Lík sonarins finnst, limlest og brennt og herinn hindrar rannsóknina ítrekað. 

Förum ekki lengra með söguna en Jones, sem trúir fyrst engu illu á herinn verður að endurmeta stöðuna. Fram kemur að þegar her hengi fána sinn upp á hvolfi þá sé öllu lokið. Þessi hugsun hefur mikið að segja í myndinni.

Í myndinni er byggt á sambærilegri atburðarás frá 2003. Grein Boal kveikti áhuga Haggis á málinu. Raunar hefur málið vakið athygli fleiri aðila.

Myndin var ekki dýr (kostaði $23 milljónir) og rétt rúmlega halaði inn fyrir því þrátt fyrir mjög jákvæða dóma. Time magazie valdi hana sem eina af tíu bestu myndum ársins 2007. Sérlega hefur hlutur Jones vakið athygli en einnig hörð gagnrýni á stríðsreksturinn og tilgangsleysi hans, eftirmál og vandamál heima og erlendis. 

Í myndinni er engin virðing sýnd hernum, þjóðerninu eða stríðinu. Mér fannst hún góð og ég man að ég sat eins og laminn í lokaatriðinu. Ég hvet alla sem hafa áhuga á stríðs- og friðarmálum að skoða hana.

Fawlty Towers

Einu sinni fyrir langa löngu var John Cleese ásamt Monty Python genginu á hóteli í Torquay. Eigandi þess, Donald Sinclair, sýndi aldeilis svakalega ruddalega framkomu. Hann er kveikjan að sjónvarpsþáttaröð sem hefur verið kölluð besta grínþáttaröð allra tíma. Hún er einungis tólf þættir og Cleese vildi helst ekki einu sinni gera nema sex.
John Cleese, sem þá hafði tekið sér frí frá Monty Python var beðinn um skemmtiþætti og settist yfir það, með þáverandi konu sinni, Connie Booth, að vinna úr reynslunni frá Torquay. Þetta var árið1973 og hversu sem Cleese þráaðist við kom enginn nema hann til greina sem Basil Fawlty.
Það var svo árið 1975 sem fyrstu þættirnir birtust.
Þættirnir hafa fengið gríðarlega margar viðurkenningar. Samt sló serían ekki í gegn í fyrstu. Daily Mirror sagði: ,,Long John, Short On Jokes." Eftir því sem leið á fyrstu sex þættina var ljóst að áhuginn jókst og BBC endursýndi þættina snemma árs 1976. Nú tóku Bretar við sér og Cleese og Booth bættu sex þáttum við (1979). Þegar við hjónin bjuggum úti í Englandi 1977-80 þótti frumsýning seinni raðarinnar heimsviðburður þar í landi.
Cleese lék hóteleigandann, Prunella Scales fer á kostum sen eiginkonan, Connie Booth sem sæta þjónustustúlkan og Andrew Sachs sem óborganlegi spænski þjónninn Manuel, sem kannski er frægastur allra.  Af öðrum frægum er Majórinn og hinar heyrnarlitlu fröken Tibbs og fröken Gatsby.

Þættirnir eru 12 og má lesa um þá hér.
Hér er svo eins konar A til Ö um þættina.

Það er erfitt að gera upp á milli þátta en frægastir eru Gourmet Night og The Germans. Aðrir algjörir klassar eru Communication Problems og The Psychiatrist. En þeir eru allir snilld!

Kellys heroes

Ein sérstæðasta stríðsmynd allra tíma er án efa Kellys Heroes með þeim Clint Eastwood, Telly Savalas og Donald Sutherland. Myndin er full af stórstjörnum en ólík mörgum slíkum stórstjörnumyndum er þessi ansi góð. Myndiin fjallar um liðþjálfann Kelly, sem kemst á snoðir um nasistagull og ákveður að munstra upp liðshóp að sækja það.
Í myndinni má sjá gráan húmor og kaldranalegan en það er líka spilað með mannlegar tilfinningar s.s. græðgi, vináttu, einbeittan vilja, spillingu o.fl.
Clint leikur Kelly sem er einbeittur og ákveðinn í að komast í gullið. Savalas er liðsforingi sem stendur frammi fyrir því að vera sveitalaus eða fara með. Hann ofleikur að vanda en stillir upp góðum manni innst við beinið sem er þrátt fyrir all heiðarlegur og annt um menn sína. Sutherland leikur skriðdrekasveitarstjórann Oddball en hann er einskonar hippi og alveg að leka niður úr kæruleysi og jákvæðni. Eitt sinn er hann í miðri orrustu þegar drekinn bilar. Fær sér vín og osta og segist aðspurður sosum geta keyrt drekann en hvernig hann virki - ekki hugmynd!
Framan af mynd raða menn sér á vonarspenann og ávinningurinn per mann að hverfa. Ná Kelly og menn hans endastöð? Ná þeir að hrista af sér farþegana?
Myndin er reglulega á TCM.
Mér finnst alltaf gaman að þessari Eastwood mynd. Hún gengur alveg upp sem grín og gaman.

Is it true?

Nú eru atkvæði að falla í júróvisjón og Yohanna stendur vel - enda stóð hún sig vel, afbragðsvel.
Það er mjög í tísku að nöldra yfir þessari skemmtun og um margt er til í því. Þetta er afskaplega vélrænt og ófrumlegt og allt það.
En hún er samt merkileg.
Hún er merkileg vegna þess að þarna er keppni í mörgum greinum lista. Hvernig er það hægt?
Þetta er fjölþjóðlegt fyrirbæri og heljar Evrópumál. Þetta er mikið tækniundur, gríðarlega skipulagt, gríðarlega skapandi í tækni og kallar á mikla samvinnu milli landa. Þetta er skemmtun sem allir geta fylgst með og haft gaman að en enginn tekur of alvarlega. Og atriðin sem menn setja fram? En það er oft (ekki alltaf) einfalda atriðið sem vinnur.
Þetta eru þrjár stórbrotnar sýningar, það hafa yfir eitt þúsund lög tekið þátt í forkeppnum, á níundu milljón greiða atkvæði, par hundruð milljóna horfa á o.s.frv.
Það er eins og að nöldra yfir veðrinu að kvarta yfir þessu.
Og nú eru atkvæðin komin og silfrið í höfn! Æði! Til hamingju Ísland! Ól björguðu sálinni í fyrra og veitti okkur af núna?
Jóhanna Guðrún var frábær, fáguð, nákvæm og glæsileg. Og það hlýtur að teljast til tíðinda að tvö Norðurlönd toppi keppnina! Við samhryggjumst þó Dönum en erum ánægð með að Hera var í Moskvu með Jóhönnu...