Ringo er í miklu uppáhaldi hjá mér. Hann var líklega eini bítillinn sem setti bítlana til hliðar og snéri sér að allt öðrum hlutum í raun.
Ringo hefur alltaf yfir sér ákveðna helgi. Hann var þekktur fyrir vinnulag sitt sem trommari og varð mörgum fyrirmynd. Hann varð trommarinn sem var mikilvægur hluti af hljómsveit - fullgildur meðlimur. Sem dæmi má nefna að The Kinks töldu sig varla þurfa trommara, hvað þá fastan trommara um tíma.
Ringoismi var svo orð yfir orðfæri kallsins en upp úr honum ultu frasar eins og Its been an Hard Days Night og Tomorrow Never Knows sem urðu lagaheiti. Fleiri dæmi má nefna.
Þegar Beatles lögðu upp laupana reyndi Ringo fyrst fyrir sér með plötuútgáfu og gekk vel. Alls eru plöturnar 14 frá 1970 til 2008. Á þeim má heyra allskonar tónlist en almennt þó gleðitónlist.
Sú fyrsta var gerð strax í kjölfar Abbey Road og George Martin hjálpaði við upptökurnar. Platan átti að vera nostalgía með tónlist frá yngri árum foreldra hans. Platan fékk góða dóma en litla sölu. Beucoups of Blues kom sama ár (1970) en það er country plata tekin upp í Nashville. Aftur voru aðdáendur Ringos kátir með plötuna en hún seldist illa og Ringo snéri sér að kvikmyndaleik.
1973 kom ný plata með Ringo sem heitir Ringo. Þetta er almennt talin besta platan hans en stóri gambíturinn var að hann fékk félaga sína úr Bítlunum með sér. Í fyrsta laginu - I´m the greatest - er öll áhöfnin af Let it Be nema McCartney. Lennon samdi lagið, spilar með Harrison og Billy Preston. Í næsta lagi var Marc Bolan og þar næst var stóri slagarinn Photograph sem Harrison samdi með Ringo.
Harrison samdi annað til og McCartney eitt og söng í öðru.
Platan er samansafn af gleðipunktum og ég man vel hvað hún var skemmtileg.
Á næstu plötum lék hann sama leikinn og á þeim spila, auk Bítlanna (alltaf hver í sínu lagi), Elton John, Eric Clapton og fleiri og fleiri. Af öðrum slögurum er No no song en í heild gengu þessar plötur mátulega en Ringo fékk aðra hugmynd sem verður fjallað um á eftir.
Ringo var samt svolítið hvass á stundum. sem dæmi má taka B-hlið It dont come easy frá 1971 en þar er að finna Early 1970. Þar sendir hann félögum sínum, sérlega þó John og Paul föst skot vegna uppgjörs Bítlanna.
Árið 2003 kvaddi hann George í laginu Never Without you. Það er einmitt flott að sjá sambandið milli hans og Paul á minningartónleikunum um George 2002.
Ringo hætti fljótlega að keyra á plötuútgáfu en helgaði sig um tíma kvikmyndaleik og átti sínar stundir í fjölmörgum kvikmyndum.
Einna magnaðasta framtak Ringos er þó hvernig hann setti saman stjörnusveit sem hefur troðið upp í tíu útgáfum frá 1989. Þarna er stjörnufans og margir gamlir. Nefnum Joe Walsh, Dr. John, Billy Preston, Todd Rundgren, John Entwhistle, Mark Rivera, Gary Brooker, Jack Bruce, Simon Kirke, Timmy Cappello, Roger Hodgson, Ian Hunter, Greg Lake, Sheila E., Rod Argent, Hamish Stuart, Edgar Winter, Gary Wright og eru þá einungis fáir nefndir. Ef þú þekkir ekki nafnið þá er það google og wikipedia!
Ringo var merkilegur músíkant fyrir það að koma trommuleik í lykilsæti í rokkinu. Margir fylgdu eftir og upp kom hópur ofurtrommara s.s. Greg Palmer, Bill Bruford, Phil Collins o.fl. Hann sagði hins vegar um sig að það væri hans mál að sjá til þess að halda takti og á Liverpool 8 plötunni segir: I never missed a beat. Þess vegna tók á að fá hann til að taka trommusóló í laginu The End á Abbey Road.
Hann birtist alltaf sem jákvæður kraftur og er enn frekar glaðlyndur kall þó hann halli í sjötugt. Hann er fæddur 1940. Hann var elstur og yngstur Bítlanna. Flottur kall.
30.10.09
29.10.09
The Beatles endurútgáfan?
Bítlarnir eru einhver ofmetnasta og vanmetnasta sveit rokksögunnar. Ofmetin vegna þess að útgáfuferill hennar var óskaplega stuttur í hljómplötuárum en vanmetin vegna þeirra tónlistarlegu og hugmyndafræðilegu áhrifa sem hún hafði á tónlist. Ég ætla ekki að fara að skrifa sögu þeirra heldur í nokkrm pistlum að fjalla stuttlega um plötur þeirra og síðar sólóferil hvers og eins.
Útgáfuferill Bítlanna hefst ekki fyrr en 1963 en þá höfðu þeir starfað m.a. í Hamborg í tvö ár. Þar léku þeir reyndar nokkur lög á plötu með Tony Sheridan við frumstæð skilyrði. The Quarrymen, upphaflega bandið var skiffle hljómsveit sem er svolítið sérstök blanda af jass, blús og þjóðlagamúsík en breska útgáfan var einskonar pönk síns tíma. Bítlarnir voru því ruddalegir gallabuxna leðurjakkagæjar þar til Brian Epstein tók þá í uppeldi í mannasiðum og fatasamsetningu.
Fyrsta platan í Bretlandi var Please please me og frægast á henni varð líklega I saw her standing there sem raunar birtist fyrst sem smáskífa. Á henni eru 6 ábreiðulög og átta lög eftir Lennon og McCartney. Hún er flott byrjun en ekkert sérlega eftirminnileg nema vegna þess sem hún gerði á sinni tíð. Þessi birtist ári seinna í Bandaríkjunum sem Introducing the Beatles. Þetta var 1963. Seinna það ár kom metslagarinn She loves you og sló öll met. Lagið fór samt ekki á breskar LP plötur nema safnplötur en þegar With the Beatles var gefin út um haustið 1963 voru fyrirframpantanir gríðarlegar. Á henni eru átta bítlalög, þar af eitt eftir Harrison en sex ábreiður. Þessi plata er skemmtilegri en fyrsta og það besta við báðar er að enn eimir eftir af skifflespilinu og ruddarokkinu sem einkenndi þá fyrst. Frægast er líklega All my loving en fyrstu tvö lögin, It wont be long og All I´ve got to do sýna fyrstu stóru skrefin í átt að alvarlegri lagasmíðum og upptökuháttum.
Árið 1964 koma enn tvær plötur. Fyrst kemur líklega hápunktur Lennon platnanna eða Hard Days Night sem er skothelt lagasafn. Hún fylgir samnefndri mynd og á henni eru öll lögin frá þeim. Lennon á flest, Harrison eitt og McCartney nokkur. Lögin eru hrá og fáguð í senn og þarna eru nokkrar perlur í eyrum mínum s.s. If I fell, And I love her og gullmolinn Things we said today. En þessi plata er í miklu uppáhaldi enda líklega ein fyrsta plata þeirra sem ég kynntist hjá Kristjáni bróður mínum.
Sama ár kom Beatles for Sale, lagasafn sett saman í hasti vegna samninga en ekki mjög þétt plata. Hún er samt skrambi góð og hress er hún. Þarna eru fimm ábreiður og nokkur eftirminnileg lög en í heildina var þessi plata redding og betra í vændum.
Árið 1965 kom fyrst út stórplatan Help. Á henni gefur Lennon nokkuð eftir þó hann ætti góð lög. Á henni eru tvær ábreiður og McCartney kom með Yesterday. Þarna eru lög eins og Youve got to hide your love away, Its only love og Ive just seen a face.
Seinni plata ársins var svo fyrsta platan af þremur í hápunktiferils þeirra, Rubber Soul. Hér var ég farinn að hlusta þétt og ég man ekki eftir dauðum punkti á plötunni. Mér finnst hún frábær og nú sést hvert stefnir. Árið 1966 kom svo Revolver sem er líklega magnaðasta plata fyrri hluta ferilsins og lokapunktur hans. Hér tóku Bítlarnir beygju. Hvar byrjar maður? Taxman, Elenor Rigby, Im only sleeping, Here, there and everywhere, Good day sunshine... Hér stígur Paul fram sem leiðtogi og smáskífutímabilinu lýkur.
Það var ár í næstu plötu. Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band er svakalega fín plata. Hún er að mörgu leiti mjög heilsteypt en svolítið súr og dópuð. Upptökufiffin á Revolver eru flottari en Pepper er risi í vitund manna og hlaðin flottri tónlist. Efst á lista fram að þessu? Revolver, Rubber Soul, Help og Hard days er fjórða.
Nú kemur sérstakt hliðarspor. Enn ein myndin og Magical Mystery Tour. Sem heild eru myndin og platan frekar gleymanleg en þarna eru mörg glæsileg lög,- Penny Lane, All you need is love, Fool on the Hill, I am the walrus... Nægir þetta? Band sem ætti tvö svona lög á sömu plötu gæti verið harla sátt.
Næsta er að margra mati tóm vitleysa og vissulega er hún skrýtin. "Hvíta albúmið" spurði Paul einhvern spyrjanda. "Mistök? Er þetta ekki ein frægasta plata sögunnar? F*** off." Og ég er sammála. Þarna eru allskonar slagarar og léttmeti, allskonar vitleysa s.s. Revolution 9 en líka snilldar samsetningar s.s. Helter Skelter, Back in the USSR, Mother Natures Son, Glass Onion, I will, Julia, Blackbird og hápunkturinn sem er While my guitar gently weeps. Flott plata.
Árið 1969 komu tvær ólíkar plötur. Fyrst kom Yellow Submarine. Hún er frekar gleymanleg og á sama tíma tóku þeir upp Let it be. Hún var geymd og í millitíðinni kom út Abbey Road sem er gegnusúrruð snilld og gleði. Þarna er fjöldi flottra laga, kannski frægust lagasyrpan þar sem Paul og George Martin sýna ótrúlega útsjónarsemi í samsetningu laga. Teldu t.d. hversu margir lagbútar mynda You never give me your money. Frægustu lögin eru þó líklega Come together, Because og svo eru að auki Here Comes the Sun og BESTA lagið Something. Mér finnst þessi plata vera í mestu uppáhaldi og mestri spilun hjá mér. Síðasta platan þeirra féll milli skips og bryggju hjá mér. Mér fannst hún vond plata. Samt eru þarna gullmolar. Flottasta lag Lennons - Across the universe, Get back, The long and winding, Let it be. Þegar Spector var búin að níðast á upptökunum kom bara út vond plata. Maður heyrði það best þegar Let it be Naked kom út. Ég er sammála því að hún er miklu betri og meiri bítlaplata.
Útáfusafn Bítlanna er stórt miðað við að það kemur út frá 1963 til 1970 og þegar til þess er horft að raunverulegur upptökutími stóð frá 1963 til 1969. Frá því Hvíta albúmið kom út þar til síðasta upptakan var gerð tóku þeir upp þrjár plötu. Hvíta kom út í nóvember 1968 og fram til ágúst 1969 er lokið við Yellow Submarine, Let it be og Abbey road...
Sem sé þrettán plötur teknar upp frá ársbyrjun 1963 til sumarloka 1969 og þar af ein tvöföld. Útgáfuferillinn er ári lengri. Segja má svo að ferillinn skiptist í slagaratímann 1963-6, sýrutímann 1967-8 og lokasprettinn 1969. Allavega flottur ferill. Það eru víst engar fréttir.
Útgáfuferill Bítlanna hefst ekki fyrr en 1963 en þá höfðu þeir starfað m.a. í Hamborg í tvö ár. Þar léku þeir reyndar nokkur lög á plötu með Tony Sheridan við frumstæð skilyrði. The Quarrymen, upphaflega bandið var skiffle hljómsveit sem er svolítið sérstök blanda af jass, blús og þjóðlagamúsík en breska útgáfan var einskonar pönk síns tíma. Bítlarnir voru því ruddalegir gallabuxna leðurjakkagæjar þar til Brian Epstein tók þá í uppeldi í mannasiðum og fatasamsetningu.
Fyrsta platan í Bretlandi var Please please me og frægast á henni varð líklega I saw her standing there sem raunar birtist fyrst sem smáskífa. Á henni eru 6 ábreiðulög og átta lög eftir Lennon og McCartney. Hún er flott byrjun en ekkert sérlega eftirminnileg nema vegna þess sem hún gerði á sinni tíð. Þessi birtist ári seinna í Bandaríkjunum sem Introducing the Beatles. Þetta var 1963. Seinna það ár kom metslagarinn She loves you og sló öll met. Lagið fór samt ekki á breskar LP plötur nema safnplötur en þegar With the Beatles var gefin út um haustið 1963 voru fyrirframpantanir gríðarlegar. Á henni eru átta bítlalög, þar af eitt eftir Harrison en sex ábreiður. Þessi plata er skemmtilegri en fyrsta og það besta við báðar er að enn eimir eftir af skifflespilinu og ruddarokkinu sem einkenndi þá fyrst. Frægast er líklega All my loving en fyrstu tvö lögin, It wont be long og All I´ve got to do sýna fyrstu stóru skrefin í átt að alvarlegri lagasmíðum og upptökuháttum.
Árið 1964 koma enn tvær plötur. Fyrst kemur líklega hápunktur Lennon platnanna eða Hard Days Night sem er skothelt lagasafn. Hún fylgir samnefndri mynd og á henni eru öll lögin frá þeim. Lennon á flest, Harrison eitt og McCartney nokkur. Lögin eru hrá og fáguð í senn og þarna eru nokkrar perlur í eyrum mínum s.s. If I fell, And I love her og gullmolinn Things we said today. En þessi plata er í miklu uppáhaldi enda líklega ein fyrsta plata þeirra sem ég kynntist hjá Kristjáni bróður mínum.
Sama ár kom Beatles for Sale, lagasafn sett saman í hasti vegna samninga en ekki mjög þétt plata. Hún er samt skrambi góð og hress er hún. Þarna eru fimm ábreiður og nokkur eftirminnileg lög en í heildina var þessi plata redding og betra í vændum.
Árið 1965 kom fyrst út stórplatan Help. Á henni gefur Lennon nokkuð eftir þó hann ætti góð lög. Á henni eru tvær ábreiður og McCartney kom með Yesterday. Þarna eru lög eins og Youve got to hide your love away, Its only love og Ive just seen a face.
Seinni plata ársins var svo fyrsta platan af þremur í hápunktiferils þeirra, Rubber Soul. Hér var ég farinn að hlusta þétt og ég man ekki eftir dauðum punkti á plötunni. Mér finnst hún frábær og nú sést hvert stefnir. Árið 1966 kom svo Revolver sem er líklega magnaðasta plata fyrri hluta ferilsins og lokapunktur hans. Hér tóku Bítlarnir beygju. Hvar byrjar maður? Taxman, Elenor Rigby, Im only sleeping, Here, there and everywhere, Good day sunshine... Hér stígur Paul fram sem leiðtogi og smáskífutímabilinu lýkur.
Það var ár í næstu plötu. Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band er svakalega fín plata. Hún er að mörgu leiti mjög heilsteypt en svolítið súr og dópuð. Upptökufiffin á Revolver eru flottari en Pepper er risi í vitund manna og hlaðin flottri tónlist. Efst á lista fram að þessu? Revolver, Rubber Soul, Help og Hard days er fjórða.
Nú kemur sérstakt hliðarspor. Enn ein myndin og Magical Mystery Tour. Sem heild eru myndin og platan frekar gleymanleg en þarna eru mörg glæsileg lög,- Penny Lane, All you need is love, Fool on the Hill, I am the walrus... Nægir þetta? Band sem ætti tvö svona lög á sömu plötu gæti verið harla sátt.
Næsta er að margra mati tóm vitleysa og vissulega er hún skrýtin. "Hvíta albúmið" spurði Paul einhvern spyrjanda. "Mistök? Er þetta ekki ein frægasta plata sögunnar? F*** off." Og ég er sammála. Þarna eru allskonar slagarar og léttmeti, allskonar vitleysa s.s. Revolution 9 en líka snilldar samsetningar s.s. Helter Skelter, Back in the USSR, Mother Natures Son, Glass Onion, I will, Julia, Blackbird og hápunkturinn sem er While my guitar gently weeps. Flott plata.
Árið 1969 komu tvær ólíkar plötur. Fyrst kom Yellow Submarine. Hún er frekar gleymanleg og á sama tíma tóku þeir upp Let it be. Hún var geymd og í millitíðinni kom út Abbey Road sem er gegnusúrruð snilld og gleði. Þarna er fjöldi flottra laga, kannski frægust lagasyrpan þar sem Paul og George Martin sýna ótrúlega útsjónarsemi í samsetningu laga. Teldu t.d. hversu margir lagbútar mynda You never give me your money. Frægustu lögin eru þó líklega Come together, Because og svo eru að auki Here Comes the Sun og BESTA lagið Something. Mér finnst þessi plata vera í mestu uppáhaldi og mestri spilun hjá mér. Síðasta platan þeirra féll milli skips og bryggju hjá mér. Mér fannst hún vond plata. Samt eru þarna gullmolar. Flottasta lag Lennons - Across the universe, Get back, The long and winding, Let it be. Þegar Spector var búin að níðast á upptökunum kom bara út vond plata. Maður heyrði það best þegar Let it be Naked kom út. Ég er sammála því að hún er miklu betri og meiri bítlaplata.
Útáfusafn Bítlanna er stórt miðað við að það kemur út frá 1963 til 1970 og þegar til þess er horft að raunverulegur upptökutími stóð frá 1963 til 1969. Frá því Hvíta albúmið kom út þar til síðasta upptakan var gerð tóku þeir upp þrjár plötu. Hvíta kom út í nóvember 1968 og fram til ágúst 1969 er lokið við Yellow Submarine, Let it be og Abbey road...
Sem sé þrettán plötur teknar upp frá ársbyrjun 1963 til sumarloka 1969 og þar af ein tvöföld. Útgáfuferillinn er ári lengri. Segja má svo að ferillinn skiptist í slagaratímann 1963-6, sýrutímann 1967-8 og lokasprettinn 1969. Allavega flottur ferill. Það eru víst engar fréttir.
28.10.09
Concert for George
George Harrison var sérstakur bítill. Hann var þeirra yngstur, frekar feiminn við sviðsljósið eins og sést vel á myndum t.d. frá Bangla Desh tónleikunum og heyrist t.d. á þeim ógnarhraða sem hann tekur Here comes the sun þar.
Hann var hins vegar góðmenni mikið og góður vinur vina sinna eins og vel kemur fram t.d. í ævisögu Eric Clapton. Þá var hann pólítískari en hinir bítlarnir framan af (sjá t.d. Taxman) og trúaráhugi hans kemur fram sterklega á plötunum Revolver og Sgt. Peppers ásamt áhuga á indverskri tónlist.
Sem lagahöfundur stóð hann Lennon og McCartney ekki á sporði og þegar litið er yfir allt lagasafn hans sést að hlutföll milli hans og hinna voru ekki skrýtin. Lögin sem hann kom að eru á hinn bóginn mörg þau eftirminnilegustu. Það eru ekki mörg lög framar á Hvíta albúminu en While my guitar... og á Abbey Road sem mér finnst langbesta plata þeirra standa Here Comes the Sun og Something uppúr.
Það var því ekki skrýtið að Eric Clapton ætti auðvelt með að kalla í sveit til að halda minningar- og fjáröflunarskemmtun ári eftir að George lést 29. nóvember 2002.
Þarna voru ALLIR nema Dylan að vísu. Og stemmingin við hæfi. menn voru að vinna úr sorg og gleði. Þetta er satt að segja ein fjölmargra hljómleikaplatna sem ég á en kannski í hvað mestu uppáhaldi.
Tónleikarnir hófust á ávarpi Claptons og Ravi Shankar og síðan er kyrjað Sarve Sham sem er á sanskrit. Þá leikur Anoushka Shankar, dóttir Ravi, lagið Your Eyes. Þar á eftir spilaði hún með Jeff Lynne og Dhani Harrison lag eftir George sem heitir The Inner Light. Það var B hlið á móti Lady Madonna og hefur síðan einungis verið á safnplötum.
Þessum hluta lauk með verki eftir Ravi Shankar sem heitir Arpan og þar lék Clapton meðal annarra.
Þar næst komu fulltrúar Monty Python með tvö lög (þau eru á mynddiskunum en ekki á CD safninu) og þar á meðal var Tom Hanks.
Hér á eftir tóku vestrænir músíkantar völdin og rúllaði fram hver stjarnan af annarri og fóru ekki aftur þannig að grúppan á sviðinu styrktist við hvert lag.
Jeff Lynne úr ELO og Travelling Wilburys tók svo fyrsta lag og hér kemur lagalistinn ásamt flytjendum með athugasemdum!
Eins og sjá má er þessi plata í miklu uppáhaldi. Og mælt með því að á hana sé hlustað.
Hann var hins vegar góðmenni mikið og góður vinur vina sinna eins og vel kemur fram t.d. í ævisögu Eric Clapton. Þá var hann pólítískari en hinir bítlarnir framan af (sjá t.d. Taxman) og trúaráhugi hans kemur fram sterklega á plötunum Revolver og Sgt. Peppers ásamt áhuga á indverskri tónlist.
Sem lagahöfundur stóð hann Lennon og McCartney ekki á sporði og þegar litið er yfir allt lagasafn hans sést að hlutföll milli hans og hinna voru ekki skrýtin. Lögin sem hann kom að eru á hinn bóginn mörg þau eftirminnilegustu. Það eru ekki mörg lög framar á Hvíta albúminu en While my guitar... og á Abbey Road sem mér finnst langbesta plata þeirra standa Here Comes the Sun og Something uppúr.
Það var því ekki skrýtið að Eric Clapton ætti auðvelt með að kalla í sveit til að halda minningar- og fjáröflunarskemmtun ári eftir að George lést 29. nóvember 2002.
Þarna voru ALLIR nema Dylan að vísu. Og stemmingin við hæfi. menn voru að vinna úr sorg og gleði. Þetta er satt að segja ein fjölmargra hljómleikaplatna sem ég á en kannski í hvað mestu uppáhaldi.
Tónleikarnir hófust á ávarpi Claptons og Ravi Shankar og síðan er kyrjað Sarve Sham sem er á sanskrit. Þá leikur Anoushka Shankar, dóttir Ravi, lagið Your Eyes. Þar á eftir spilaði hún með Jeff Lynne og Dhani Harrison lag eftir George sem heitir The Inner Light. Það var B hlið á móti Lady Madonna og hefur síðan einungis verið á safnplötum.
Þessum hluta lauk með verki eftir Ravi Shankar sem heitir Arpan og þar lék Clapton meðal annarra.
Þar næst komu fulltrúar Monty Python með tvö lög (þau eru á mynddiskunum en ekki á CD safninu) og þar á meðal var Tom Hanks.
Hér á eftir tóku vestrænir músíkantar völdin og rúllaði fram hver stjarnan af annarri og fóru ekki aftur þannig að grúppan á sviðinu styrktist við hvert lag.
Jeff Lynne úr ELO og Travelling Wilburys tók svo fyrsta lag og hér kemur lagalistinn ásamt flytjendum með athugasemdum!
- "I Want to Tell You" (Harrison) - 2:52 Jeff Lynne: lead vocal, guitar.
- "If I Needed Someone" (Harrison) - 2:28 Eric Clapton: lead vocal, guitar.
- "Old Brown Shoe" (Harrison) - 3:48 Gary Brooker: lead vocal, keyboards. Brooker var söngvari og lagahöfundur Procol Harum.
- "Give Me Love (Give Me Peace on Earth)" (Harrison) - 3:29 Jeff Lynne: lead vocal, guitar
- "Beware Of Darkness" (Harrison) - 4:00 Eric Clapton: lead vocal, guitar. Líklega eitt albesta lag GH.
- "Here Comes the Sun" (Harrison) - 3:09 Joe Brown: lead vocal, guitar / Neil Gauntlett: guitar / Dave 'Rico' Nilo: bass / Phil Capaldi: drums / Andy Fairweather-Low: guitar. Joe Brown rak hljómsveit í Liverpool sem Bítlarnir hituðu upp fyrir áður en þeir fóru til Hamborgar.
- "That's The Way It Goes" (Harrison) - 3:39 Joe Brown: lead vocal, mandolin / Neil Gauntlett: guitar / Dave 'Rico' Nilo: bass / Phil Capaldi: drums "
- Horse to the Water" (George Harrison/Dhani Harrison) Sam Brown: lead vocal / Jools Holland: piano / Jim Capaldi: drums. Sam Brown er dóttir Jim Brown og hefur haft atvinnu af söng frá barnsaldri. Því miður er þetta lag ekki á CD útgáfunni.
- "Taxman" (Harrison) - 3:10 Tom Petty: lead vocal, guitar / Mike Campbell: lead guitar / Benmont Tench: keyboards / Ron Blair: bass / Steve Ferrone: drums / Scott Thurston: additional guitar, background vocals Tom Petty and the Heartbreakers en Petty var einn af Travelling Wilburys hópnum...
- "I Need You" (Harrison) - 3:00 Tom Petty: lead vocal, guitar / Mike Campbell: lead guitar / Benmont Tench: keyboards / Ron Blair: bass / Steve Ferrone: drums / Scott Thurston: additional guitar, background vocals
- "Handle with Care" (George Harrison/Jeff Lynne/Roy Orbison/Tom Petty/Bob Dylan) - 3:27 Tom Petty: lead vocal, guitar / Jeff Lynne: lead vocal / Dhani Harrison: guitar / Scott Thurston: background vocal, guitar, harmonica / Mike Campbell: lead guitar / Benmont Tench: keyboards / Ron Blair: bass / Steve Ferrone: drums / Jim Keltner: drums Ekkert smáband - þetta er Wilbury lagið sem frægast varð.
- "Isn't It A Pity" (Harrison) - 6:58 Billy Preston: lead vocal, organ / Eric Clapton: lead vocal, lead guitar. Hér byrjar Clapton og gefur boltann á Preston sem fer á kostum. Clapton var með í fyrstu fimm lögunum og hvarf svo þangað til hér.
- "Photograph" (Starkey/Harrison) - 3:56 Ringo Starr: lead vocal. Ringo fer á kostum. Lagið sem hann og Harrison sömdu saman. All I have is a photograph and I realise you're not coming back anymore... Ringo segir the meaning has changed og maður finnur það á bandinu.
- "Honey Don't" (Carl Perkins) - 3:03 Ringo Starr: lead vocal / Albert Lee: guitar solo / Gary Brooker: piano solo / Billy Preston: organ. Hér vantar Andy Fairweather Low og fleiri.
- "For You Blue" (Harrison) - 3:04 Paul McCartney: lead vocal, acoustic guitar / Ringo Starr: drums / Marc Mann: slide guitar og hér vantar líka fjölda manna. Þarna eru t.d. amk tveir trommarar.
- "Something" (Harrison) - 4:25 Paul McCartney: lead vocal, ukulele, acoustic guitar / Ringo Starr: drums / Eric Clapton: lead vocal, lead guitar / Marc Mann: slide guitar. Snilld. Að hafa Clapton og McCartney saman í bandi og spila tvær gerðir lagsins sem eina! Þeir fara á kostum og McCartney sýnir vel sýnar bestu hliðar - að vera fremst og kunna að draga sig til baka og gefa öðrum færi. Hann kann þetta kallinn - eins og Clapton.
- "All Things Must Pass" (Harrison) - 3:33 Paul McCartney: lead vocal, acoustic guitar. Ekki síðra. McCartney og bandið eru í góðum fíling við lagið.
- "While My Guitar Gently Weeps" (Harrison) - 5:57 Eric Clapton: lead vocal, lead guitar / Paul McCartney: piano, background vocals / Ringo Starr: drums. Þetta er flottasta lag kvöldsins og þessi kafli raunar frá 15-19. Hér stígur Clapton fram, setur Paul á píanóið eins og á Hvíta albúminu. Þeir dúeta sig í gegn svo spilar Clapton einleik á gítar sem aldrei fyrr. Ég hélt að hann ætlaði aldrei að hætta. Þarna eru amk fjórir slagverksleikarar, fimm gítarar, fjórir hljómborðsleikarar sem mynda ótrúlega þétta heild utan um Clapton. Lokaðu augunum og settu í botn.
- "My Sweet Lord" (Harrison) - 5:02 Billy Preston: lead vocal, keyboards / Paul McCartney: piano. Hvað er hægt að segja? Preston er the man.
- "Wah-Wah" (Harrison) - 6:06 Jeff Lynne/Eric Clapton: lead vocal, guitar/Billy Preston: lead vocal/keyboards / Supergroup of Guest Musicians: all other instruments. Lagið um gítarpedalann af All thing must pass.
- "I'll See You in My Dreams" (Isham Jones/Gus Kahn) - 4:01 Joe Brown: lead vocal, ukulele / Neil Gauntlett: acoustic guitar / Dave 'Rico' Nilo: bass / Jim Capaldi: drums. Og af öllum flottum lögum plötunnar er endað á þessu. Jim Brown gerir þetta vel og maður finnur söknuð og kærleika leka af manni.
Hljómsveitin: Eric Clapton - guitars, musical director,
Jeff Lynne, Tom Petty, Joe Brown, Albert Lee, Marc Mann, Andy Fairweather-Low, Dhani Harrison - electric and acoustic guitars,
Gary Brooker, Jools Holland, Chris Stainton, Billy Preston, Paul McCartney - keyboards,
Dave Bronze, Klaus Voormann - bass
Jim Capaldi, Ringo Starr, Jim Keltner, Henry Spinetti - drums
Ray Cooper - percussion
Jim Horn - alto saxophone
Tom Scott - tenor saxophone
Katie Kissoon, Tessa Niles, Sam Brown - backing vocals
Ravi Shankar - sitar
Eins og sjá má er þessi plata í miklu uppáhaldi. Og mælt með því að á hana sé hlustað.
25.10.09
Hvers vegna finnst mér gott að fara út á Hvaleyri í golf?
Hér kemur eitt tilefni! Þessar myndir eru teknar sunnudaginn 25. ágúst 2009..jpg)
.jpg)
24.10.09
Hann á afmæli í dag!
Við nutum þeirrar ánægju í dag að fara í afmælisveislu Rabba frænda/ættarmót Fálkagötu ættarinnar. Afkomendahópur Fálkagötu 14 og afa míns Magnúsar og ömmu minnar Ingibjargar er einhversstaðar á öðru hundraðinu og börn á leiðinni.Rabbi frændi minn er Rafn Thorarensen, erkitöffari og æringi og einhver albesti frændi sem nokkur maður getur átt. Líf mitt hefði verið litlausara án hans. Hann segir stundum að það hafi verið það besta sem kom fyrir hann að hann var skilinn eftir í pössun hjá ömmu og afa tveggja ára en mér finnst gæfan ekki síður vera okkar.
Rabbi var sjötugur í dag. Hér er hann með Innu (Guðfinnu) konu sinni. Þetta eru sæmdarhjón og gjafmildi þeirra annáluð. Þegar þau eru sótt heim er vel veitt en það er ekki síður hlýjan og vináttan sem af þeim stafar.
Rabbi er einn þeirra sem hefur kennt mér muninn á að rífast af illindum og rífast af heilindum. Ég er ekki útlærður en á hverjum jólum hittumst við og tökum snúning á hverju sem er. Við erum ekki alltaf (kannski sjaldnast) sammála en það skiptir bara engu. Það er alltaf kátt á hjalla þar sem Rabbi er.
Hér er Rabbi með flugmódel á einhverju alþjóðamóti í slíku. Hann er forfallin flugáhugamaður og notar módelin sem farveg.
Rabbi og Inna komu til okkar þegar við bjuggum í Nottingham. Nottingham var ekki beinlínis í alfaraleið frá London en þau komu og það var eftirminnilegt fyrir blanka stúdenta að taka á móti þeim. Sigga nefnir ogt þegar Rabbi afhjúpaði stóran kassa af Black Magic konfekti. Honum hafði verið sagt að þetta væri gæða konfekt en beit í hvern bitann af öðrum án þess að finna það sem hann langaði í. Inna fékk mismuninn...
Fálkagata 14 var hús sem afi og amma keyptu þegar þau fluttu frá Selfossi til Reykjavíkur rétt fyrir stríð. Ég man eftir því og umhverfi þess sem stórfenglegu. Húsið var stórt, bíslagið stórt, lóðin stór og skúrinn (eða voru þeir tveir?) sem voru fullir af dótinu hans afa voru mér sannkallaður ævintýraheimur.
Svo var þarna laut sem var frábær 
vettvangur leikja.Myndir sýna lítið hús...
Rétt hjá var bakarí og þarna á horninu var kaupmaður. Í gráa húsinu hægra megin bjó Stefán Árnason, bróðir ömmu, sem gekk með staf og mér fannst einkar flottur karl. Húsið á Fálkagötu 14 er vinstra megin, með rauðum þakkanti.
Það eru til margar sögur af Fálkagötunni og mér var hún ævintýraheimur. Ég sá t.d. fyrir mér þegar Skúli frændi elti Rabba til að koma honum í sund og skildi sælu Rabba yfir að fá ís á eftir.
Það er ekki spurning að það að kynnast Fálkagötunni, ömmu minni og frændfólki hefur allt haft jákvæð áhrif á líf mitt og heimssýn en Rabbi frændi er stór hluti af því og mér þykir alveg sérlega vænt um hann.
22.10.09
Rysjótt
.jpg)
Fallegt blágresi á Einhyrningsflötum. Myndin er tekin sumarið 2008.
Þessi mynd er tekin ofan af Hamri á fallegum laugardegi í mars 2009. Við hjónin vorum í göngutúr og höfðu komið við í Flensborg þar sem nemendur voru að skreyta skólann vegna Vakningardaga.
Þetta eru könglar í tré í Þrastarskógi við Kóngsveg. Tréð er í lóðinni hjá Þrúðu og Eika.
Þarna veður hálft tunglið í skýjum...
Og þessi er frá í fyrravetur af birkikvistinum framan við húsið.
Það hefur verið rysjótt veður í haust. Golfið er að mestu komið á hilluna og líklega tímabært að fara að hlaupa eða lyfta. Það er samt ekkert gaman að hlaupa í þessum rosa. En Siggi stormur er að spá góðu helgarveðri svo kannski tekst að prufa nýju kylfuna.
Svo væri gaman að hitta Rósina í Eskilstuna.
19.10.09
gamlar minningar
Þessi myndarlegi haus var skorinn út og skorinn til í Corbridge í lok október 2003.Það var í tilefni af allra sálna messu - almennt talað kallað Halloween.
Það voru Sigga og krakkarnir sem sáu um þetta allt saman og ég tók myndina...
Hausinn sómdi sér vel í garðinum og ef ég man rétt varð til vönduð og góð súpa úr innihaldinu.
Þessi fallega sólarlagsmynd er upphaflega slidesmynd og líklega tekin í Hvalfirði einhversstaðar þó ég sé satt að segja ekki viss.Hún er líklega tekin um miðjan níunda áratuginn.
Þessi er tekin nær 1980. Mig minnir að þetta sé frekar tekið meðan við Sigga bjuggum á Ásvallagötu en það er þó eins líklegt að ég hafi verið að þvælast með Gulla að gefa öndunum.
Ég hef grun um að hún sé tekin að vori vegna ólátanna í álftunum.
12.10.09
Góður dagur
Lokadagurinn gekk vel. Við Gulli unnum hér heima og ég náði að klára að uppskrifa viðtalið við NN og byrja að greina það. Ég mátti ná í þá stuttu um hálftvö svo eg var mættur kl. 1322 og var vel fagnað á róló. Svo vel að tvær aðrar vildu fá að koma með okkur. Við vöppuðum heim og könnuðum m.a. hvort bílskúrar væru ekki örugglega læstir.Eftir smásnarl hjá pabba var farið í bíltúr og klárað að fara í Dressmann fyrir ömmu - hana vantaði buxur - og svo var farið út að leika meðð Villemo og Silju nágrönnum Hildar Sögu. Svo var snuddast og hjalað og lesið og pakkað og loks snæddur alveg frábær matur sem Gulli eldaði.
Hann kann þetta hann Gulli og á ekki langt að sækja það.
Eftir matinn fékk afi að hátta Rósina og er bara að verða flinkur í því, ekki síst að trutta í tásur sem snarlega eru réttar upp með breiðu brosi svona ef afi gleymdi sér.
Svo stungum við okkur upp með pelann og eftir smá stund var sú litla steinsofnuð í afafangi. Háskólapróf í að svæfa var ekki til einskis.
Á morgun er svo heimferð og það verður þakklátur karl sem kannski þurrkar tár úr hvarmi sem snýr heim til Íslands af því hann heldur að Kalli og Sigga og Flensborg öll geti ekki án hans verið. En þetta bros verður greypt í huga hans og stjörnurnar sem glampa þegar afi fær knús eða truttar í tær. Og til að það gleymist örugglega ekki þá eru 71 mynd í símanum og næstum allar af lítilli Rós sem býr í Svíþjóð.Takk fyrir mig Gulli, Sandra og Hildur Saga og takk Sæmi. Það eru forréttindi að umgangast menn eins og þig.
Í Eskilstuna er algjört ljós
Sem afakarli yljar alla daga
Hann rogginn er af sinni Rós
Rósin heitir Hildur Saga
11.10.09
Það var gaman í gær hjá okkur Hildi Sögu og Sæmundi. Við afarnir vöknuðum snemma og meðan Sæmi beið eftir því að það hitnaði nóg til að geta farið að mála þá hafði frökenin okkur báða til að snúast í kringum sig.Þegar afi Sæmi var svo farinn til að mála settum við Dýrin í Hálsaskógi á til að hlusta og dansa við.
Seinna sama dag fórum við til að snúast eftir Parmesan og golfkylfu og komum þá við hjá afa Sæma sem var að mála á ótrúlega fallegum stað.
Og þarna er hún í áströlsku kápunni að kjá í afa sinn og pabbi stendur hjá. Sýnist hann líka vera ástfanginn.Þetta er lagfærð mynd sem er tekin af Maleren og kúlu þar úti.
Myndin er lítillega lagfærð, vatnið dekkt og kúlan skerpt en ég var að leika mér í fótósjopp til að setja myndina á flikcr.com.
Hér eru þau feðgin umvafin haustlitum í skóginum hjá Kolstadt.
Þessi er tekin rétt hjá Safirgangen og er bara af fallegum laufblöðum en effectinn er vatnslitalegur.
Og þessi hefur verið skerpt og gerð dekkri í bakgrunninn.9.10.09
Í embættiserindum!
Þeir eru fallegir haustlitirnir. Þessi er tekin í Eskilstuna þar sem ég er í embættiserindum sem afi!Þar býr ein lítil fröken sem afa finnst gott að hitta.
Hún á óendanlega mikið af brosum og knúsum. Á leið minni hingað hitti ég félaga í Keflavík sem samsinntu því að þetta væri embættisferð.
Í gær sótti ég hana á leikskólann og við eyddum drjúgum tveimur tímum í að flandrast um róluvöll fyrir utan hjá henni. Það var vappað og spjallað, tekið í bílskúrshurðir og síminn minn var sérlega spennandi.
Meðal ævintýra var snúningur við köttinn Púka sem kom á móti okkur og þau stigu smá dans, eins og til að kanna hvort ekki væri í lagi með hvortannað.
Þessi síðasta er nú bara fyrir langömmu Sigrúnu og bara okkar á milli.
Svona rétt í blálokin. Í dag var ár liðið frá því að ég fékk að vita að ég væri með Parkinson. Eins og dagurinn í dag var þá var það afmæli auðgleymt. Hins vegar þakka ég þeim vinum og ástvinum, vinnufélögum og öðrum sem hafa myndað skjaldborg stuðnings og kærleika um mig. Sú ást og vinátta fer svo langt út fyrir allt það sem ég átti von á og taldi mig þó búa vel hvað vini og ættingja varðar. Kærar þakkir öll sem eitt en kannski efst og án þess að nokkur sé vanmetin koma kona mín og börn (tengdabörn þar talin) og litla rósin mín. Hvar væri ég án ykkar?
Takk. Svona vinátta og kærleikur gerir mann enn lífsþyrstari - og var nú nóg fyrir.
8.10.09
Fallegt flug
Miðvikudagurinn 7. október var fallegur dagur. Kaldur en heiðskírt þegar ekið var suður í Keflavík. Við flugtakið hafði birt og þegar flogið var til austurs yfir landið lá það upplýst og auðskoðað fyrir augum manns. Maðður gat rakið sig - Þingvellir - Laugarvatn - Apavatn - Hvítá - Þjórsá - Lakagígarðin - Vatnajökull og allt þar á milli. Ég hafði á tilfinningunni að ég sæi í Kverkfjöll. slíkt var útsýnið. Ég hef varla séð annað eins frá því (og fyrir utan) ferðina með Ebbe í lok ágúst!
Og ekki versnaði það þegar yfir Skandinavíu var komið.
Toppnum var svo náð þegar við Hildur Saga hittumst!
Ég naut þeirra forréttinda í dag að fá að sækja hana í skólann og við röltum heim, út á leikvöll, þar sem við vorum að róla, renna og moka í sandkassa í rúmlega tvo tíma. Ekki amalegt það. Ekki var séð annað en hún væri hæstánægð og afinn sveif á sæluskýi.
Og ekki versnaði það þegar yfir Skandinavíu var komið.
Toppnum var svo náð þegar við Hildur Saga hittumst!
Ég naut þeirra forréttinda í dag að fá að sækja hana í skólann og við röltum heim, út á leikvöll, þar sem við vorum að róla, renna og moka í sandkassa í rúmlega tvo tíma. Ekki amalegt það. Ekki var séð annað en hún væri hæstánægð og afinn sveif á sæluskýi.
3.10.09
Er að batna?
Í morgun var fallegur dagur, bjartur en kaldur. Undarlega kaldur. Veðrið að undanförnu hefur verið rosalegt. Rok, rigning og tóm leiðindi. Ég fór því lítið á golfvöllinnn og fann illa fyrir því í dag þegar ég lagði af stað á litla völlinn. Ég náði mér á strik og í fyrsta sinn lengi lækkaði forgjöfin (úr 26,5 í 26). Vonandi gefur á morgun og þá ætla ég að fara áður en við förum til Helgu Drafnar afmælisbarns í grjónagraut...
Ég er númer 878 í Keili en um 8500 á landsvísu. Hversu margir ætli séu í Keili? 880? 8800? Skiptir máli!
Ég er númer 878 í Keili en um 8500 á landsvísu. Hversu margir ætli séu í Keili? 880? 8800? Skiptir máli!
1.10.09
Flensborgardagur eða alþingi??
Það eru allir fjölmiðlar með hugann við þingsetningu. En frétt dagsins birtist á vef skólans og er svona:
1. október er Flensborgardagur, haldinn í tilefni af því að skólinn var settur í fyrsta sinn þennan dag árið 1882.
Að þessu sinni var kennsla með öðrum hætti en vanalega um stund en svo tók við dagskrá í Hamarssal. Fyrst kom Guðjón Sigurðsson og sagði frá MND sjúkdómnum og MND félaginu. Þá söng kórinn nokkur lög en nýjustu félagar kórsins hafa æft í þrjár vikur! Loks fór fram spurningaleikur mili kennara og nemenda (sem kennarar unnu).
Að þessu loknu var sett vinnuverndarvika, sem stendur frá 2. október til 8. okt. Voru allir settir í vinnu við þau mál en að því búnu var boðinn hádegisverður.
Því næst myndaði hópur nemenda og starfsmanna stórt friðarmerki á Hamrinum og loks var keppnni milli starfsmanna og nemenda í íþróttahúsinu við Strandgötu. (Sem nemendur unnu). Þeir Gunnar Helgason leikari og Gunnar Svavarsson bæjarfulltrúi aðstoðuðu starfsmenn.
Í kvöld var svo svokölluð dragkeppni í Hamarssal sem tókst vel.
Að degi loknum er ekki hægt annanð en að vera ánægður enda virtust þeir sem þátt tóku njóta sín vel. Takk fyrri það!
1. október er Flensborgardagur, haldinn í tilefni af því að skólinn var settur í fyrsta sinn þennan dag árið 1882.
Að þessu sinni var kennsla með öðrum hætti en vanalega um stund en svo tók við dagskrá í Hamarssal. Fyrst kom Guðjón Sigurðsson og sagði frá MND sjúkdómnum og MND félaginu. Þá söng kórinn nokkur lög en nýjustu félagar kórsins hafa æft í þrjár vikur! Loks fór fram spurningaleikur mili kennara og nemenda (sem kennarar unnu).
Að þessu loknu var sett vinnuverndarvika, sem stendur frá 2. október til 8. okt. Voru allir settir í vinnu við þau mál en að því búnu var boðinn hádegisverður.
Því næst myndaði hópur nemenda og starfsmanna stórt friðarmerki á Hamrinum og loks var keppnni milli starfsmanna og nemenda í íþróttahúsinu við Strandgötu. (Sem nemendur unnu). Þeir Gunnar Helgason leikari og Gunnar Svavarsson bæjarfulltrúi aðstoðuðu starfsmenn.
Í kvöld var svo svokölluð dragkeppni í Hamarssal sem tókst vel.
Að degi loknum er ekki hægt annanð en að vera ánægður enda virtust þeir sem þátt tóku njóta sín vel. Takk fyrri það!
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)