Ætlar þetta engan endi að taka?

Dagurinn hófst fallega.
Ég gekk út í háskóla, þar sem ráðstefnan er haldin, og fylgdist með borginni vakna. Ungverjar hjóla mikið, hjálmlausir, og eru svo sem ekki að gera vart við sig, þar sem þeir þjóta framhjá.

Sama gildir um bílana. Ökuþórar vilja fara hratt og negla í bremsu og það er ekki samhjálp þar, miklu fremur hörð samkeppni. Ítalía er svakaleg en Ungverjar toppa það.

Og meðan ég man - hún Hildur Saga á afmæli í i dag!

Alltént þá gengu fundir vel og við Sigga hittumst á kaffihúsi um kl. 13.



Við vöppuðum um bæinn og nutum þokkalegs veður  og sáum s.s. sitt af hverju en vorum svolítið komin í ferðagírinn. Við vorum á götunni eða þannig.

Þar kom í sögunni að við vorum að ganga um aðalgötuna í leit að matarholu sem ekki var ungverskrar ættar þá gengum við fram á heilan hóp kokka og lúðrasveit með.
Við fórum aftur á móti inn á líbanskan stað og fengum alveg hreint ágætan mat.
Við spurðum um kl. 16.45 hvort hótelið okkar, Cosmo, gæti pantað fyrir okkur bíl. Kemur eftir 20 mín, segir vörðurinn í mótttökunni, sem er ca. 60 sm breið borðplata.
Ég næ mér í drykk (óáfengan) og er rétt sestur þegar vörðurinn kemur og tilkynnir okkur að bíllinn sé kominn. Stuttar 20 mín en við út og setjumst upp í nokkurra ára Ford Focus hjá bílstjóra með Michael Schumacher tilfinningar.
Ég sver að mér sýndist standa 2,5 milj kílómetra á teljaranum.
Gæinn allavega ók eins við værum að missa af flugvélinni og ég lokaði bara augunum og tók núvitundaræfingar.
Við komumst í góðan tíma á flugvöllinn og biðum í brottfararsalnum þar sem maður fékk á tilfinninguna að það væri rýming í gangi. Ekkert komið upp um innritun og við bíðum.
Og bíðum.
Og bíðum.
Allt í einu kemur upp hvar sé innritað. Númer 64. Einn bás, ein kona bilað færiband, og á einum bás er innritun,  - bæði fyrir vélina til Brussell og fyrir vélina til Barcelona. Það tók 0,2 sekúndur að lenda í fertugasta sæti í  innritunarröðinni, Ekki svo slæmt. Tvær vélar sinnum 200 manns. Klukkan er 18. Við eigum að vera komin út að flugvél kl. 19:50.
Færibandið bilað. Gengur hægt.
Vigtin bilar.
Gengur hægt.
Við fáum að innrita okkur kl. 18: 55.
Klukkan 18:56 erum við komin í röðina í öryggisgæsluna.
Það er mannhaf framundan og ekkert að frétta.
Jú annars, röðin hreyfist en ekki hratt.
Klukkan 1935 er ég kominn að færiböndunum þar sem maður sendir allt í gegnum eitthvað gegnumlýsingartæki og vona að ég verði ekki tekinn í eitthvað tilviljunarúrtak.
En þá ákveða öryggisverðirnir að taka hóp af fólki með börn fram fyrir mig. Mikið gladdist ég yfir tillitssemi þeirra.
Sigga er komin í gegn. Maðurinn fyrir framan mig sem smyglaði sér með barnafólkinu fer á hnén að reima skóna sína og ég er lokaður af.
Sigga leggur af stað í gegnum Fríhöfnina og hugsar með sér að betra sé að annað okkar nái en hvorugt.
Þegar ég segi excuse me með alvöru þunga í fimmtánda sinn færir maðurinn sig og ég þarf nánast að taka hörungahlaup yfir hann.
Klukkan er 1940 og ég veit ekki hvar flugvélin er eða hversulangt er í hana.
Sigga ekki heldur. Við tökum á okkur stökk, ásamt hundruðum annarra og finnum stórt skilti þar sem standa þessar upplýsingar: FReitthvaðflugnúmer til Brussell, tilkynnt um hlið eftir 17 mínútur.
og við bíðum.
og bíðum.

Ég fullyrði að síðasta mínútan (við tilkynnum um hlið eftir eina mínútu) var alla vega þrjár mínútur að líða.
Hlið A18.
Það voru líka flugvélar í hliði A17, A16, A15, A14 og A12.
Allar þessar vélar að fara á sama tíma.
Og mökkurinn hljóp. Vélarnar áttu að vera að fara.
Minnti mig á Reykjavíkurmaraþon.
Sigga frekar pirruð. Ég var ekki í góðu skapi heldur en hummaði Que sera, sera, what ever will be will be. Man nokkur eftir því?
Okkur var vísað eftir einskonar brautakerfi sem sortéraði mökkinn milli hliða í einskonar litlu flugskýli þar sem farþegar hvers flugs voru í sinni rennu og ég velti því fyrir mér hvort skipulag á íslenskum réttum hafi verið lagt til grundvallar? Er ekki að tala um réttarkerfið heldur réttirnar.
Og við bíðum. o.s.frv.
Eftir nokkra bið var okkur hleypt út í vél og mikið kapp lagt í að smala okkur út og flugfreyja segir ítrekað í hljóðkerfið að allir eigi að finna sér sæti sitt, spenna beltin og gera klárt fyrir flugtak!
Æði. Þetta er að verða komið.
Svo gerist ekki neitt.
Flugvallarstarfsmaður í appelsínugulu endurskinsvesti er á spjalli við flugmennina.
Og við bíðum.
Flugvélin átti að fara kl. 20.20.
En við bíðum...
Af hverju lá svona á?
Og við bíðum.
Klukkan um 21.30 er tilkynnt að seinkunin sé vegna of mikils álags á flugi til Brussell.
Og við leggjum í hann.
Í stað þess að lenda 22.25 þá lendir vélin undir kl. 23.30.
Við eigum rútu í síðasta lagi 23:59.
Við ryðjumst út úr flugvélinni.
Talandi um síld í tunnu.
Hvar var töskufæribandið?
Og við bíðum. o.s.frv.
Greinilegt að töskukallarnir á Charleroi vildu fara að komast heim því þær fóru að skila sér á færibandið.
Kl. 23.40.
Hvar var rútan?
Við náðum og vorum komin í rúturöðina 23:51.
Engin rúta.
Og við bíðum.
Kemur maður og tilkynnir að rútan sé á leiðinni, Fimm til tíu mínútur í mesta lag. Fer á slaginu kl. 00.30.
Hallóoooo?
Og við, - æ, þið vitið hvað.
Kemur rútan 00.05 og öllum smalað inn með hraði.
Og gettu bara hvað?
Jú!
Við biðum!
Úti á stétt eru starfsmenn, - og bílstjórinn, í hrókasamræðum.
Klukkan verður 00:30.
Spjallið heldur áfram og við bíðum. Nema hvað?
Kl. 00:48 fer 23:59 bíllinn af stað frá Charleroi flugvelli til Midi lestarstöðvarinnar í Brussell.
Klukkan að ganga tvö komumst við inn á Midi og við þurftum að bíða í síðasta sinn dagsins, en það var auðvelt. Við vorum sloppin frá kerfum sem sýndu okkur hvorki miskunn eða mildi, hvað þá iðrun.
En Ásta Sigrún var komin. Og hvílíkur léttir.

Fundað í Buda og vappað um Pest

Nú var komið að því að ráðstefnan sem ég var að fara á hæfist og nú skildu leiðir.
Sigga rölti fram og tilbaka um Pest á meðan MÞ sat ráðstefnuna.  Það er ákaflega skemmtilegt að rölta um borgina og um að gera að taka pásur af og til og horfa á mannlífið.
Ráðstefnan gekk vel og var afar fróðleg og uppbyggjandi.
Þegar leið að lokum eiginlegra fundarhalda þá ákvað ég að yfirgefa þennan afskaplega góða selskap og fór að leita að Siggu. Hana fann ég á stéttinni utan við hótelið okkar og eftir að ég var búinn að skipta í sparifötin, landsliðstreyjuna, þá fórum við á matstað sem okkur hafði svo sem litist vel á.
Við litum inn á veitingahús sem heitir Verne og fengum afar þægilegar móttökur. Aftur var maturinn óskyldur myndunum og þegar Sigga bað t.d. um sósu þá sagði þjónkan einfaldlega Nei.
Þjónn þarna nærri var liprari og sótti sósu.
Myndin er tekin á Verne.

Næst var farið á pöbb sem heitir The Pointer en þar mátti sjá knattspyrnuleiki kvöldsins, Ísland-Króatía og Argentína-Nígería. Segir ekki meira af því en mér fannst bæði tapliðin standa sig frábærlega og eins gott að Maradona kvaddi ekki þennan heim í leikslok.

Þar með var nú stuðið úr kvöldinu.
En það kemur dagur eftir þennan dag.

Myndir 1

Fyrst nokkrar af Hótelinu Matyas.

Búda í fjöllum og hin flata Pest.

Við erum búin að trampa um Pest allnokkuð svo nú skyldi farið í Buda.
Við hoppuðum um borð í ,,hop on hop off" bílinn og fórum alla leið til Buda, sem er hinum megin við ána. Þulurinn sem ég hlustaði á sagði að Rómverjar hefðu lagt undir sig Buda og byggt þar upp notalega borg en héldu Barbaralýðnum hinum megin við Dóná eða í Pest og þannig væri það enn.
Buda Var, eða Budakastalinn er náttúrulega enginn venjulegur kastali, frekar en svo margt annað hér um slóðir. Hann er þorp eða borg, listasöfn og ríkisskrifstofur. Þarna eigruðum við um í þrjá til fimm tíma (ekki alveg sammála). Það var yndislegt að eigra þarna um og hefðum getað verið enn lengur.
Kastalinn var fyrst reistur á 13. öld og síðan endurreistur nokkrum sinnum vegna áfalla s.s. að óvinaherir stútuðu honum. Meðal annars átti hin eina sanna MariaTheresa hlut í einni endurbyggingunni. Núna er einn hlutinn, eiginlega hallirnar, aðallega söfn, annar hluti opinberir mótttökusalir og þriðji hlutinn skrifstofur, íbúðir, klaustur og margt fleira. Hann rís hátt yfir borgina og útsýnið til allra átta stórkostlegt. Maður getur farið upp með togbraut, gengið eða látið ferja sig með strætisvögnum.
Við völdum togbrautina og sáum hvernig útsýnið magnaðist á leiðinni upp.
Og hjálpi mér hamingjan.
Þvílík fegurð sem mætir manni að horfa til norðurs og sjá þetta gríðarlega fljót, sem hóf för sína í Svartaskógi í Þýskaldandi og rennur ýmist í gegnum fjölda landa, eða markar þeim landamæri uns það fellur í Svartahafið í Úkraínu. Ég skil Strauss alveg þegar hann samdi lagið um Dóná svo bláa. Þó svo fljótið sé fjarri því að vera blátt þá er þessi hraðbraut flutninga, sem hún enn er, þessi landamæravörður og þetta listaverk náttúrunnar, ótrúlega glæsileg og í fallegri umgjörð þarna í Budapest. Við eigruðum þarna um og sáum, fljótlega eftir að við komum, smá hersýningu. Allt í einu marseraði flokkur manna í herbúningum inn á svæðið og gengu eftir göngulagi sem var mitt á milli ballets og gæsagangs. Stilltu sér upp og stuttu síðar kom sendiherra Ghana og var vel tekið, fékk að skoða dátana og fór svo til fundar þarna í húsi. Þegar við vorum að fara mættum við bandarískum sendiráðsbíl svo það hefur verið nóg að gera hjá ráðherranum sem við tók í allan dag.
Ég verð reyndar að segja um þennan gæsagangsballett að ef þetta háttarlag og byssusveiflur býr menn undir stríð þá yrði ég hissa. Þetta gæti hins vegar orðið hluti af atriði Monty Python bræðra. Atriðinu um The Minisitry of Silly Walks.
Þegar við hættum að skoða kastalann þá stefndum við upp á næsta fjall en þar er að finna styttu sem þeir kalla Frelsisstyttuna og þykir sumum nóg um. Styttuna reistu Sovétmenn eða gáfu til minningar um hina sovétsku frelsun Ungverjalands undan stjórn nasista.
Þessi stytta fór í taugar fólks og þegar kommúnistaflokkur landsins féll árið 1989 þá var styttan hulin um hríð og í stað áletrunar sem lýsti þakklæti Ungverja í garð Sovétmanna, var kominn texti sem þakkaði öllum þeim sem börðust fyrir frels Ungverja og viti menn - allir sáttir.
Styttan er gríðarlega há og sést víða að.
Gelleirt hæðin þar sem styttan stendur er söguleg. Þarna drápu einhverjir Ungverjar biskup sinn, þarna reistu Tyrkir virki er þeir vildu ná stjórn í landinu, Habsborgara reistu þarna smá virki og hús fyrir vildarvini og svo má lengi telja en styttan er það nýjasta.
Eftir þetta fórum við niður að á og tókum góða siglingu á þessu mikla fljóti og fræddumst um enn fleira.
Við litum á flottan stað.
Það voru afar girnilegar myndir af matnum og mjög spennandi.
Það verður að segjast að heldur hafði hlutum hrakað frá því myndirnar voru teknar. Reyndar á það við um fleiri staði. En maturinn var ágætur. Hér þýðir ekki að biðja um lítið steikt kjöt. Nauatakjötið er vel soðið og vel mjúkt fyrir vikið. Það er veitingahús við hús og þekkjast þau ekki síst af því að þau eru kölluð ,,Traditional" eða ,,Hungarian" og eru öll með mjög sambærilega matseðla. Þannig eimir af fyrrum kaldastríðinu að það eru svona ríkislínur í sumu.
Sigga sagðist hafa rætt við konu sem rak verslun í bænum. Sú sagði að þó svo okkur Vesturlandabúum þyki allt ódýrt, þá eru laun Ungverja lág og allt dýrt fyrir þeim. Hún sagði að nú væru vaðandi uppi ýmis öfl sem vildu Ungverjaland út úr Evrópusambandinu. Sambandinu er kennt um allt sem úrskeiðis fer en, sagði hún með alvöru í röddinni, ,,ef við förum út þá fyrst verður hrun!"

En aftur að matnum sem var allt öðru vísi en myndirnar, við fengum okkur eftirrétti og þeir voru ekkert slor. Nammi!!!
Svo var haldið heim, en borðað á leiðinni á fínum stað og síðan er ég bara búinn að vera að blogga og blogga og blogga - en er að hætta núna!

Dagur tvö.

Þegar við risum úr rekkju var gengið í að ganga frá við Matyas svo við gætum komist til Cosmo, hvað við gerðum. Toppurinn á líkkistunöglum Matyas var að við fengum morgunverðarmiða en það var var svo seint að búið var að loka þá þegar...
Við röltum niður Vadi Uti þangað til við komum að húsnúmeri 77 en þar var Cosmo hótelið og var okkur vel tekið. stungum inn farangrinum - your room is not ready so sorry - en við vissum það. Fórum að finna okkur að bíta í morgunmat og mundum þá eftir dóti í töskunum sem nú voru komnar í geymslu hjá Cosmos. Sigga fékk að stinga sér inn í geymsluna sem varla passaði utan um okkar dót hvað þá meir en þá kom Sandra úr mótttökunni og sagði að herbergið væri að verða til. Við fengum lykil og upp á fjórðu (fimmtu á Íslandi) hæð og nú hýrnaði háin á liðinu. Hreint, notalegt, ferlega lítið en who cares!
Við út á götu með tvo miða í hendinni upp á skoðunarferðir um Búdapest. Við fórum fyrst í Basilicu heilags Stefáns en mér skilst að hann hafi verið sá konungur sem sameinaði Ungverja sem síðan þá hafa háð mikla sjálfstæðisbaráttu til að verja þjóðerni sitt og ég mun koma að því síðar.
Basilikan var afar tilkomumikil en tiltölulega ný - reist um aldamótin 1900.
Þar slökuðum við á á torginu og snæddum eitthvað smá og héldum svo aftur í vagninn og stefndum nú upp í gyðingahverfið. Það var magnað að lesa minnisvarða um ofsóknir nasista og ungverskra þjóðernissinna gegn gyðingum, hvernig 70 þúsund manns voru lokuð inni á þessu litla svæði - 14 manns í herbergi, 10 þúsund þeirra dóu á sex vikum. Alls töpuðu 600 þús. gyðingar frá Ungverjalandi lífi í stríðinu. Við röltum um þetta sérstaka hverfi og allt í einu þurfti Sigga að sinna einkaerindum og skildi mig eftir utan við veitingastað. Ég var náttúrulega eins og nátttröll og gat eins vel verið með ljósaskilti sem á stóð Tourist því að mér söfnuðust alls betlarar, mis vel í sambandi auk ráðagóðra einstaklinga sem buðust til að losa mig við betlarana ef ég borgaði þeir eitthvað smá.
Þegar Sigga kom tilbaka snérum við inn í hverfið og önduðum að okkur borgarmenningu, kaffihúsa og svo framvegis.
Þegar út úr hverfinu var komið vorum við komin að óperunni, sem var vafin í tau og stillansa. Þar vorum við komin á stóra verslunargötu, Andrassy, og vildum finna styttuna af Frans Lizt.
Á leiðinni rákumst við á fleira fólk og enduðum á þakbar sem heitir 360°
Áfram var leitað að Lizt og hann fannst í öllu sínu veldi. Nú var stefnt heim því klukkan var farin að halla í sjö (19) og við áttum að vera mætt, uppdressuð, á veitingastaðinn Dónárkrossinn (Dunacorso) kl. 20.
Þar ætluðum við að hitta gullmolana Bryndísi og Helgu og vissum svo sem ekki hverja fleiri.
Alls vorum við ellefu og áttum yndislegt kvöld saman.
 

Ferðin hefst

Það var reglulega gaman að komast inn í Flugstöð Leifs Eiríkssonar á laugardagsmorgun. Svo tók við bið. Og bið.
Þegar við höfðum verið flutt með strætisvagni út í vél þá lamdi rigningin okkur á landganginum og maður hugsaði bara til Búdaapest og Ravenna og Síena og....
Flugið var ágætt, lendingin frábærlega mjúk og Wizz air fær ágætiseinkunn, nema hvað varðar sætisbilið.
Eftir lendingu hélt biðin áfram eftir töskunum, svo var það stöðvarbíll í bæinn og á Hótel Matyas.
Hótel?
Það varð fljótlega ljóst að þarna yrðum við ekki lengi.  Fyrir utan endalausar tröppur þá var allt skítugt, - nema maðurinn í móttökunni, sem var þjónustulipur og sagðist mundu endurgreiða okkur allt nema fyrstu nóttina.
Við fengum inni á Cosmo sem er í Vita Uta - langri og mikilli göngugötu.
Þar er allt annað yfirbragð, hreinni herbergin og allt það.
Raunar finnst mér Budapest svolítið rykug en hún er snyrtileg.
Þegar við ókum frá flugvellinum þá  fannst manni sem maður gæti verið á hraðbraut við hvaða borg sem er. Mörg vörumerkin eru þau sömu og meira að segja mótorkjaftarnir í útverpinu hljóma eins og ónefndir morgunhanar á ónefndri útvarpsstöð.
Alla vega, eftir að vera búin að fá að skipta um herbergi hjá Matyas þá fórum við út að spassera. Viti menn, hérna vantar ekki veitingahús- kannski ekki frekar en Reykjavík vanti hótel. Og þessi veitingahús eru þjóðrækin og selja ungverska rétti, ungverskan bjór, ungversk vín...
Allir eru með gullas súpu.
Allir!
Við fundum einn notalegan og sátum fyrir utan hann, sá heitir Kantin, en það er varla nógu heitt til að sitja úti.
Svo héldum við áfram að spassera og rákumst þá á fleiri ferðalanga frá Íslandi og spasseruðum með þeim smá stund.
Því næst var háttatími og hótelskipti!




 

Alveg að koma

Er að vinna í færslum en set inn myndir þegar ég kem til Brussell. Mæti þangað um miðnæturbil á miðvikudag þannig að þetta verður á fimmtudag eða föstudag sem ég set inn myndir...

Ævintýri í aðsigi?

Það er óvanalega falleg kvöldsólin yfir Faxaflóa í kvöld, á Jónsmessu.
Og það er ferð að hefjast. Það er sumarfrí!
Fylgstu með!

Sagan af diskinum dýra

Stundum langar mann í hluti.

Bara langar.

Þannig átti ég einu sinni eintak af bíómynd sem  mér þykir alltaf svolítið vænt um og er svona rómó-gaman-drama. Skemmtilegir leikarar og alveg bráðskemmtilegt veitingahús í aðalhlutverki sem heitir O‘Reilleys Italian restaurant. Djókið liggur í þjóðerni O‘Reilley...

Allt um það. Eintakið fórst, týndist eða eitthvað og ég hef alltaf af og til velt fyrir mér hvort ég myndi ekki finna það. Sem ég hef ekki gert svo ég fór að leita að nýju eintaki.

Nema. Í ársbyrjun lærði ég dásemd þess að panta á netinu. Bara að passa með DVD diskana – hvaða svæði þeir tilheyra. Svæði 2.

Svo fann ég svona disk á Amazon(.co.uk), gerði pöntun, lét skuldfæra £ 13.92 af kortinu mínu sem voru heilar ISK 2.012,-. Leið nú og beið og þegar  nokkrir dagar voru komnir fram yfir áætlaða afhendingu og enginn diskur var kominn, sendi ég söluaðilanum eitt lítið lettersbréf og söluaðilinn sagðist telja sendinguna glataða og endurgreiddi med det samme £ 13.92. Frá því pöntun var gerð og þar til endurgreiðsla kom styrktist íslenska krónan lítillega og ég greiddi ISK 45,- fyrir týnda diskinn.

Það var ekki breskum að kenna.

Svo skutumst við hjón til útlanda um helgi og þar sem við trilluðum um stræti stórborgarinnar þá rakst ég á plötubúð eða þrjár og leit inn til að kanna þetta með diskinn. Því miður, var mér sagt alls staðar. Hann er ekki til og verður ekki framleiddur aftur. Þú getur horft á hana á Netflix.

Þessir útlendingar vita næsta fátt um íslenska Netflixið.

Svo að næst þegar ég var að þvælast á netinu þá ákvað ég að kíkja á Ebay og viti menn. Þarna var eintak.  Óopnað, pakkað í plast, svæði 2. Kostar £ 16 og svo er flutningsgjald £ 6,95 eða £ 22,95.

Aðeins dýrara en mig langaði í diskinn.

ISK 3.167,- takk fyrir.

Þetta er nú raritet og svona er það.

Ég á líklega vinylplötur sem kosta margfalt þetta verð. Og búinn að eiga lengi.

Nú gekk allt eins og í sögu og ég fékk tilkynningu að kvöldi 3/5 sl. um að ég ætti pakka en reikninginn vantaði. Mættu þeir opna pakkann og fiska út reikninginn svo þeir gætu tollafgreitt þessa dásemd?

Sjálfsagt og ég fyllti út eyðublað og þar sem 4/5 var föstudagur þá langaði mig að fá diskinn þann dag, og hakaði við slíka afgreiðslu, meðvitaður um að ég væri að panta flýtimeðferð sem kosta átti kr. 495,-

Morguninn eftir beið bréf um að í pakkanum væri ekki reikningur. Gæti ég útvegað hann?

Ég fletti í tölvupósti og fann skjal sem var líklegt  og sendi til þeirra.

Pakkinn átti að vera afgreiðsluhæfur um kl. 15. Ég var á leið í Reykjavík, renndi við og það var ekkert löng röð og þau er dugleg í afgreiðslunni svo ég komst fljótt að en var sagt að því miður væru þau svo undirmönnuð að það væri ekki búið að skanna inn það sem tollurinn sendi í dag.

Gæti ég komið síðar,- það væri opið til kl. 18?

Konan var svo almennileg að ég bara tók þessu vel en spurði hvers vegna það stæði á tollafgreiðslukvittun sem ég var búinn að fá, að ég ætti að greiða ISK 2.749 fyrir pakkann?

Konan sagði það er vaskurinn.

Er vaskurinn tæp 90% spurði ég? En mundi svo eftir fimm hundruð kallinum í flýtimeðferð og þá var vaskurinn kominn í 70%.

Gat það verið?

Er Bjarni ekki alltaf lækka álögur og gjöld?

Ég kom aftur kl. 17.30, í prýðisskapi og hlakkaði til endurfundanna en nafn myndarinnar vísar í endurfundi svo mér fannst þetta svolítið sniðugt.

Verið var að afgreiða kúnna númer 546 en miðinn minn var með tölunni 598.

Þegar tæpur hálftími var liðinn var kallað á mig. Ég hrósaði afgreiðslukonunni fyrir hvað þau væru snögg. 50 manns á innan við hálftíma.
Fékk pakkann og spurði hverju sættu þessar 2.749 krónur sem ég var rukkaður um.

Það skal ég segja þér, sagði afgreiðslukonan, um leið og hún benti mér á að ef ég vildi ekki borga þetta þá gæti ég valið að diskurinn verði endursendur – á kostnað þess sem hafði sent hann til mín.

Ég þakkaði fyrir, sagðist ætla að halda diskinum en vildi gjarna vita fyrir hvað ég væri að borga?

Það var afhending sendingar – 0 kr. Ekki var það dýrt.

Svo var flýtiþjónustan sem ég pantaði kr, 495.
Svo eru aðflutningsgjöld kr. 764 (ekki útskýrt hvernig reiknað) og umsýslugjald sem er 995 kr. (ekki útskýrt hvernig reiknað) og loks kr. 495,- fyrir árangurslausa leit að reikningi.
Þetta var svo allt tekið saman í ISK 2.749,- sem ég og greiddi snarlega. Á kvittuninni sést að af fyrstu 1.759 krónunum af þessum 2.749,- er ekki reiknaður virðisauki en af næstu 990 krónunum er reiknaður virðisauki 191,62,- sem fara í ríkissjóð (og dragast því frá 2749 krónunum) þannig að Íslandspóstur HF tók fyrir þetta viðvik tæpar 1.300,- krónur án þess að boða það með neinum hætti hvernig það yrði gert.

(Summa 2.749,- mínus 495, (flýtimeðferð) - mínus 764 (aðflutningsgjöld) og loks mínus 191,62 (VSK) )  

Það er tæpur helmingur af verði disksins á Ebay. Í raun ætti ég að bæta fimm hundruð kallinum við en ég bað um það svo ég geri það ekki.
Og ríkið tekur af þessu tæpan þúsundkall. En Bjarni fer ábyggilega vel með það.

Sonur minn, Gunnlaugur Magnússon, ritaði mjög athyglisverða grein sem birt var á Kjarnanum og heitir Menntamál milli steins og sleggju stjórnmálanna (https://kjarninn.is/skodun/2018-03-20-menntamal-milli-steins-og-sleggju-stjornmalanna/) þar sem hann jarðar mýtuna um allt það sem ávinnst við einkavæðingu skóla, alla vega í Svíþjóð og reyndar víðar.

Maður spyr sig um það hvort það sé samfélagslegur ávinningur í að einkavæða fyrirtæki sem hefur nánast einokunarstöðu á vissum markaði?

Eru það ekki einkavæðing og samkeppni sem alltaf eru keppikeflið? Samkeppnin hins frjálsa markaðar nær líklega ekki yfir það þegar einungis eitt fyrirtæki er á markaði?

Eða á þetta að vera fyrst og fremst ávinningur fyrir hluthafana?
Og hver græðir á því? (engin verðlaun fyrir rétt svar)

Last day (eiginlega síðustu þrjá)

Ég sit hér í stofunni á Rue de Washington í Kastellin eða Chatelain í Brussell.

Það er kalt úti. Bara 11 gráður á Celsíusi. Fólk er vel klætt á leið til vinnu eða skóla. Ung kona leiðir barn og barnið er að kvarta, líklega svona venjulegu barnakvarti og hún róar það ósköp blíðlega.

Í gær var ég í 30 gráðum í Dubai.

 

En byrjum í fyrradag.

Þá fórum við af stað og röltum út í Metró - við erum svo hagavön hérna! og stefndum út í Deira. Anddyrisvörðurinn (the Concerge) hafði sagt okkur að öðru megin við sundið væri svona gamallegur bær og gaman að skoða en hinum megin væri Old Deira og þar væri t.d. markaður.

VIð fórum út á hárréttum stað og ætluðum fyrst í þennan gamla bæ.

Hann var ekki Old town, Hann var Walled town. Afgirtur og aflokaður og greinilega einhverjar viðgerðir í gangi.

O jæja.

VIð leituðum að Water taxi og fundum hann ásamt tveimur rútum af Kínverjum sem stóðu í halarófu með fararsstjóra sem lét eins og hann væri að stjórna leikskólabörnum.  Svo var ein rúta af Ameríkönum sem mynduðu hrúgu.

Við um borð, Dírham á mann og vertu snöggur, og þegar báturinn var ískykkilega hlaðinn var siglt yfir. Ekkert verið að spá í hleðslujafnvægi eða binda bátinn. Hann skall í bryggjunni og allir út, allir um borð. Svo var siglt og leikurinn endurtekinn. 

Og við kominn á þennan markað. Tilfinningin næstum eins og í Gömlu Delhi (sjá Skrýtinn dagur ...). Nema hér erum við túristarnir að kæfa allt.

Við fórum góðan hring og sýndum kryddi mestan áhuga. Einn gekk á eftir mér og vildi selja mér Pashmeena og Kashmeer trefla og þegar ég sagðist vera nýkominn frá Indlandi yppti hann öxlum og sagði „hey big guy, - this is the real thing!“

Svo fórum við og ætluðum að kíkja á strendur. Það er ekki augljóst. Öfugt við t.d. Spán sem lítur svo á að strandir séu opnar þá eru þær lokaðar hér. Enda er greinilega allt til sölu. Við fengum leiðsögn hjá ungri konu í Metróinu sem áttaði sig ekki á því að kortið var ekki landfræðilegt heldur stílfært og við fengum labbitúr dagsins út úr því! Við fundum loks strönd en sölubásar? Búðir? Staður til að setjast niður?

Þessir guttar sem hér ráða þyrftu að fá spænska ráðgjafa (eða tvo íslenska. Segi ekki meir).

Allt um það. Við fórum út og suður og það sem er merkilegast við það flandur er að við áttuðum okkur á því hvað var í rauninni svo skrýtið við þessa borg.
Við erum búin að fara víða um heim ég og dóttir mín. Við erum búin að sjá margar borgir sem hafa byggst inn í landslag og náttúru vegna þess að hún veitti mat, skjól, öryggi eða annað sem mannfólkið sækist eftir, ekki síst þegar börnin eru annars vegar.

Þessi borg var handsmíðuð í miðri eyðimörk og það er allt þarna byggt á sandi eða landfyllingu þar sem næsta fátt myndi gróa ef það væri ekki vökvað og sett niður.

Og svo eru keyptar ímyndir. Þarna er Wall street, World trade center, Lególand og svo framvegis. Og maður sér þetta líka í flugvélum án efa besta flugfélags sem ég hef flogið með. Emirates. Auglýsingarnar eru eiginlega þær að þú þarft ekki að fara annað. Við eigum svona í Dubai.

Við fundum aftur Stefanos við Marinuna og fengum okkur mjólkurhristing og vatn og fórum svo á hótelið. Fengum ágætan mat á veitingastað sem heitir Night and day og svo var bara að gera klárt. Það var útskráning kl. 0515 og taxi kl. 0530 og svo var flug!

Flugið var frábært, nóg pláss og við höfðum hvort sína sætaröð. Og okkur fannst kalt í Belgíu! Bara 11 gráður. Eftir að hafa komið draslinu heim til ÁSM þá fórum við á markað, svo á vínbar og loks á ítalskan stað þar sem við fengum ágæta pizzu og meððí.

Svo var bara lokaspretturinn að taka það upp sem eftir átti að vera, ganga frá því sem bættist við í Brussell og OMG lyktin upp úr töskunum. Þar sem ég sit á flugvellinum í Brussell og bíð upplýsinga um flugið þá finnst mér ég anga og ég er í fötum sem ekki hafa verið notuð til þessa.

Töskur út á svalir og allt í þvott eða hreinsun.

Elsku kæru Anna Margrét og Karan. Tak for jeg maatte komme. Takk fyrir samveruna á Tivoli allir sem voru þar og líka hittinga á hraðbrautum Indlands.

Takk Ásta Sigrún mín fyrir að dröslast með karlinn. Það er ekki leiðinlegt að ferðast með þér.

Ég sagt það oft og áður að karlar, sem, eins og ég, njóta þeirrar gæfu að eiga börn eins og ykkur systkinin, tengdadætur eins og þær tvær og barnabörn eins og HS og HF, svo ekki sé nú talað um hana Siggu mína, slíkir karlar njóta meiri góðvildar örlagadísanna, slíkar sem þær eru, en meðalmenn í þessum heimi.

Meira af Do buy nei ég meina Dubai

Það er nú ýmsu við að bæta frá fyrsta deginum (utan flughafnar) í Dubai.

Í fyrsta lagi gekk nú á með ýmsu frá Delhi. Lemon tree er akkúrat svona eintak sem sett er niður rétt við flugvöll og fólk gistir á þegar það er að millilenda eða er á leið í flug. Lítil en mjög snyrtileg herbergi og allt það, hljóðbært og í sjálfu sér ágætur restaurant, þar sem stefnan er að vera með fatlað fólk í vinnu.
 Ferðin frá hóteli á völlinn var góð nema eftir djarflegan akstur DK þá þótti okkur þetta hálf máttlaust. ÁSM segist sjá mig fyrir sér í sama leik á Sæbrautinni... SAma leik og DK það er.
Síðan byrjaði ballið.
Við vorum netskráð en afar ákveðinn Emirates starfsmaður sagði hina röðina ganga betur og skipaði okkur í hana. Hin röðin gekk miklu betur og ég vísa á frú mína elskulega ef fólk vill fá lýsingar á hátterni mínu við slíkar aðstæður.
Við innrituð - vegabréf skoðað öðru sinni. Við í til útlendingaeftirlitsins að skoða hvort við höfðum mátt vera í landin, (Passi og byrðingskort (boarding card) P og B). við í vopnaleit (P og B). Við í Fríhöfn  (P og B).  (P og B). Við út í hlið ( (P og B) og við í röðina út í vél  (P og B) og loks út í flugvél (B).
Er ég kom út í vél þá stóð þar flugfreyja og sagði mér að sæti 38 væri aftar og benti mér hvert ég átti að fara. Það vita Guðir og helgar vættir hversu glaður ég er að hafa manneskju sem bendir mér á svona.
Úti í vél kom upp ástand með sætin okkar og fyrr en varði sat ég ekki lengur í gangsæti heldur í miðju. Var að hugsa um að gera vesen því nú var ÁSM orðin eins og ég var í innritunarröðinni...
En allt gekk þetta nú vel. Við pöntuðum Uber og til okkar kom Lexus ráðherrabíll. Inn á hótel og það var allt Yes mam og certainly sir. VIð erum í tvegja herbergja íbúð með eldhúsi, þvottahúsi og baði.
Á 26. hæð. Af 40.
Eftir smá snyrtingu og svoddan var arkað út í Metró og þaðan niður á Marinu, skoðuðum okkur um sögðum nó þeink jú við ágenga þjóna. Lóðsuðum okkur niður á strönd sem var nokkuð flókið, miðað við að bærinn er með Marínu! Gengum spotta á ströndinni og leituðum svo leiða aftur upp á götu. Við fundum leið og viti menn. Allt í einu stóð þar öryggisvörður þungur á brún. Við útskýrðum erindið og hann sagði ábyggilega fjandans útlendingar á arabísku, fylgdi okkur upp undir hótel go tjáði mér að fæstar strandirnar væru almennings - flestar væru í eigu hótelanna.
Þar lét hann okkur í hendur annars 0ryggisvarðar sem fylgdi okkur nánast út um aðalinnganginn.

Dubai, Do buy, Dúbídú

Dubai er borg í Sameinuðu arabísku furstadæminu. Hér býr eitthvað á fjórðu milljón og er um þriðjungur búsettur hér tímabundið. Mér skilst að annað eins sé aðkomufólk sem býr hér varanlega.

Það er geggjað hvað þessi borg er geggjuð. Sjáðu t.d. turninn lengst til vinstri!

Fyrir mann sem er búinn að horfa á fátækt og nægjusemi heillar þjóðar, óhreinindi, mengun og allt upp í ofurvelsæld þá er undarlegt að horfa á aðflugið að Dubai, fara um flugstöðina, vera ekið í Lexus leigubíl frá UBER og sjá ekkert nema breiðstræti, turna og aftur turna og ef maður snýr sér við þá eru fleiri turnar og margir í byggingu.

Hér er ekkert skítugt nema við af Delhiþoku. Herbergin okkar eru margra herbergja svítur sem myndi hýsa tugi íbúa Delhi.

Dubai er nýleg borg og líklega keppast menn um, svona eins og auðmenn Bologna, um þar hver eigi nú stærsta...

 

 

turninn!

 

Við öndum að okkur fersku lofti, hér er hlýtt og engin þoka, allt annað andrúmsloft í þessu Mekka velmegunarinnar.

Bjór? Hann fæst í Belgíu, ekki hér...

Báturinn heitir Ali Baba - fór hann á sjó?

 

 Dubaibúar eru stoltir af borginni sinni og hér er allt gert. Hér er Legoland og hvaða annað skemmtigarðakyns. Við ætlum í gamla bæinn á morgun, fórum marínuna í kvöld og svo er spurning um Burj kalifa. Sjáum til.

Ferðalok - á Indlandi að sinni

Agra er borg sem stendur á bökkum árinnar Yamuna og er í héraði sem heitir Uttar Pradesh ríki. Höfuðborg Uttar Pradesh heitir Lucknow.

Við erum hinsvegar komin til Jaipur, sem er höfuðborg Rajastan. Ólíkt Delhi og Agra er þessi borg stofnuð árið 1727 af Jai Singh II sem nefndi borgina eftir sér. Þarna er hluti borgarinnar skipulagður í þaula og mikil breiðstræti en fátæktin sú sama. Litlar smásöluverslanir vekja athygli sem og nánast algjör fjarvera stórverslana, magasína og merkjabúða s.s. H&M.

Jai þessi hafði búið um hríð í sloti forfeðra sinna sem er gríðalega stór kastali kallaður Ambur virkið. Vegna þess hve skipulögð hún er (og finnst ekki annað eins á jörðu sagði leiðsögumaðurinn.) þá ganga þvergötur vers og kruss en inni á milli koma þröngar snúnar götur sem DK ekur um af sinni fádæmalausu snilld. EN innan um og á milli eru örbirgðin og skíturinn.

Nýr leiðsögumaður tekur við og sýnir okkur fyrst háan vegg sem var ekki sérlega vel skýrður eða spes.

Þegar þessu lauk og við áttum að fara í bílinn þá var ég eitthvað að góna og vissi ekki fyrr en að ég var kominn hálfur inn í bílinn að annars vegar var bílstjóri að æpa á mig og ýtti mér út og hins vegar stóðu ÁSM, DK og leiðsögumaðurinn æpandi og einhver togaði í jakkann minn. Þvílíkur æsingur. Þegar annar hver leigubíll er hvítur Toyota Innova og hinn helmingurinn hvítur Toyota Innova með álímdri rönd þá er nú alveg hægt að ruglast á bílum án þess að það skapi alþjóðlegt stríðsástand.

Hins vegar brast út skellihlátur í réttum bíl og DK jafnaði sig á hótelruglinu.

Nú upp í fjöll og spennan jókst. Við stefndum í átt að risastóru virki maharasjana í Rahsastan. Mikið hefur hann talið sig hafa að verja. Ekki það að það tók um 200 ár að koma þessu öllu fyrir og stuttu síðar flutti Rashinn sig til Jaipur, - sjá neðar.  Raunar skýrir Aarvan út skipulag kastalans en það eru fjórir hallargarðar. Sá fjórði var fyrir her og hersýningar. Þriðji var þar sem hann tók á móti þegnum sínum. Annar var þar sem hann tók á móti gestum og var jafnframt með vetrarhöll fyrir sig og konurnar 12. Í þeim fyrsta voru íbúðir kvennanna og leynigangar svo hann gæti laumast til þeirrar sem hann kaus án þess að hinar vissu hver sú „hamingjusama“ yrði. Fyrsta drottningin átti svo stóran heitan pott þar sem hún baðaði sig í mjólk og rósablöðum...


Hann sýndi okkur hvernig kastalinn virkaði. Þannig var t.d. torgið þar sem íbúar héraðsins hittu herra sinn skipulagt þannig að eiginkonurnar gátu fylgst með án þess að sjást. Þá var fyrstu drottningu ekið um á hjólastól sem þýddi að aðgengi fyrir fatlaða er frábært – og hefur verið það frá 16. öld. Einnig að það var vetrarhöll inni í kastalanum þar sem veggir voru skreyttir speglum frá Belgíu og gimsteinum víða að. Svona rými er hægt að skoða úr fjarlægð en ferðamenn eru víst skæðir við að reyna að ná sér í bita. Gangarnir milli herbergja eru þröngir og mér, þó nettur sé, þótti nóg um!

Á leið niður stoppuðum við á árbakka vatns sm sá höllinni fyrir svala og þar hittum við aftur fólk úr brúðkaupinu góða – Íslendinga!

Þar voru einnig snákatemjarar og kostaði 50 rúpíur að taka mynd. Hér voru einnig fílar í fullri vinnu við að ferja fólk sem og kameldýr. Raðirnar voru langar og því var nútímasamgöngutækniakstursaðferðafræði notuð með flauti og ýtni og vangaveltum um hvort hann æki alltalf á fjórum hjólum.

Úr amburlitaða virkinu í gult virki en eins og nefnt var að ofan ákvað Jai maharishi að flytja starfsemina ofan úr fjalli og í nýja höll, eiginlega um það leiti sem byggingu hinnar var að ljúka. Til að fá svala og raka skellti hann svo einni höll út í stöðuvatn við borgina, þrjár hæðir upp úr vatninu og líklega ein eða fleiri neðan vatnsborðs.
Við svo búið vorum við spurð um handverksmarkað. Þar væri allt handunnið af fólki sem fékk skít og skammir að launum. Við afþökkuðum pent, langur akstur framundan og það allt.

 

Þessi er reyndar frá Agra en hér er verið að leyfa mér að prófa söngskál...

Þá var farið með okkur í borgahöll núverandi maharishi, sem er raunar meira eins og lordar Bretlands. Hefur lítil völd, selur aðgang að heimili sínu og heldur brúðkaupsveislur og fleira og virðist nú bara gera það gott.

Flottasta fyrirbærið í Jaipur er stjörnuskoðunarstö. Þar eru sólúr og gleiri tæki til að skoða hvað klukkan sé með nákvæmni upp á tvær sekúndur segir Arvin. Og viti menn – hann las á græjuna, og klukkan mín var nákvæmlega það sama. Hún er frá 17. eða 18. öld.

Nú var steðjað í bílinn til DK og gædinn kvaddi.

Stefnan tekin á Delhi og ég viðurkenni að hafa gripið í eitthvað mér til öryggis svona af og til..
Það var samt viss tómleiki í loftinu. Á morgun fljúgum við héðan. Ótrúlegu draumaferðalagi að lljúka í frábærum félagsskap. Skrýtið. Þetta virtist svo löng ferð!

 

Stóri dagurinn í Agra

Dagurinn í dag hófst í þoku. Við höfðum beðið leiðsögumanninn, konuna hana Zeemu, að hitta okkur um kl 06 til að fara út í Taj Mahal. Það var svo mikil þoka hins vegar að brottför var frestað til kl. 07.00.

ÁSM tók þessa

 

Þá strax voru komnar miklar raðir í Taj Mahal en útlendingar njóta forgangs (enda borga þeir sumstaðar tífalt á við heimamenn) og Zeema renndi okkur í gegnum allt á örskotsstundu.

Það verður að viðurkennast að okkur fannst hún hafa fulllangan formála að þessu öllu og útskýra sjónarhorn og sögu staðarins. Taj Mahal er eitt af sjö núverandi undrum veraldar. Það er tákn um ást, sorg, ofbeldi og ótrúlegan metnað.

 

Stutta útgáfan er þessi: Mógúllinn Shah Jahan, féll flatur fyrir konu sem hét Mumtaz Maha. Hún var islömsk prinsessa frá Persíu. Hann var þá 14 ára. Hann bað hennar tíu sinnum og fékk nei jafnoft en hún gaf sig við ellefta bónorðið eftir fimm ára eltingaleik.

Hún var ekki eina konan hans en sú sem naut mestrar virðingar. Munum að hjónabönd þessa tíma gátu verið pólítískir samningar. Mumtaz Mahal lést árið 1631 af barnsförum, þegar hún ól bónda sínum fjórtánda barn þeirra hjóna. Shah Jahan afréð með det samme að byggja minnisvarða um hana. Framkvæmdir hófust þegar árið 1631 og Shah Jahan sótti færustu steinsmiði og aðra iðnaðarmenn til nærliggjandi landa, sem og Indlanda og sagan segir að á hverjum tíma hafi 22 þúsund manns og 1000 fílar unnið að byggingunni sem tók 22 ár að reisa. Það er allt byggt úr hvítum marmara. Verkið kostaði 32 milljónir rúpía og það er ekki uppreiknað til samtímans. Verkinu lauk árið 1653. Þess má geta að matarskammtur hjá götusölum kostar frá einni og upp í tíu rúpíru. Miðað við þar eru þetta (m.v. 5 rúpíu meðaltal) nærri sex og hálf milljón matarskammta á núverandi verðlagi en ég er viss um að rúpían hafi fallið í verði síðustu 360 árin eða svo.

Nafnið á grafhýsinu er stytting á nafni Mumtas Mahal. Hún taldist þriðja drottning en hann hélt mest upp á hana og mun hafa hundsað hinar drottningarnar. Nafn konunnar er gælunafn og þýðir eiginlega Gimsteinn hallarinnar.

Árið 1658 tók sonur hans völdin og setti föður sinn í fangelsi, eiginlega stofufangelsi, svona eins og að vera fangelsaður og settur í forsetasvítuna á flottasta hugsanlega hóteli heimsins. En þar mátti hann dúsa og hafði sér það helst til friðþægingar að horfa á Taj Mahal yfir ánna frá höllu hans. 

Það er margt sem einkennir Taj Mahal. Eitt er samhverfan en húsið er eins á alla kanta. Á því eru fjórar dyr sem snúa móti höfuðáttum. Hjálmurinn yfir því er tvöfaldur og skraut hverrar hliðar NÁKVÆMLEGA eins. Yfir dyrum er texti úr Kóraninum. Það er blómaskraut sem er Hindískt og tákn sem koma víða að á húsinu. Yfir hjálminum er t.d. lótusblóm höggvið og látið snúa niður sem tákn um dauða hennar. Turnar eru fjórir hver á sínu horni og halla þeir út þannig að ef kæmi jarðskjálfti að þá féllu þeir út en ekki á hofið.  Einnig að það er búið að girða allt svæðið þannig að almenningur getur ekki snert nema sléttan marmara vegna þess að fólk var að pilla úr veggjunum. Taj Mahal á sér sín leyndarmál. T.d. er kista drottningar sem sést á gólfi grafhýsisins eftirlíking en sú raunverulega er undir gólfinu dýrlega skreytt gimsteinum og allskonar glimmeri.

Svona má lengi telja.

En orð lýsa illa stemmingunni sem þarna var að finna. Þar eru myndir betri. Koma en hótelanetið erþungt og því er ég á eftir!

Þegar við vorum búin að meðtaka stemminguna, sjá bekkinn sem Díana sat á, fá allar sögurnar, t.d. af hinum drottningunum sem var bara holað niður með öðru fólki þá létum við berast með straumnum og út af svæðinu.

Næst var rauða virkið í Agra sem er firnamikið mannvirki og ná virkisveggirnir um tæpum fjórum kílómetrum sem er þá ummál kastalans. Þarna var gríðarleg mannmergð en samt gaman að skoða. Það var lærdómsríkt að sjá Zeemu hafa stjórn á umhverfi sínu af kurteisi og festu, - þetta er nefnilega ekki land kvenna með völd. Hún sagðist vera kennari og master í sögu, ætti pabba sem væri skólastjóri, menntaða móður og afturhaldssama ömmu sem skildi ekkert í barnabarninu.

En Rauða virkið var yfirgengilega magnað og margt að gleypa.

Eitt var sagan af einum mógúlnum sem kom sér upp útimarkaði á grasflöt í hallargarðinum þar sem eingönu konur mátt versla. Þannig valdi hann ofan af svölunum eina og eina sem fæstar urðu meira en einnar nætur gaman. Þá sáum við mannvirki sem voru m.a. húsnæði Shah Jahan sem hagaði málum þannig að hann sá til Taj Mahal. Honum var svo búin dýflissa eins og að ofan var reint sem var þó í skárri kantunum.

Núna hefur indverski herinn höfuðstöðvar í kastalanu og er því einungis hægt að skoða um 25% eða minna. Er nú nóg samt!

Þegar þarna var komið við sögu var sérlega nauðsynlegt að kynna sér handverk steinsmiðanna sem útbjuggu skrautið á Taz Mahal, það er hönnuðu litamynstur og skáru út í allskonar steina, sem var komið fyrir í marmaranum. Okkur var sagt sitt af hverju um kjör þeirra. Þeir eru afkomendur handverksmannanna sem skreyttu grafhýsið en Shah Jahan neitaði þeim um að fara því hann vildi ekki að þeir gætu unnið slíka þjónustu fyrir aðra. Þegar kynningunni lauk vorum við skyndilega komin í búð sem seldi handverk þessa fólks. Þar var mér boðin allvegleg borðplata sem kosta átti 35 þúsund bandaríkjadala (ekki rúpia – þá hefði ég keypt hana) auk sendingakostnaðar.

Hér skildust leiðir. Við kvöddum Zeemu með virktum og fórum að leita að gististað. Síðasti dagur dvalar okkar á Indlandi yrði næsta dag. Hverju gleymdum við? Gat það verið?

DK ók í loftinu frá Agra til Jaipur og við á Sheraton four peeks, sem reyndist með mjög glæsileg herbergi, flottan matsölustað, ekki eins góðan morgun mat og sérlega leiðinlegan þjón.

En svefn sótti að – við eigum að vera tilbúin kl. 7.30 sagði DK.

Farið frá Delhi til Agra

Jæja. Nú er þessi langa ferð meira en hálfnuð. Ótrúlegt.
Ég ætla að gera smá samantekt, hvenær sem það gerist en það er úr ótrúlega miklu að vinna.
Engu að síður. Á slaginu kl. 8,55 kom maður í anddyrið og spurði hvort ég væri Mister Ásta Magnúsdóttir, hann væri Mister Singh.
Við leiðréttum þennan misskilning og fórum af stað í mikla ferð um Delhi undir leiðsögn Mister Singh og Mister DK undir stýri.
Við hófum leik við Qutb minar en  þar fórum við líka fyrr. Nú fengum við miklu skýrari mynd af staðnum og dæmisögur í hrönnum.

 

Meistararnir sem byggðu í Qtub endurnýttu gamalt Hindúahof en urðu m.a. að má burtu mannsmyndir þannig að hér tapaði einhver Hindúaguð einkennum sínum.

 Þoka að minnka

þetta er óryðguð járnsúla árhundraða gömul. Óryðguð vegna hreinleika járnsins

 Hér má sjá endurnýtta Hindúasúlu en þarna voru engin andlit....

 

Þaðan var farið í Lótushof Bahaía. Það er gríðarstórt hús, minnir á Óperuhúsið í Sidney, og þó, hvítt og byggt úr einskonar blómblöðun.



Þetta er einskonar Pantheon eða hús allra trúarhópa. Þangað flykkjast ferðamenn, einar 11 milljónir á ári. Merkilegt nokk þá er hofið látlaust að innan og gaman að koma þangað.

Næst var það gröf Humayuns. Humayun þessi var mógúll á 16. öld. Aðeins að útskýra. Þeir eru kallaðir Mughals á indverskum tungum enda komu þeir frá Mongólíu og Mughal er hindíska nafn á Mongólíu.
Þetta er gríðarstór og fallegur garður þar sem gröfin er fyrir miðju í húsi sem er hlaðið islömskum og hindiskum táknum. Þannig er sex odda stjarnan þarna sem er í hindí talin tákn lífsins (annar þríhyrningurinn táknar karl og hinn konu) og lótusblómið í miðjunni táknar lífiðþ

 Verið er að vinna í rannsóknum og endurgerð garðsins og húsanna.

 Þessir voru að leita lúsa sem minnir á sögu írskra múnka sem sögðu svo bjart að sumarlagi á Thule (líkl. Íslandi) að hægt væri að leita lúsa að nóttu til se að degi væri!

 Þessi gat orðiðð pirruð þegar hún var kölluð madam eða þegar fólk taldi hana vera Miss Magnús Þorkelsson og mig Mr. Ásta Magnúsdóttir af því að margt var bókað á hennar nafni. En það var gaman að ferðast með henni.

Að baki þessu öllu var mikil saga sem verður rakin síðar.
Við svo búið var nauðsyn að fara í Emphorium (handverksmarkað) og virðist sem leiðsögumönnum sé upp á lagt að gera slíkt.
Loks var ekið að Indverska hliðinu sem Bretar létu byggja á þar síðustu öld sem og stjórnarhúsum landsins. Eftir þetta var farið og snætt á Lutvyens veitingastaðnum. Ekki nota hann nema í neyð.
Hér kvöddum við Mr. Singh en DK fór af stað með okkur til Agra.
Þriggja tíma flautakstur (okkar maður flautar reyndar sárasjaldan) og fylgdu menn allaveganna grófusu viðmiðum hraðbrautaaksturs. Þar voru reiðhjól og hestvagnar og gangandi fólk. Sumir - flestir fóru í rétta átt miðað við akbraut en ekki allir.
Þokan sem hafði elt okkur í Delhi og orðið minni dag frá degi þykknaði eftir því sem við nálguðumst Agra. Leiðsögumenn okkar hafa hamast við að segja okkur að þetta sé einfaldlega árstíðin.
Við komum inn í Agra undir rökkur og ókum með fram kunnuglegum sölubásum og fátækt.
Bílstjóranum tókst raunar að ruglast á hótelum og stefndi í nokkur átök uns þær á Sheraton ráku augun í hótelnafnið og sendi okkur á Clarcks Siraz.
Þar var vel tekið á móti okkur og hótelið í alla staði hið besta.

 

Tvær úr vígslunni - ég í dressinu og Linda og sú neðri af altari hofsins

 

Held að þetta sé fjármálaráðuneytið... Einn leiðsögumaðurinn sagði: ,,The maharasji had lots of power and lots of money and the people had no money. Now we don't have Maharasji but Demorasji (Democracy) and we still have no money!"

 

Og hér er vídeósvipmynd án frekari orða.

Örstutt

Jafn frábært og þetta Sheraton hótel í Jaipur virðist vera þá er netsambandið lélegt.
Ég mun bæta inn myndum og hugleiðingum næstu daga eftir því sem net leyfir.